首頁 / Romance / Unstoppable Desire (Road to Happiness)Book 2 / 第 1 章 - 第 10 章

《Unstoppable Desire (Road to Happiness)Book 2》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

223 章節

Chapter 1

~~~ 5 Years After ~~~George’s POV"That’s it Sir, yes... Uhmm... Aaah... Aaahh... Amazing, you are so good, sir... Aaahh... ahhh... more..."Tumutulo ang pawis ko sa gilid ng aking sentido. Mabilis, marahas, paulit-ulit ang bawat pag-ulos ko. Malapit na ako... kaunti na lang…“Uhhmm...”Pipikit na sana ako para maramdaman ang sukdulan, nang bigla, nanlaki ang mata ko.Nanigas ang aking katawan.Tumigil ang katawan ko sa ere. Huminto ang mundo. Nabitawan ko ang babaeng hawak hawak ko sa beywang.Napatitig ako sa television.“Sir, please don’t stop, I’m cumming… Sir?”Pero wala na akong naririnig. Wala na akong ibang makita.Siya. Ang babae sa screen.Nakatuon ang buong atensyon ko sa kanyang mukha.“Jessica…” bulong ko, para akong nawalan ng hangin sa dibdib.“What!?”Pak!Isang malutong na sampal ang bumagsak sa pisngi ko.“How dare you mention another woman’s name while fucking me!” galit na sigaw ng babae.“Fuck you!”Tumayo siya, galit na galit, pinulot ang kanyang mga damit at pa

Chapter 2

Nick’s POV“Jessica?” “Dad… Dad… Dad…”“Huh!” Napaahon ako bigla mula sa dagat, hinihingal.“Are you okay, Dad? Huhuhu… I thought you were drowning…” sigaw nito.Mabilis akong lumangoy pabalik sa yate.“I’m sorry, Dylan… Napatagal lang ang pag-ahon ko,” sagot ko habang umaakyat sa bangka at niyakap ang anak kong takot na takot.“Pasensiya na po, Sir,” sabat ni Manong. “’Di ko na siya napatahan. Ang tagal niyo pong umahon kaya pati ako nataranta. Lulundag na sana ako sa dagat para sagipin kayo.”“I am so sorry, Manong,” ramdam ko ang marahang pagkapit ni Dylan sa akin.“Are you okay, Dad?” tanong ulit ni Dylan, namumula ang ilong at mata.“Yeah, I was just diving… Once you grow up, you’ll enjoy swimming and diving in the sea,” ngiti ko sabay himas sa kanyang basang buhok.“Balik na po tayo sa bahay, Manong.”“Opo, Sir.” Pinaandar na nito ang maliit naming yate pabalik sa pampang.“I told you… dapat sa bahay ka na lang, delikado kung sasama ka.”“I wanted to go with you. I know how to

Chapter 3

Nick’s POV“Good morning, Sir.”“Good morning, Manang.”“Sir, tumawag po si Ma’am Matilda. Kaarawan daw po ni Sir Elmer. Kung pwede raw po sanang dumalaw si Dylan.”Napatigil ako. Saglit akong napatulala habang pinroseso ang sinabi ni Manang.“I see… Tatawagan ko siya mamaya. Pakiakyat na lang si Dylan, palitan ng damit. At ihanda na rin ang pagkain niya.” “Okay po, Sir.”Umakyat ako sa kwarto. Tahimik.Ito ang klase ng katahimikang minsan kong inasam, pero ngayon, tila parusa.Binili ko ang beach house na ito apat na taon na ang nakalilipas. A desisyon born out of desperation. I wanted to be as close to Jessica. Iniwan ko ang lahat sa Maynila, ang negosyo, ang pangalan, ang lahat ng dating mahalaga.I paid someone to run the empire I once built with blood and ambition.Money? Power? They mean nothing to me now. I have no one to spend it with anyway.Living here, is like living with Jessica. Ang dami kong kasalanan sa kanya. Ang dami kong pinagsisihan. At sa bawat araw na lumilipas,

Chapter 4

Nick’s POV“Hindi lang ikaw ang nasasaktan, Nick… Hindi lang ikaw ang nahihirapan...” “It wasn’t easy for me.”Nanginginig ang boses ni George habang pilit pinipigil ang pag-iyak.“Kung pwede ko lang palitan ang buhay ko… kapalit ng buhay ni Jessica… matagal ko na sanang ginawa.”Nanlumo ako. Bigla akong naging estatwa.Wala akong nasabi.He looked completely shattered, broken in a way I’ve never seen before.“I was there, Nick... I was there!”Sumabog ang tinig niya, bumasag ang matagal niyang kinikimkim na sakit.“I saw everything! At wala akong nagawa… WALA!”Ngayon ko lang siya nakita nang ganito.Si George, ang laging matapang. Laging nakangiti. Laging may sagot.Ngayon, wasak. Ngayon, basag.He tried so hard to be strong when he visited me at the hospital.He wore his pain like armor.Pero ngayon… wala na. Hubad na ang lahat ng depensa niya.“Bawat gabi... Nick...” bulong niya, habang tumutulo ang luha sa ilalim ng kanyang mga mata.“Bawat gabi, paulit-ulit sa panaginip ko ang

Chapter 5

Nick’s POV“Nick, please… please save Andrea… huhuhu…”Pagkarating ko sa ospital, agad akong sinalubong ni Mrs. Laviste. Halos masubsob siya sa gulong ng wheelchair ko habang tulak-tulak ito ng nurse.“Hindi ko kakayanin, Nick... Hindi ko kaya kung mawala siya. Please... iligtas mo ang anak ko.”Hindi ako makapagsalita. Wala akong masabi. Tulala ako. Parang wala ako sa sarili.“Nasaan na po ang asawa ni Ma’am Laviste? Gusto po siyang makausap ng pasyente,” tanong ng nurse.Tumingin ako sa kanya.“Ako,” sagot ko, halos pabulong.“Sumunod po kayo.”Bago pa man ako makapasok, narinig ko ulit ang sigaw ni Mrs. Laviste, basag, puno ng desperasyon.“Nick, please… huhuhu… Iligtas mo si Andrea. Iligtas mo ang anak ko…”Pagpasok ko sa loob ng kwarto, bumungad sa akin si Andrea, pale, pagod, parang unti-unti nang nawawala ang sigla.“Nick…” she smiled faintly. “Dumating ka… salamat…”Pilit niyang binigkas ang mga salita kahit hirap na siyang huminga.“I just wanna say sorry, Nick… huh… I’m sor

Chapter 6

Audrey’s POV“Congratulations, mi amore.” Nakangiting lumapit si Sage habang bitbit ang isang malaki at mabangong bouquet ng pulang bulaklak.“Thank you… I missed you so much,” bulong ko habang niyakap ko siya ng buong higpit. Tila isang piraso ng tahanan ang muling bumalik sa piling ko. Kinuha ko ang mga bulaklak at hinalikan siya sa pisngi, bago ko siya hinila paupo sa upuan sa tabi ng aking mesa.“Painting? Again?” tanong niya habang nakakunot ang noo. “Kakatapos lang ng exhibit mo. You have to rest.”Ngumiti ako, pilit kong ipinakita na ayos lang ako. “It’s okay… This.. this is my way of resting.”“I’m sorry I didn’t make it to your exhibit. Hindi ko natapos agad ang trabaho ko sa Pilipinas.” “Then kiss me, so you can make it up to me.”Nginitian ko siya, sabay upo sa kanyang kandungan. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng kanyang katawan. Nagulat siya. Hinawakan ko ang kanyang mukha, tinitigan ko siya. “Bakit hindi mo ako hinahalikan?” may halong tampo ang tanong ko.“I’m

Chapter 7

Sage’s POV Dahan-dahan kong hinihimas ang kanyang buhok habang matamang nakatitig sa kanya. Mahimbing na siyang natutulog. Akala ko’y tuluyan na siyang nakarekober mula sa trauma ng pagsabog, kaya nagulat ako nang marinig ko ang malakas niyang sigaw at ang pagbagsak ng baso. Buti na lang at paakyat na ako noon.Malamlam ko siyang tinitigan."If only I could let you know how much you mean to me," bulong ko."Yes, I love you... but I can’t love you more..."Sa mga nagdaang taon, pilit kong pinigilan ang paglalim ng nararamdaman ko para sa kanya. Ngunit habang pinipigil ko ito, lalo lamang akong nahuhulog ng mas malalim.“Sage?”“Uhm... are you feeling better?” Umupo siya sa tabi ko at isiniksik ang kanyang katawan sa akin. Mahigpit niya akong niyakap.“I had a bad dream...” Nanlaki ang mata ko.“Naaalala mo ba ang panaginip mo?” tanong ko.Tumango siya. “It felt so real. I was riding a boat… then suddenly, it exploded… and I flew…”Napatigil ang aking hininga.“I’ve been having the sam

Chapter 8

Sage’s POV Pagkatapos kumain, lumabas kami ng bahay at doon ipinagpatuloy ang usapan.We were drinking wine under the evening sky, happily sharing stories of everything that had happened to us recently.“Sigurado ka na ba na handa ka nang bumalik sa Pilipinas?” seryosong tanong ni Papa.Matagal bago sumagot si Audrey.“I think... I’m ready,” mahina niyang tugon.Tumingin si Papa sa akin, malalim, parang sinusukat ang damdamin ko. Tumango-tango siya.“I see…”"Do you want to hold an exhibit in the Philippines?" tanong ni Papa.Tila nagningning ang mata ni Audrey. “Really? Can I?” Kita sa mga mata niya ang tuwa.“Of course,” nakangiting sagot ni Dad.“I’d love to,” masayang sabi niya.Napangiti ako sa naging reaksyon niya. When it comes to art, she’s always on the go, always excited, always passionate.“But... would that be safe?” may pag-aalinlangan sa boses niya.“You’re Audrey Castellan, the fiancée of Sage San Fernando. Sino ang magkakalakas ng loob na galawin ka sa Pilipinas?”Na

Chapter 9

Scarlett’s POV“Mommy… Huhuhu…”Napatigil ako sa paglalakad papasok sa school gate. Nanikip ang dibdib ko nung makita ko ang itsura ng anak ko.Agad ko siyang nilapitan at niyakap nang mahigpit.“Babe!” Agad ko siyang niyakap. “Why are you crying?” tanong ko, halos mawalan ng boses sa gulat at pag-aalala.Kakasimula pa lang ng klase. Dapat masaya, puno ng laro, tawa, at kulay ang mukha niya… pero bakit ganito ang anak ko?Nanginginig ang boses niya, at basang-basa ng luha ang kanyang pisngi habang nagsimulang magsalita.&l

Chapter 10

Scarlett’s POV “Mommy…”Papungas-pungas na lumabas si Aiah mula sa kanyang kwarto.“Uncle Aris!”Nanlaki ang mga mata niya at agad nagliwanag ang kanyang mukha. Patakbo siyang yumakap kay Aris, halos maluha-luha.“Uncle Aris… huhuhu…”Nagkatinginan kami ni Aris, parehong may lungkot sa mga mata.“It’s okay, babe…” mahinang sabi niya habang hinahaplos ang buhok ni Aiah.“Gusto mo ba sugurin natin sila? Tapos paluin natin, tapos… ipa-expel natin sila?” biro ni Aris na pilit pinasaya ang bata.“No, that’s bad, Uncle… kahit na binully nila ako, I don’t wanna be like them…” malungkot na sagot ni Aiah.Napangiti ako, bagamat may kirot sa puso. Ang bait naman ng anak ko…“That’s my girl!” masayang sabi ni Aris, sabay pisil sa pisngi nito.“At dahil diyan… saan mo gustong pumunta? What do you want? Tito Aris will bring you anywhere you want.”“Oh! Can we go to the theatre? There’s a new musical show I really want to watch. But Mom said she’s busy…”Tumingin si Aris sa akin. Alam ko na ang ib

上一章

...

下一章

掃碼在 APP 閱讀

DMCA.com Protection Status