ログインHindi ko agad maitanong sa kaniya kung may tunay nga ba siyang pagmamahal sa akin. Kahit pa narinig ko ang mga salitang iyon mula sa kaniyang mga labi kanina lamang, tila hindi naman totoong pagmamahal ang nananalaytay doon—parang isa lamang iyong lohikal na desisyon ng isang matalinong prosecutor na nagkataong nagustuhan ako at ginamit ang pagkakataon upang makaganti sa kaniyang dating kasintahan.Naging kasangkapan man ako sa kaniyang laro o hindi, ang kawalan ng kasiguraduhan ay unti-unting lumalamon sa aking isip.Habang nakasandal ako sa kaniyang malapad na dibdib, iginalaw-galaw ko ang aking hintuturo doon—paikot-ikot, dahan-dahan, binabagtas ang linya ng kaniyang katawan sa ilalim ng polo. Dinama ko ang pantay at kalmadong pagtibok ng kaniyang puso habang nag-iipon ako ng lakas ng loob. Huminga ako nang malalim, at sa gitna ng katahimikan ng silid kung saan patuloy ang maingay ngunit malabong boses ng balita mula sa telebisyon, pabulong kong nilakasan ang aking loob na magtano
Isinalansan ko ang aking bakanteng tasa ng kape sa ibabaw ng side table at lalong isiniksik ang aking sarili sa mainit at ligtas na yakap ni Crisostomo. Habang nananatiling bukas ang telebisyon at patuloy ang pagbuhos ng balita tungkol sa pagbagsak nina Aila at Benny, isang matagal na tanong ang biglang pumutok sa aking isip—isang katanungang matagal ko nang gustong itanong mula pa noong unang gabing pinatuloy niya ako sa kaniyang buhay.Tumingin ako sa kaniyang pormal ngunit malambing na mukha. "Crisostomo... maaari ba akong magtanong sa 'yo?"Bahagya siyang yumuko at hinaplos ang aking buhok. "Ano 'yon, mahal ko?""Bakit mo ako tinulungan noon?" pabulong at seryoso kong tanong habang nakatitig sa kaniyang mga mata. "Noong gabing 'yon... hindi mo naman ako kilala nang personal. Isang takot na takot at basang-basang babae lang ako na biglang nakiusap at nagtago sa loob ng kotse mo habang ipinapahanap ako ng mga tao ni Anthony. Isang malaking peligro ako para sa 'yo at sa posisyon mo,
Namangha ako sa kagalingan ng aking asawa. Hindi siya nagsalita sa harap ng media, walang grandyosong press conference na ginanap, pero natapos at nabaliktad ang napakalaking issue laban sa kaniya nang ganoon-ganoon na lang. Hindi ko akalaing pinapatikim lang pala niya ng pansamantalang tagumpay ang dalawang iyon, at ngayong nasa pinakamataas na silang ulap ng kayabangan ay saka na niya biglang ibinagsak sa pinakamalalim na hukay ng kahihiyan.Nakasandal kami ngayon sa padded headboard ng aming malaking kama, tahimik na nagkakape habang nakatitig sa screen ng telebisyon na hindi tumitigil sa pagpapakita ng kaguluhan tungkol sa dalawa.Bumaling sa akin si Crisostomo. May bitbit siyang pilyo ngunit napaka-kalmadong ngiti sa kaniyang mga labi bago pabulong na nagtanong, "Bilib ka na ba sa asawa mo, Gia?"Napakapit ako sa hawak kong tasa ng kape at napatingin sa kaniyang mga matang puno ng kasiguraduhan. "Siyempre naman," malambing at taos-puso kong sagot. "Kahit isang buwan pa lang tayon
Isang buong linggo ang lumipas na parang isang napakahabang bangungot para sa akin. Sa bawat pagbukas ng telebisyon, sa bawat pag-scroll sa social media, at sa bawat pahayag ng mga balita, walang ibang nakikitang mukha ang publiko kundi ang umiiyak, at puro pasang mukha ni Aila at ang matapang ngunit nakaiiritang mga pahayag ni Benny. Sa loob ng pitong araw na iyon, tiniis ko ang matinding kaba, ang walang katapusang takot na baka madamay ako, at ang nakalulunod na ingay ng mundong pinalalabas si Crisostomo na isang halimaw.Subalit ang umagang ito... ang umagang ito ay kakaiba.Nagising ako sa paulit-ulit at halos sumasabog na pag-ring ng aking cellphone. Mabilis kong inabot iyon mula sa side table, umaasang si Ate Karen o si Jane ang tumatawag. Ngunit bago ko pa man masagot ang telepono, nagmamadaling pumasok si Crisostomo sa aming silid. Hawak niya ang dalawang tasa ng mainit na kape, may maayos na suot na polo, at may isang napakalamig ngunit nagniningning na ngiti sa kaniyang mga
Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kusina habang dala-dala ang mabigat na panginginig ng aking mga kamay. Sa bawat patak ng mainit na tubig mula sa coffee maker papunta sa dalawang tasa, kasabay nitong pumapatak ang bawat tanong, takot, at kaba sa aking dibdib. Ang tunog ng lagaslas ng kape ay tila lumulunod sa maingay at pabalik-balik na boses ng mga news anchor sa salas, ngunit ang mas nakatatakot ay ang nakalilinlang na katahimikang namamayani kay Crisostomo.Inilagay ko ang dalawang tasa sa isang maliit na tray at dahan-dahan akong bumalik sa salas. Ipinatong ko iyon sa ibabaw ng glass table at naupo ako sa kaniyang tabi. Kinuha niya ang kaniyang tasa, sumimsim nang bahagya sa mainit na kape, at muling itinuon ang kaniyang malamig na tingin sa malaking Smart TV kung saan patuloy na ipinapakita ang umiiyak na mukha ni Aila at ang matapang na pahayag ni Benny.Habang ako ay halos mamatay sa matinding takot at panginginig dahil sa mga akusasyon ng pambubugbog, pananakit, at pagpap
Habang balisa ako at hindi mapakali sa gitna ng malawak at napakatahimik na salas ng penthouse, biglang tumunog ang electronic door lock sa aming pinto. Ang mabilis na beep-beep-beep ng mekanismo ay sinundan ng dahan-dahang pagbukas ng mabigat na pinto. Doon, sa ilalim ng malamig na ilaw ng main door, tuluyang pumasok si Crisostomo.Sa matinding relief na biglang bumuhos sa aking katawan matapos ang ilang oras na walang kapantay na pag-aalala, nagmamadali akong tumakbo upang sumalubong sa kaniya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko—mabilis ko siyang niyakap nang napakahigpit. Ibinaon ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib habang puno ng takot, panginginig, at matinding pananabik ang aking puso. Nararamdaman ko ang mabilis at marahas na pagtibok ng aking sariling dibdib habang nakakapit ang dalawa kong kamay sa mamahaling tela ng kaniyang pasadyang amerikana."Crisostomo! Diyos ko, saan ka ba galing?!" nanginginig kong tanong habang nakayakap pa rin nang mahigpit sa kaniyang baywang. "
“CHANTAL!” Malakas ang tinig ni Jansen habang sinasalubong niya ako sa pasilyo ng aking opisina, “saan ka galing? Pumunta ako sa bahay niyo kanina, sabi ng katulong, hindi ka daw doon natulog!”Medyo nainis ako. Siya pa talaga ang may karapatang tanungin ako ng ganito, gayung siya ang nakalimot sa
Naalimpungatan ako, dahil sa tunog ng cellphone sa gilid ng mesa. Nasa loob pa iyon ng aking bag. Kahit masakit ang aking ulo, lalo na ang aking katawan, kinapa ko iyon, saka dinukot ang aking cellphone. Si Leila!“Hoy! Bruha ka, nasaan ka na? Sabi ko, room 839, bakit wala ka pa dito! Lumamig na yu
POV: ChantalHilong hilo na ako. Masamang masama ang aking loob. Hindi ko akalaing tatraidurin ako ni Jansen ng dahil lang sa hindi ko siya mapagbigyan sa kama! Sisiguraduhin kong nagkakamali siya ng akala, na hahabulin ko siya! Hinding hindi ko na gagawin ang mga katawa tawang bagay na iyon.Sumus
SUMISIGID ang amoy ng disinfectant sa aking ilong. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang unang bumungad sa akin ay ang puting kisame na parang ulap sa kalangitan.‘Pumanaw na ba ako?’ iyon ang una kong naitanong sa aking sarili.Biglang luminaw ang aking pandinig. Rinig na rinig ko ang







