Chapter 7

Sage’s POV 

Dahan-dahan kong hinihimas ang kanyang buhok habang matamang nakatitig sa kanya. Mahimbing na siyang natutulog. Akala ko’y tuluyan na siyang nakarekober mula sa trauma ng pagsabog, kaya nagulat ako nang marinig ko ang malakas niyang sigaw at ang pagbagsak ng baso. Buti na lang at paakyat na ako noon.

Malamlam ko siyang tinitigan.

"If only I could let you know how much you mean to me," bulong ko.

"Yes, I love you... but I can’t love you more..."

Sa mga nagdaang taon, pilit kong pinigilan ang paglalim ng nararamdaman ko para sa kanya. Ngunit habang pinipigil ko ito, lalo lamang akong nahuhulog ng mas malalim.

“Sage?”

“Uhm... are you feeling better?” Umupo siya sa tabi ko at isiniksik ang kanyang katawan sa akin. Mahigpit niya akong niyakap.

“I had a bad dream...” Nanlaki ang mata ko.

“Naaalala mo ba ang panaginip mo?” tanong ko.

Tumango siya. “It felt so real. I was riding a boat… then suddenly, it exploded… and I flew…”

Napatigil ang aking hininga.

“I’ve been having the same dreams these past few nights,” dagdag niya.

“Sage… natatakot ako. Hindi ko alam kung bakit, kung saan… o bakit.”

Niyakap ko siya nang mahigpit. “It’s okay. It’s just a dream.” Hinalikan ko ang kanyang ulo.

Tahimik kaming nanatili sa ganoong posisyon… hanggang sa...

“Hanggang kailan ka mananatili sa bahay ngayon?” tanong niya.

“Five days. May importanteng transaction ako dito, then I need to travel to Paris, pagkatapos babalik ako dito, then uuwi na ulit sa Pilipinas. Marami akong inaasikaso.”

“Pwede ba akong sumama sa Pilipinas?”

Nagulat ako. Nilayo ko siya at tinitigan sa mata.

“Are you sure?”

Seryoso siyang tumango, bago tumingin sa kawalan.

“Siguro… panahon na para harapin ko kung anuman ang takot na nasa puso ko. You told me na may gustong pumatay sa akin, kaya ako nandito, tama?”

Tumango ako.

“That’s why I feel scared to go back… knowing na baka makita ko ang taong gustong pumatay sa akin. But…”

“But?” tanong ko.

“I need to face my fear… so you can feel at ease. So you can freely love me.”

Napatingin ako sa kanya, gulat na gulat. Hindi ko inakalang iyon ang sasabihin niya.

“Sa limang taon na magkasama tayo… natutunan na kitang mahalin, Sage. At ayokong ang nakaraan ko ang maging hadlang. Kaya…”

“Gusto kong hanapin ang sarili ko. I want to remember everything about me… I wanted to prove to you that it was you who I love, kahit bumalik pa ang aking alaala.”

“Can you help me?”

Pumitik ang puso ko, ang sarap pakinggan.

Tinitigan ko lang siya. Hindi ko alam ang isasagot. Sa totoo lang, takot ako. Takot na bumalik ang alaala niya… dahil baka sa pagbabalik nito, malaman niyang hindi niya ako ganoon kamahal. 

Pero ngayon, di ko inaasahan na nahihirapan na pala siya. Ayokong ipagkait ang kagustuhan niya. Ayokong isipin niyang sinamantala ko ang pagkakataong nung iniligtas ko siya.

Kung sakali mang bumalik ang alaala niya… kung marealize niyang hindi ako ang mahal niya… sana kahit bilang kaibigan, kaya niya akong matanggap. Sapat na iyon. Dahil alam kong posibleng magalit siya sa akin kapag nalaman niya ang lahat.

“Can you help me, Sage?” tanong niya muli.

“Of course… of course, Audrey.” Ngumiti siya at niyakap akong muli. Inilapat niya ang ulo sa dibdib ko.

Tok tok tok.

“Ma’am, Sir, pinapatawag po kayo ni Don Carlos.”

“Oh! Dumating na si Papa!” masaya niyang sabi.

“Let’s go, Sage.” Hinila niya ako pababa.

Napangiti ako habang pababa kami ng mansion. I was just so happy seeing how close they’ve become.

“Papa!” masayang bati niya sabay halik sa pisngi nito.

“Where’s my order?” agad na tanong niya.

She acts like a spoiled brat daughter. At si Papa, masayang-masaya habang pinagbibigyan siya.

“Hahaha! Hindi mo man lang ba ako tatanungin kung okay lang ako?” biro ni Don Carlos, kunwaring tampo.

Lumapit si Audrey, tinignan si Papa mula ulo hanggang paa. Nilagay niya ang dalawang kamay sa baywang at tinaas ang kilay.

“You look different… and happy?” usisa niya, naniningkit ang mata.

“Magkakaroon na ba kami ng babaeng matatawag na Mama?” biro niya pa.

“Hahaha! Bolera…”

“Yes, I am happy. Very. And I hope both of you will be, too. Soon.”

Tumingin si Dad sa akin. Parang may ibig ipahiwatig ang kanyang tingin.

“Kain na tayo. Ikuwento mo sa akin ang nangyari sa exhibit mo.”

“Anong nangyari sa’yo nung isang painter… si Monique ba yun?”

Napanguso si Audrey. “Hay, it was just a misunderstanding. Iba kasi ang nasagip ng camera. I was just trying to help. Her painting was switched, kaya lang nagalit siya. She thought I was ruining her artwork. Hindi ko alam na na may pagka bipolar pala siya. Bigla siyang nagwala at naging unreasonable. So…”

Nagkibit-balikat siya. “I didn’t explain anymore. Useless.”

Napangiti ako habang pinagmamasdan si Audrey at ang animated na paraan ng kanyang pagkukuwento.

“Alam mo ba kung ano ang tawag sa’yo ngayon?” nakangiting tanong ni Dad.

“No… and I don’t care.”

“Sigurado ka ayaw mong malaman?” may halong pang-aasar ang tono niya.

Napatingin si Audrey, halatang nagdadalawang-isip.

“Gano’n ba kalala?” tanong niya bigla.

“Hahaha!” sabay kaming natawa ni Dad.

“Brilliant, yet Villain.” That’s the headline in the magazine, sabi ni Dad.

“Talented or Clout Chaser?” Nanlaki ang mata ni Audrey sa narinig.

“Grabe naman sila sa akin! Gano’n pala kalala!” gulat niyang sabi.

“Haha!” tawa ulit namin ni Dad.

“Magpa-interview ka na kasi,” biro ko.

“Hmp! Hindi nila kaya talent f*e ko.”

And just like that, our dinner was filled with laughter…