Chapter 1

~~~ 5 Years After ~~~

George’s POV

"That’s it Sir, yes... Uhmm... Aaah... Aaahh... Amazing, you are so good, sir... Aaahh... ahhh... more..."

Tumutulo ang pawis ko sa gilid ng aking sentido. Mabilis, marahas, paulit-ulit ang bawat pag-ulos ko. Malapit na ako... kaunti na lang…

“Uhhmm...”

Pipikit na sana ako para maramdaman ang sukdulan, nang bigla, nanlaki ang mata ko.

Nanigas ang aking katawan.

Tumigil ang katawan ko sa ere. Huminto ang mundo. Nabitawan ko ang babaeng hawak hawak ko sa beywang.

Napatitig ako sa television.

“Sir, please don’t stop, I’m cumming… Sir?”

Pero wala na akong naririnig. Wala na akong ibang makita.

Siya. Ang babae sa screen.

Nakatuon ang buong atensyon ko sa kanyang mukha.

“Jessica…” bulong ko, para akong nawalan ng hangin sa dibdib.

“What!?”

Pak!

Isang malutong na sampal ang bumagsak sa pisngi ko.

“How dare you mention another woman’s name while fucking me!” galit na sigaw ng babae.

“Fuck you!”

Tumayo siya, galit na galit, pinulot ang kanyang mga damit at padabog na naglakad papuntang banyo.

BLAG! Pagsara ng pinto ng bathroom.

Tulala akong napatitig sa kanyang likuran. Hawak-hawak ko ang pisngi kong sinampal, ngunit... hindi ko maramdaman ang sakit.

Ang naririnig ko lang ay ang malakas at marahas na tibok ng aking puso.

“Hindi ako puwedeng magkamali… siya si Jessica.”

Mabilis kong dinampot ang remote, halos mabaluktot ang daliri ko sa pagmamadali. Nilakasan ko ang volume.

Interviewer: "Good evening, Ms. Audrey Castellan. Congratulations on your recent exhibition Reborn. It has touched so many lives. How does it feel seeing another successful event this year?"

Audrey Castellan: "Thank you so much. Honestly, I’m overwhelmed with gratitude. Reborn is the most personal collection I’ve ever created, and to see how people respond, accept, and love my artwork, it was simply overwhelming and amazing."

Humigpit ang hawak ko sa remote.

Interviewer: "Can you tell us the story behind the title Reborn?"

Audrey Castellan: "The collection was born out of a very difficult chapter in my life. One marked by loss, confusion, fear, and rediscovery. Reborn represents the moment I chose to begin again, to see the light and hope for a better future, not just as an artist, but as a woman. Each painting in this exhibit reflects a stage in that transformation. Pain, healing, love … and ultimately, rebirth."

Tila nanginig ang aking katawan.

Ang boses. Ang mata. Ang paraan ng kanyang pananalita. Ang kilos..

“Jessica... Jessica ikaw yan…Are you back?”

At nang ipakita sa screen ang kanyang mga paintings, napatayo ako.

Ilang ulit ko na itong nakita dati. Ang style. Ang brushstroke. The soul.

But this time, there was one thing I’ve never seen in her art before, JOY.

Interviewer: "That was deep, Miss Castillan. You mention LOVE?” nanunuksong tanong ng interviewer.

Interviewer: By the way, congratulations on your engagement with Mr. Sage San Fernando."

“Engage?”

Audrey Castellan: "Thank you..."

“BANG!”

Nagulat ako sa lakas ng pagsara ng pinto ng babae. Lumabas na pala siya ng kwarto. Ni hindi ko man lang napansin. Hindi ko rin maalala ang pangalan niya.

Wala akong ibang babae sa isip ngayon kundi siya.

AUDREY CASTELLAN. JESSICA…

I’m here in Switzerland, fresh from a successful international business conference. Nakilala ko lang yung babae kanina sa party. Ending? Dito kami nauwi.

Pagtingin ko ulit sa TV, wala na. Ibang news na ang lumalabas.

“Shit!”

Dali-dali kong dinampot ang phone ko. Tinawagan ko ang aking assistant.

“Hello, sir!”

“Pwede mo bang i-check ang pangalang Audrey Castellan? I will send you her picture. Kindly check your email in a minute.”

“Got it, sir.”

Pagkababa ng tawag, agad akong nag-compose ng email.

“Shit! Hindi ko na-screenshot ang babae kanina sa TV...”

Wala akong choice. I used Jessica’s old photo. 

Subject: URGENT – For Identification

Attached: Jessica_Laviste.jpeg

“There! Email sent.”

Mabilis akong nagbihis, halos hindi maayos ang pagkakakabit ng sinturon ko sa pagmamadali. Bumalik ako sa hotel kung saan ako naka-check-in.

Naisip kong tawagan si Nick. 

Pero…

Tumigil ako.

Ayokong bigyan siya ng pag-asa.

Ayokong sirain ang katahimikan niya ngayon, lalo’t alam kong pinipilit niyang maghilom. Pinipilit niyang mabuhay.

Thanks to Dylan. Nabigyan siya ng dahilan para mabuhay ulit.

But me?

Eto nakakulong pa rin sa madilim na nakaraan. Nababalot pa rin ng pagsisi. Dinadalaw pa rin ng masamang panaginip. 

These passed few years, ang laki ng nabago sa buhay ko. Napalaki ko ang aking kompanya, nakilala ako bilang isang magaling na negosyante, isa na ako sa pinakamayaman sa bansa. 

It was because, ginamit ko ang trabaho para takasan ang lungkot, ang sakit, ang pag-sisisi sa pagkamatay ni Jessica. Para akong robot. Trabaho, trabaho, trabaho. Yun lang ang alam kong gawin.

That year, hindi lang si Jessica ang nawala sa akin, kundi pati si Scarlett. ,I lost the two women who are dear in my heart. 

At hindi ko alam, kung kailan muling liliwanag ang buhay ko. Yes, I have everything that I dreamed of, connections, money, power.. Name it.. But I feel empty, ang dating matamis na ngiti lagi sa aking labi ay naglaho. I became a strict boss, KJ, yung iba sabi nila. I am a heartless Boss.