Chapter 3

Nick’s POV

“Good morning, Sir.”

“Good morning, Manang.”

“Sir, tumawag po si Ma’am Matilda. Kaarawan daw po ni Sir Elmer. Kung pwede raw po sanang dumalaw si Dylan.”

Napatigil ako. Saglit akong napatulala habang pinroseso ang sinabi ni Manang.

“I see… Tatawagan ko siya mamaya. Pakiakyat na lang si Dylan, palitan ng damit. At ihanda na rin ang pagkain niya.” 

“Okay po, Sir.”

Umakyat ako sa kwarto. Tahimik.

Ito ang klase ng katahimikang minsan kong inasam, pero ngayon, tila parusa.

Binili ko ang beach house na ito apat na taon na ang nakalilipas. A desisyon born out of desperation. I wanted to be as close to Jessica. Iniwan ko ang lahat sa Maynila, ang negosyo, ang pangalan, ang lahat ng dating mahalaga.

I paid someone to run the empire I once built with blood and ambition.

Money? Power? They mean nothing to me now. I have no one to spend it with anyway.

Living here, is like living with Jessica. Ang dami kong kasalanan sa kanya. Ang dami kong pinagsisihan. At sa bawat araw na lumilipas, parang paulit-ulit na bangungot ang bawat alaala niya.

Paglabas ko ng kwarto, biglang tumunog ang cellphone ko.

Misis Laviste.

“Nick, hello... Sorry to disturb you,” nahihiyang sabi niya.

“Okay lang po. Nasabi po ni Manang na tumawag kayo. I was about to call you.”

“Ganoon ba... Aah...”

“Kailan po ba ang birthday ni Mr. Laviste?”

“Oh... Sa Sabado. Don’t worry, tayo-tayo lang naman. Gusto ko lang sanang makita si Dylan. Namiss ko na siya. Tsaka alam kong sabik na sabik na rin ang lolo niya.” nahihiyang sabi nito.

“I understand. Makakarating kami.”

“Salamat, Nick. Salamat talaga…”

Narinig kong nanginginig ang boses niya. Tila pigil ang iyak.

Pagkababa ng tawag, umupo ako sa mesa at binuksan ang laptop.

May email si George:

“If pupunta ka ng Maynila, sabihan mo ako. May ipapakita akong importante sayo.”

Napakunot ang noo ko.

Kailan nga ba kami huling nagkita? Halos isang taon na ang nakalilipas. Dumalaw siya dito noong birthday ni Dylan.

“Hmmm… Bakit kaya di na lang niya pinadala” nagkibit ako ng balikat.

Sinara ko ang laptop at lumabas ng terasa.

Sa tapat ng beach house, tanaw ang malawak na karagatan, tahimik, malungkot, walang kasiguraduhan… gaya ng buhay ko ngayon.

“Daddy! Daddy! Where are you?”

Napalingon ako sa boses. Si Dylan.

“Dad…”

Napangiti ako at lumabas ng kwarto.

“Dad, come on! Let’s eat!”

“Pasensya na po, Sir,” ani Manang habang binubuksan ko ang pinto. 

“Ayaw po niyang kumain. Gusto raw po niya, kayo ang kasama.”

“Okay na, Manang. Ako na ang bahala sa kanya.”

Binuhat ko si Dylan at dinala sa baba.

“Daddy, Manang cooked your favorite food. Here, get some!”

Napangiti ako. Sa edad niyang apat, napaka-sensitibo na ng batang ito.

“Thank you. Kain na rin tayo.” Inihanda ko ang pagkain niya.

“Thank you, Daddy!”

Masaya siyang kumain. Ganado.

Tahimik ko siyang pinanood habang ngumunguya.

This little boy saved me.

Siya ang dahilan kung bakit pinili kong mabuhay muli.

Kung bakit sinubukan kong muling tumayo, kahit kalahati ng pagkatao ko, nawala na, kasama na ni Jessica.

~~~ Flashback: Five Years Ago ~~~

CRASH!

“Huh!”

Hinampas ko ang tray ng pagkain. Tumilapon ang pinggan at baso, nagkalat sa sahig.

“I told you to stay away from me! Ayokong kumain!” sigaw ko habang nakaupo sa wheelchair, galit na inikot ito palayo sa nurse at tumingin sa bintana.

“Sir… trabaho ko lang po ito. Kung hindi po kayo kakain… baka matanggal po ako,” naiiyak na sabi ng nurse.

Apat na buwan na akong gising mula sa coma… pero wala pa rin akong balak mabuhay. I refused therapy, food, conversation. I refused life itself.

Ang gusto ko lang, ay mamatay.

Pero hindi nila ako hinayaang gawin ‘yon.

Si Andrea. Si George.

Nilagyan niya ng 24/7 na bantay ang buong bahay. May CCTV pa sa banyo dahil minsan, tinangka kong lunurin ang sarili ko sa bathtub.

Pagkalabas ko noon ng ospital, tinanggihan ko ang caregiver at nagkulong sa kwarto. Sa kabila ng hirap, pinilit kong makarating sa banyo. At doon…

Doon muling sumagi sa isip ko ang kamatayan.

I thought… that time, I’ll finally see Jessica again.

Pero hindi…

George found me.

“Nick! Nick! Fuck, Nick!” sigaw niya habang hinila ako mula sa bathtub.

“Huh… ugh… ugh…” nasusuka, umiiyak, halos hindi makahinga.

“Why did you save me?! I want to die! I need to die! Kailangan kong makita si Jessica!” nagwawala kong sabi.

“Ayoko na… ayoko na… ayoko nang mabuhay…”

“Sa tingin mo ba makikita mo si Jessica sa ginagawa mong ‘yan?! Ha?! Sa tingin mo makakapiling mo siya kung magpapakamatay ka?!”

“Gago ka ba?! Sa impyerno ang bagsak mo!” galit na sigaw ni George.

Tinitigan ko siya. Puno ng poot.

Tinulak ko siya.

“Anong gusto mong gawin ko?! Ha?! Mabuhay? Mag-move on?! Kalimutan si Jessica?! Ha?!”

“Kung ikaw kaya mo, ako hindi!”

Kita ko sa mukha niya ang sakit.

Umiwas siya ng tingin. Saglit siyang lumingon sa likod… pinunasan ang luha…

“I was with Jessica before you, I grew up with her. Sa tingin mo madali lang sa akin na kalimutan siya?…” bulong niya, pero puno ng galit.

“How dare you, Nick... how dare you…”

Halos hindi ko kayanin ang tingin niya.

Galit. Poot. Sakit.

Pero sa likod ng lahat ng iyon, alam kong may mas malalim pa,...

“GUILT”