CHAPTER 4: Pakikipagplastikan

“AKO  naman talaga ang mahal ni Jansen. Ginagamit niya lang si Chantal para sa kanyang pag angat. Once na makuha na niya ang buong control sa company, itatapon na niyang parang basahan ang babaeng yun,” tinig iyon ni Veronica.

Umaalingawngaw iyon sa loob ng banyo. Hindi man lang sila nagcheck muna ng mga cubicle bago nag usap ng ganoon. Agad kong inilabas ang aking recording pen, at inirecord ang naging usapan nila.

“Pero. Ikakasal na sila di ba?” Tanong ng babaeng kasama niya.

“Gag*! Paano nga magpapakasal s Jansen kung ako yung gusto niya? Isa pa, kababae niyang tao, para siyang linta. Tapos ke arte arte pa niya. Sabi nga ni jansen, sa noo at pisngi niya lang nahahalikan si Chantal. May pa reserve reserve pang nalalaman sa sarili. My god! Anong year na ba ngayon? 2026 na! Uso pa ba sa mga babae ang pa-demure? Masyado niyang bina-value ang p*kpek niya. Bakit, perfume ba amoy nun?”

Nagtawanan ang mga kasama niya sa kanyang sinabi.

“Grabe ka naman talaga. Mabait pa naman si ma’am chantal.”

“Heh! Ang sabihin mo, uto uto siya! Alam mo kasi sa buhay, dalawa lang yan, isang loko loko, at isang nagpapaloko. Eh , malay ko bang ganoon pala siya katanga para maniwalang bestfriend lang kami ni Jansen.”

“Magjowa ba kayo?”

“Ano pa? Sa palagay mo ba, saan kami nagpupupunta kapag nag a-out of town? Malamang, mas malaya kami kapag malayo no. Ang babaeng iyon ,masyadong naniniwala kay Jansen. Guwapo naman nga kasi ang babe ko..”

“Eh di ikaw na ang may guwapong babe..” biro ng isa.

HIndi magkandamayaw ang tawanan ng grupo, saka lumabas ng rest room.

Naiwan ako sa loob ng cubicle na nanlalamig at namumutla. 

Tama naman si Veronica. Uto uto ako saka tanga. Napaikot nila ako sa loob ng ilang taon. Ni hindi o man lang naisip na kahit paano, babae at lalaki pa rin sila.

Nanghihina ako. Naghintay pa ako ng ilang minuto, bago lumabas ng banyo. Naghilamos ako, at inayos ang aking sarili, na parang walang nangyari.

Itnago ko ang recording pen sa bulsa ng suot ko, at kaswal na lumabas ng banyo.

Sa pasilyo, nakita ko sina Jansen at Veronica na nag uusap. 

Kitang kita ko ang ngisi ni Veronica ng makita niya ako.

‘Alam kong nasa banyo ka.. at tama lang na ilugar mo ang sarili mo kung sino ka sa buhay ni Jansen,’ bulong ni Veronica sa sarili.

“Jansen, nagugutom na ko..” malambing na sabi ni Veronica habang inuuga ang braso ng lalaki. Nilakasan niya talaga iyon.

“Hinahanap ko pa si Chantal,” sagot ni Jansen.

“Ayan pala siya oh,” itinuro ako ni Veronica.

“Chantal, kanina pa kita hinahanap. Nagkaproblema sa billing ng ating ilang loans. Ayusin mo nga.” Utos niya sa akin.

“Okay,” malamig kong sagot sa kanya. Hindi na ako huminto sa paglalakad. Iniwan ko na sila. Subalit mabilis akong hinabol ni Jansen, saka hinila ang aking braso.

“Teka nga.. anong inaarte mo ngayon? Bakit nagliligalig ka na naman ata?” Naiirita niyang tanong sa akin.

“Baka gutom na rin siya. Bakit hindi natin siya isamang kumain?” May kislap sa mga mata ni Veronica ng sabihin niya iyon.

“Hindi ka pa ba kumakain?” Tanong ni Jansen sa akin, “halika, kumain na muna tayo.”

Hinila niya ako. Hindi na ako tumanggi. Ayoko ng eskandalo. Siguro, ito na rin ang panahon, para makipaghiwalay ako sa kanya.

*****************

Madaming inorder na pagkain si Veronica, parang fiesta ang mesa.

Magkatabi sila sa upuan, at ako naman ang nasa tapat ni Jansen. Nakakatawa lang, dahil nagmukha akong third wheel nilang dalawa.

Ang mga pagkaing naroroon, ay ang mga pagkaing hindi ko kinakain, lalo na ang hipon at ang clams.

May allergy ako sa seafoods, at mukhang nakalimutan iyon ni Jansen.

“Masarap ito,” nakangiting sabi ni Veronica, saka sumandok ng seafood soup at inilagay iyon sa mangkok ni Jansen. “Alam mo ba, Chantal, mahilig sa sabaw si Jansen, kaya dapat, pakainin mo siya ng ganito kapag ikinasal na kayo.”

Ikakasal? Malabo iyon. Wala akong planong magpakasal sa isang kagaya ni Jansen na masyadong mataas ang ihi. Hindi siya nararapat para sa akin.

Napatingin si Jansen sa akin, at napansin niyang hindi ako kumakain. Kumunot ang kanyang noo.

“Anong problema, Chantal? Busugin mo ang sarili mo para hindi ka na nagtatantrums ng ganyan.” Kumuha siya ng mga pagkain at inilagay iyon sa aking plato.

Parang naging kaning baboy ang nasa harapan ko, sa dami ng pinaghalo halong pagkain. Nakakawalang gana!

“Kumain ka, wag mong painitin ang ulo ko, Chantal.”

Napangiti ako ng mapait, at parang kasama ng aking laway ay ampalaya juice ng lumunok ako. Money can’t buy class talaga. Kung saang squatter nanggaling si Jansen, iyon pa rin ang ugaling dala dala niya kapag ako ang kaharap.

“Busog ako,” sagot ko sa kanya.

“Busog? Hindi ka pa kumakain!” ibinagsak ni Jansen ang kanyang tinidor at kutsara. Malakas iyon, na tila ba nagtatawag ng mga taong titingin sa kaya niyang gawin, “Chantal, tigilan mo na ang pa-petty mo. Nakakairita na yan!”

“Oo nga naman, Chantal. Bakit masyado ka naman atang nag iinarte nitong mga nakaraan. Simula noong dumating ako sa opisina, parang nagkaganyan ka na. Alam kong naiinis ka sa akin, pero wala namang masamang suportahan ko ang kaibigan ko, hindi ba?” yumuko pa si Veronica saka nagpaawa. Ibang iba siya sa babaeng narinig ko sa banyo kanina lang. “Jansen, siguro, kailangan ko ng magresign, para mapanatag na si Chantal..”

Tatayo na sana siya, subalit pinigilan siya ni Jansen.

“Hindi. Wala kang ginagawang masama,” hinila ng bahagya ni Jansen si Veronica paupo, “Chantal, tingnan mo nga ang ginagawa mo, nakakasakit ka na ng damdamin ng iba. Magsorry ka kay Veronica, ngayon na!”

“Ha?” natawa ako ng may pangungutya, “at bakit naman ako magsosorry sa kanya ha?”

“Napaka irational mo!” tumayo si Jansen saka itinoon ang mga palad sa mesa, at bahagya siyang yumuko sa akin, “inaya ka dito ni Veronica para pasayahin. Tapos, ganito lang ang matatanggap niya mula sayo? Iinsultuhin mo siya, sa pamamagitan ng hindi pagkain ng mga inorder niya?”

Huminga ako ng malalim, saka ko siya tiningnan ng diretso, “kakainin ko ito.. Pero bayad na ang utang na loob ko sayo.” sabi ko sa kanya.

Kahit mukhang kaning baboy ang laman ng aking plato, kinain ko ang kaunting hipon at clams na naroon, habang nakatingin ng masama sa kanya.

Nararamdaman ko na ang pangangapal ng aking labi, at ang sikip ng paghinga.

Binitawan ko ang aking kutsara at tinidor, saka nag umpisa akong umubo.

“A–anong nangyayari sayo?” tanong ni Jansen sa akin.

Lalapitan na sana niya ako, subalit biglang umarte si Menchie. Sinabuyan niya ng mainit na sabaw ang kanyang kamay.

“AAAAH! Jansen, ang sakit!” nag umpisa na siyang umiyak habang ipinapakita ang kanyang paso.

“Veronica!” agad nilapitan ni Jansen ang babae at nag aalalang hinipan ang kamay nito.

Samantalang ako, hindi na ako makahinga. Namumula na ako at nagkukulay ube na ang aking mga labi.

“Dadalahin kita sa ospital!” malakas na wika ni Jansen saka binuhat si Veronica.

Hindi man lang niya nagawang lingunin ako, at hinayaan na lang akong mahulog sa upuang aking kinalalagyan.

Bago pa man mawala sa dilim ang aking isipan, narinig ko ang mga yabag na papalapit sa akin.