Chapter 2

Nick’s POV

“Jessica?”

“Dad… Dad… Dad…”

“Huh!” Napaahon ako bigla mula sa dagat, hinihingal.

“Are you okay, Dad? Huhuhu… I thought you were drowning…” sigaw nito.

Mabilis akong lumangoy pabalik sa yate.

“I’m sorry, Dylan… Napatagal lang ang pag-ahon ko,” sagot ko habang umaakyat sa bangka at niyakap ang anak kong takot na takot.

“Pasensiya na po, Sir,” sabat ni Manong. 

“’Di ko na siya napatahan. Ang tagal niyo pong umahon kaya pati ako nataranta. Lulundag na sana ako sa dagat para sagipin kayo.”

“I am so sorry, Manong,” ramdam ko ang marahang pagkapit ni Dylan sa akin.

“Are you okay, Dad?” tanong ulit ni Dylan, namumula ang ilong at mata.

“Yeah, I was just diving… Once you grow up, you’ll enjoy swimming and diving in the sea,” ngiti ko sabay himas sa kanyang basang buhok.

“Balik na po tayo sa bahay, Manong.”

“Opo, Sir.” Pinaandar na nito ang maliit naming yate pabalik sa pampang.

“I told you… dapat sa bahay ka na lang, delikado kung sasama ka.”

“I wanted to go with you. I know how to swim. I can save you Dad!” matapang niyang sagot.

Napangiti ako, pero saglit lang iyon.

“Daddy… bakit po lagi kang nagda-dive ng umaga?” inosenteng tanong niya.

Bigla akong napatigil.

Bakit nga ba?

Huminga ako nang malalim.Malungkot na tumingin sa malawak na dagat, tahimik, kalmado, pero may kirot sa puso.

“Because I’m searching for my missing heart…”

“What?! Your heart is missing?!” Napalapit agad si Dylan, sabay dikit ng tenga sa dibdib ko.

“But I can hear your heartbeat…” bulong niyang puno ng pagtataka.

Natawa ako. “Ang cute mo talaga…” sabay laro sa kanyang buhok.

“One day, maiintindihan mo rin ako.”

“OK…”

Bumalik muli ang tingin ko sa malawak na karagatan. Unti-unting lumungkot ang mga mata ko habang bumabalik ang sakit ng nakaraan…

~~ Flashback – 5 Years Ago ~~

“Jessica… Jessica… Jessica…”

“Huh!”

Napadilat ako. Puti ang paligid. Mabigat ang ulo. Mabagal ang paghinga.

“Nasa langit na ba ako?” mahina kong tanong.

“Nick! Oh thank God… gising ka na! Wait, don’t move. I’ll call the doctor!”

Si Andrea. Nasa tabi ko. Gulat at luhaang nakatingin.

“Sandali… hindi pa ako patay?”

Pumikit ako. Parang pelikula, bumalik ang lahat ng alaala, ang pagsabog… si Jessica…

“Jessica! Jessica!”

Pinilit kong bumangon, walang lakas ang katawan ko.

“No, Nick. Don’t move. Sandali lang, papunta na ang doktor.”

“Why can’t I move?! Andrea, where’s Jessica? I need to save her!”

Pilit kong inaangat ang katawan. Ngunit di ko magalaw ang mga binti ko.

“Help me stand! I NEED TO FIND HER! I NEED TO SAVE HER!”

Tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Umiiling siya.

“Nick…”

Walang boses, puro hikbi.

“BAKIT NILA AKO INILIGTAS?! BAKIT?!” sigaw ko. Umiiyak ako, nanginginig ang buong katawan.

“Ako ang dapat namatay… hindi si Jessica… dapat ako… huhuhu…”

Umiiyak lang si Andrea, pinagmamasdan akong nagwawala.

“Kasalanan ko… KASALANAN KO! Kasalanan ko kung bakit siya namatay!”

Pilit akong bumababa sa kama, nanginginig, walang direksyon ang katawan.

“Nick, please… please calm down. You just woke up… huhuhu…”

Biglang dumating ang doktor at mga nurse.

“Sir! Sir, kalma lang po.. ”

“Don’t touch me! Let me go! Bakit niyo ako iniligtas?! Huhuhu… HAYAAAN NIYO NA LANG AKONG MAMATAY!”

“Get a sedative.”

“Yes, Doc.”

Lumapit sila. Apat na nurse ang pumigil sa akin habang tinuturok ang pampakalma.

Unti-unting lumabo ang paningin ko. Nanghina ang katawan.

...........

Nagising akong muli. Tahimik. Ospital pa rin. Pero may naramdaman akong kakaiba.

May tali ako.

“Gising ka na pala, Nick.”

Si Andrea. Mukhang pagod at may hawak na tray ng pagkain.

“What is going on?” malamig kong tanong.

“The doctor asked to tie you. You were hurting yourself. You need to calm down.”

“Tanggalin mo ’to. Ano ako, baliw?!” Sigaw ko.

“Nick, it’s for your own good…”

“Untie me. Now.”

Umiling siya, lumapit, pero nangingilid ang luha.

“I’m sorry, Nick…”

Nagwala ako. Sumigaw. Pilit na tintanggal ang tali. Pero wala akong laban. Hanggang sa napagod ako. Tumahimik. Tulala. Nakatingin sa kisame.

“Nick…”

Walang sagot.

“May pagkain ako dito. Kahit kaunti lang…”

Tahimik pa rin ako. Narinig kong pumasok ang doktor.

“Good afternoon, Mr. Ford.”

Matalim kong tinitigan siya.

“Can you ask the nurses to remove these?”

“I’m sorry. Base sa nakita ko kanina, delikado pa. We need to protect you, including your wife…”

Tumingin siya kay Andrea.

“…especially now that she’s pregnant.”

“How are you feeling right now?”

Hindi ko siya sinagot. Lumingon ako sa kabila.

“Hmm… Siguro napapansin mong hindi mo maramdaman ang iyong mga binti?”

Napatingin ako bigla sa kanya. Nanlaki ang mga mata ko.

Tama siya.

Hindi ko magalaw ang aking mga binti.

Wala akong maramdaman.

Parang mabigat. Parang wala.

“ It’s normal, na-coma ka ng halos isang buwan. Dahil sa matagal na hindi paggalaw, nagkaroon ka ng muscle atrophy sa iyong mga binti. Nanghina ang mga kalamnan mo, at posibleng naapektuhan din ang mga ugat at dugo sa parte ng ibaba ng katawan mo." paliwanag ng Doctor..

Wait.. ISANG BUWAN? 

“ Isang buwan akong nacoma?” gulat kong tanong kay Andrea.

.....

“ Dad… Dad.. Baba na tayo” nagising ako sa pagtanaw sa nakaraan nung niyugyog ako ni Dylan. 

“Ok, let’s Go.” Tumayo ako at nakangiting binuhat siya pabalik sa beach house.