Mag-log inNaalimpungatan ako, dahil sa tunog ng cellphone sa gilid ng mesa. Nasa loob pa iyon ng aking bag. Kahit masakit ang aking ulo, lalo na ang aking katawan, kinapa ko iyon, saka dinukot ang aking cellphone. Si Leila!
“Hoy! Bruha ka, nasaan ka na? Sabi ko, room 839, bakit wala ka pa dito! Lumamig na yung hungarian sausage na inorder ko! Pag gising ko ngayong umaga, hindi man lang iyon nagalaw!”
Puno ng panunumbat ang kanyang tinig.
Biglang namilog ang aking mga mata. Hungarian sausage? Ibig sabihin..
“Sandali! Ang sausage na sinasabi mo ay– pagkain?” May pag aalinlangan kong tanong.
“Malamang! Ano ba ang sausage?” Pagtataray niya. “May iba ka pa bang kahulugan sa “sausage?””
Biglang bumalik sa akin ang nangyari. Hindi ako makapaniwala, na nabobo ako sa ibig sabihin niya. Hindi man lang ako nakaisip magtanong kagabi, kung ang ibig sabihin ba ng sausage, ay pagkain o lalaki.
“Chantal! Bobo ka talaga!” Pinalo palo ko ang aking ulo sa labis na inis, “Anong kalokohan ang ginawa mo!”
“Chantal, anong sinasabi mo??” Nakalimutan ko na nasa kabilang linya pa pala si Leila, “nasaan ka ba?”
Bigla kong inihilig ang aking ulo. Mabuti naman at nag iisa lang ako sa silid. Nagmamadali akong bumangon, at pinulot ang aking mga damit, saka nag umpisa akong magbihis.
“Chantal! Para kang t*nga! Nasaan ka ba?” Malakas ang tinig ni Leila, halatang naiinis na siya.
“Wait lang, hintayin mo ako diyan!” Sagot ko sa kanya. Yung lalaking iyon kagabi, ibinalibag ako ng todo, kaya para tuloy akong baldado.
Hindi ko na isinuot ang aking sapatos, at nagmamadali akong lumabas ng silid na iyon. Nagpalinga linga muna ako sa paligid. Kahit masakit ang buo kong katawan, lalo na ang aking mga binti, hindi ako maaaring manatili doon, baka bumalik pa ang lalaking iyon. Nang masigurado kong walang tao, agad na akong tumakbo patungo sa silid na room 839.
Inis na inis ako dahil sa maliit na pagkakamali ko, navirg*nized tuloy ako!
SAMANTALA..
Sa mga oras na iyon, hindi ko alam, na nagkasalisi pala kami ng lalaking naka one night stand ko kagabi.
May hawak si Jeremiah na isang paper bag ng mga bagong damit at panloob na pambabae para kay Chantal. Napakasaya niya.
Hindi niya inakalang ang babaeng matagal na niyang pinapangarap ay maaangkin na niya.
Akala niya noon, hanggang panaginip na lang sila. Na talagang papakasalan nito ang scumbag na si Jansen. Ngunit heto.. nakuha niya si Chantal ng buo..
Ang hindi niya maintindihan, bakit kahit paghalik, hindi man lang marunong ang babae. Hindi kaya.. ayaw nitong ipagalaw ang katawan sa boyfriend nito dahil hindi pa ito sigurado sa nararamdaman para kay Jansen?
Napailing siya, saka napangiti. Wala na siyang pakialam doon. Ang mahalaga sa kanya ngayon, nabinyagan na niya si Chantal.
Ngunit pagdating niya sa kanyang silid, wala na iyong laman. Magulo pa rin ang kama, nagkalat pa ang mga unan, subalit wala na ang babae doon.
Umasa siyang nasa banyo lang ito, kaya doon niya it unang hinanap, subalit wala rin. Hindi siya makapaniwala. Umalis ang babae na hndi man lang sila nagkakausap.
Napasabunot siya sa kanyang buhok. Sana pala, hindi siya umalis. Sana, hinintay niya itong magising.
Habang sinisisi ang kanyang sarili, biglang tumunog ang kanyang cellphone. Tiningnan niya kung sino iyon. Si Lionel, ang kanyang assistant. Ini-on niya iyon.
“Hello?”
“Sir, nakaready na po ang lahat, ang flight niyo po ay sa loob ng dalawang oras.”
Bigla iyang naalala ang kanyang meeting conference sa New Zealand. Dalawang buwan siya doon. Maraming maaaring mangyari sa loob ng dalawang buwan. Paano na si chantal?
“Sir?”
“Cancel it!”
“Pero sir.. hindi ito pwedeng i-cancel. Mga investors ng oil at gas ang mga nasa conference. Masisira tayo sa kanila kapag nagcancel kayo.”
Huminga ng malalim si Jeremiah, “may possibility ba na mapaaga ang balik ko??”
“Opo sir, depende po sa mapapagkasunduan doon.”
“Sige, sunduin mo na ako sa hotel.”
**********************
“SAAN ka ba nanggaling at nmaga ka na, yun pala, narito ka pa sa hotel?” Tanong ni eila sa akin, habang inihahain ang masarap na hungarian sausage.
Mas malaki ang “sausage” na nakita kong sausage kagabi. Parang kasing laki na iyon ng aking bisig. Hindi ko mapigilang mapangiti.
Agad iyong napansin ni leila.
“Hoy! Bruha ka, anong ginawa mo kagabi?” Tanong niya sa akin. Agad niya akong nilapitan at naupo sa kabilang silya, “ano? May nangyari no?”
“Wala, ano ka ba!” Saway ko sa kanya, “may naalala lang ako..”
Kinuha ko ang tasa ng kape, saka ako humigop.
“Nakipag s*x ka kagabi no?”
Naibuga ko ang kape na nasa aking bibig. Nasamid ako, saka inihit ng ubo.
“Oh, ano ka ba! Dahan dahan ka nga!” Agad siyang tumayo at hinagod ang aking likod, “binibiro ka lang eh.. pero.. totoo ba?”
“Hindi no! Alam mo namang mataas ang paninindigan ko pagdating sa moralidad.” Pagsisinungaling ko sa kanya.
“Sinungaling!” Sabi niya sa akin, “namamawis ang ilong mo oh. Ganyan ka, kapag nagsisinungaling ka! Sino yung lalaki?”
Hindi na ako nagulat. Sa tagal na naming magkaibigan ni Leila, pati amoy ng utot ko, kilala niya.
“Hi–hindi ko alam.. hindi ko siya kilala.” Hindi na lang ako nagkaila. Kasi, hindi rin naman niya ako titigilan.
Nanlaki ang kanyang mga mata, saka hinila niya ng bahagya ang aking buhok, “pucha ka! Gag* ka ba? Paano kung mabuntis ka?”
Natigilan ako sa kanyang sinabi. Bigla akong kinabahan. Hindi ko agad iyon naisip. Paano nga?
NADATNAN ko si Roman na nakaupo sa harap ng bar counter, tahimik na umiinom ng alak. Rinig ko ang bawat lagok na kanyang ginagawa.Agad ko siyang nilapitan.“Roman...”Mabibigat ang bawat hakbang ko habang papalapit sa kanya. Ilang oras na akong balisa sa paghahanap kay Chantal, at kahit alam kong ligtas na siya, hindi pa rin lubusang nawawala ang kaba sa dibdib ko hangga't hindi ko siya nakikita nang personal.Ang bawat hakbang ko, ay may dalang bigat na parang dagundong sa sahig. Tumutunog ang aking sapatos, habang humahalik sa marmol na bato.“Oh, dumating ka na pala.” Nakangiti niyang iniabot sa akin ang isang baso ng alak. “Uminom ka muna.”Hindi ko man lang tiningnan ang baso. Ayokong mag aksaya ng oras. Kailangan ko ng makita si Chantal ngayon din!“Ayoko. Dalhin mo muna ako sa asawa ko. Gusto kong makita ang asawa ko."Marahan siyang natawa bago humigop ng alak.“Kalma ka lang. Huwag mo munang gambalain ang asawa mo. Tulog na siya.”Napahinto ako saka ako napatingin sa kanya.
“Sir.”Mabilis na binuksan ni Lionel ang pinto ng backseat para sa akin.Tahimik akong sumakay at isinara niya agad ang pinto bago lumipat sa passenger seat katabi ni Harrison na siyang nagmamaneho.Kasunod namin ang lima pang itim na SUV sakay ang mga naka suit na black.Mga tauhan ko ang sakay ng mga iyon.Kapag sabay-sabay silang lumalabas kasama ko, iisa lang ang ibig sabihin noon—may mahalagang misyon na kailangang tapusin.Umandar ang convoy at mabilis na nilisan ang gusali.Ilang minuto ring katahimikan ang namayani sa loob ng sasakyan bago iyon binasag ni Lionel.“Mabuti naman po at nakita na si Madam, sir.” Nakangiti siya, at sa rearview mirror niya ako tiningnan.“Hm.”Maikli lamang ang naging tugon ko.Hindi dahil ayaw kong makipag-usap.Kundi dahil ang isip ko ay nasa ibang lugar.Nasa kanya.Nasa asawa ko.“Sir,” muling sambit ni Lionel, “paano nga po pala siya napunta kay Boss Roman? Hindi ba’t puro ilegal na transaksiyon ang ginagawa roon? Bakit naman mapapadpad doon si
“ANO?!” halos mabasag ang salamin sa opisina sa lakas ng aking sigaw. Hindi ko mapigilang magreact ng ganoon. Gulat na gulat ako.Napatingin sa akin ang mga empleyado. Isa-isang nagdungawan ang mga ito mula sa kani-kanilang cubicle, halatang nagulat sa bigla kong reaksyon.Ngunit wala akong pakialam sa kanila.Sa mga sandaling iyon, ang tanging mahalaga ay ang balitang narinig ko mula sa kabilang linya. Hindi ko inaasahang sa buong hapong paghihintay, makakatanggap ako ng magandang balita.Mahigpit kong hinawakan ang cellphone habang nakikinig kay Roman.Siya ang pinakamalawak ang koneksiyon sa aming magkakaibigan. Kilala ko rin ang uri ng mga negosyong pinapasok niya—mga negosyong hindi kailanman dapat inuusisa ng mga awtoridad.Kaya naman lalo akong nabigla sa mga sinabi niya."Oo.. Dinala siya dito ilang oras na ang nakakalipas... HIndi ako ang tumanggap sa kanya. Isa pa, hindi ko siya kilala. Noong dinalahan siya ng customer sa silid, nagulat kaming lahat, pagbukas ng malaking box
“UMALIS daw po agad si Madam pagkatapos niyang makita ang CCTV footage, sir,” balita ni Lionel sa kabilang linya. Halatang nagmamadali ang kanyang tinig. “Tiningnan ko po ang parking area. Wala na po roon ang sasakyan niya.”Bigla akong kinabahan.“Ano’ng ibig mong sabihin?” mariin kong tanong habang mahigpit na nakahawak sa cellphone.“Sinuri ko rin po ang CCTV footage sa parking area. May isang bagay po akong napansin na kakaiba.”“Ano iyon?”Sandaling natahimik si Lionel bago nagsalita.“Blind spot po ang daanang dinaanan ni Madam patungo sa parking ng hotel. Hindi malinaw ang kuha ng camera. Pero bago iyon, may nakita po akong kahina-hinalang detalye.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa aking katawan.“Anong detalye?”“Sir, iba po ang suot ng taong nagmaneho ng sasakyan ni Madam.”Napatuwid ako ng upo.“Ano?”“Opo. Nang dumating po si Madam sa hotel, malinaw sa CCTV na nakasuot siya ng puting blazer at itim na paldang hanggang tuhod. Pero nang may sumakay sa driver's sea
POV: Jeremiah"Sir, nagpunta po dito ang asawa niyo, tiningnan niya po ang CCTV footage ilang buwan na ang nakakaraan. Gaya po ng sinabi niyo, ipinakita ko po iyon sa kanya."Bahagya akong natigilan nang marinig ang ulat mula sa manager ng hotel.Ilang segundo akong natahimik bago unti-unting napangiti.Ibig sabihin...Nagsimula na ring maghanap ng katotohanan si Chantal.Sa wakas.Matapos ang lahat ng pagtatalo, pagdududa, at masasakit na salitang ibinato niya sa akin, nagkaroon din siya ng lakas ng loob na alamin kung nagsisinungaling ba talaga ako.At alam kong kapag nakita niya ang footage, mauunawaan niya ang lahat.Mauunawaan niyang hindi ko siya niloko.Hindi ko siya nais saktan.At hindi ako nagsinungaling kailanman.“Ano pa ang ginawa niya diyan?” tanong ko habang nakasandal sa aking upuan.“Wala na po, Sir. Pagkatapos niyang makita ang footage, umalis na rin po siya.”Tumango ako kahit hindi niya iyon nakikita.“Sige. Salamat.”Pagkababa ko ng tawag, tuluyan akong napangiti
ILANG araw nang hindi umuuwi si Jeremiah sa bahay.Ni isang mensahe ay wala akong natanggap mula sa kanya.Wala na ang mga pasalubong niyang madalas iuwi. Wala na rin ang simpleng pangungumusta na dati ay hinahanap-hanap ko ngunit hindi ko pinapahalagahan.Unti-unting nagsimulang sumikip ang aking dibdib.Nag-aalala na ako.Hindi ko alam kung nasaan siya.Hindi ko alam kung kumusta na siya.At higit sa lahat, hindi ko alam kung ano na ang nararamdaman niya matapos ang lahat ng masasakit na salitang ibinato ko sa kanya.Hindi na ako mapakali.Kailangan kong malaman ang katotohanan.Kailangan kong malaman kung nagkamali ba talaga ako.At ang sagot ay matatagpuan lamang sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.Sa hotel.Sa hotel kung saan aksidente akong nakapasok sa maling silid ilang buwan na ang nakalilipas.Mabilis akong naligo at nagbihis.Pagharap ko sa salamin, halos hindi ko nakilala ang sarili ko.Lumalim ang aking mga mata.Namayat ang aking mukha.At ang dating sakto kong palda







