Chapter 6

Audrey’s POV

“Congratulations, mi amore.”

Nakangiting lumapit si Sage habang bitbit ang isang malaki at mabangong bouquet ng pulang bulaklak.

“Thank you… I missed you so much,” bulong ko habang niyakap ko siya ng buong higpit. Tila isang piraso ng tahanan ang muling bumalik sa piling ko. Kinuha ko ang mga bulaklak at hinalikan siya sa pisngi, bago ko siya hinila paupo sa upuan sa tabi ng aking mesa.

“Painting? Again?” tanong niya habang nakakunot ang noo.

“Kakatapos lang ng exhibit mo. You have to rest.”

Ngumiti ako, pilit kong ipinakita na ayos lang ako.

“It’s okay… This.. this is my way of resting.”

“I’m sorry I didn’t make it to your exhibit. Hindi ko natapos agad ang trabaho ko sa Pilipinas.”

“Then kiss me, so you can make it up to me.”

Nginitian ko siya, sabay upo sa kanyang kandungan. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng kanyang katawan. Nagulat siya.

Hinawakan ko ang kanyang mukha, tinitigan ko siya.

“Bakit hindi mo ako hinahalikan?” may halong tampo ang tanong ko.

“I’m your fiancée, right? Isn’t it normal to kiss?”

Nakita ko kung paano gumalaw ang kanyang adam’s apple, pahiwatig ng tensyon at pigil na damdamin.

Lumapit pa ako. Ilang pulgada na lang ang pagitan ng labi namin… pero bigla siyang umiwas.

Ouch.

Instead, he hugged me, mahigpit, parang ayaw akong masaktan.

“I’m sorry, Audrey...” mahinang sabi niya.

“I’ve always wanted to kiss you, but… I just can’t. Not like this.”

Tumayo ako, dahan-dahang bumalik sa upuan.

Gusto ko lang ipakita ang pagmamahal ko sa kanya… pero ang nangyari, napahiya ako.

Lumapit siya at hinawakan ang aking baba, sabay dampi ng kanyang mga palad sa aking kamay.

“I want to own you. I want to kiss you… but I don’t want to take advantage. Gusto ko, kapag hinalikan kita, alam mong ako ang mahal mo. Hindi ang multo ng kung sino man ang nasa puso mo.”

Napakunot ang noo ko.

“Why do you keep insisting that I love someone else? Bakit hindi mo maramdaman ang pagmamahal ko sa’yo?, bakit ayaw mong tanggapin ito?” sa wakas, nasabi ko na ang matagal ko nang tanong.

Kitang-kita ko sa mukha niya ang pagkalito.

Tila may nilalabanan. Tulad ng laban sa puso ko.

“Is it because wala akong maalala?”

Tumaas ang boses ko.

“I don’t know who I am, Sage. Hindi ko alam kung anong klaseng tao ako noon. That’s what scares you, right?”

Tahimik siya. Hindi umiimik.

Tinitigan ko siya nang diretso, sinusubukang basahin ang kanyang puso.

“If that’s the case… then fine. I’m willing to go back to the Philippines. I’m ready to find out who I really am.”

Mabilis ang pagpalit ng emosyon sa kanyang mata, tuwa, kaba… at takot.

“Sigurado ka na ba?”

“So it’s true...” napabuntong-hininga ako.

“I’m tired, Sage. Aakyat muna ako at magpapahinga.”

“But… ”

Hindi ko na siya pinakinggan.

Umakyat ako sa kwarto at dumiretso sa mini-bar. Kumuha ako ng wine at dumungaw sa bintana. Binuksan ko ang malalaking kurtina at pinagmasdan ang tanawin. 

This Mansion, ay isang modernong mansion na nakatayo sa tabi ng isang lawa. Napapalibutan ito ng mga berdeng damuhan at malalaking bato, giving it a natural yet elegant vibe.

Sa harap ng bahay, may isang unique-looking infinity pool na may rock formations at parang may mini-island sa gitna. The water almost looks like it flows directly into the lake, creating a stunning seamless view. Super relaxing!

Yung mismong bahay ay gawa sa kombinasyon ng bato at salamin, which makes it look both rustic and luxurious. Meron itong malalaking glass windows and doors na nagpapapasok ng natural light. The lights inside are warm and cozy, giving off a homey feeling kahit sobrang sosyal ng vibes.

“Kaya siguro ayokong umalis dito…” mahina kong bulong.

Dito tahimik. Dito hindi ko kailangan alalahanin ang nakaraan.

Huminga ako ng malalim.

“Paano ko sasabihin kay Sage… na ayoko nang balikan ang dati kong buhay?”

“Takot akong malaman kung sino talaga ako. Ayokong masira ang katahimikan na meron ako ngayon.”

Kumuha ako ng isang higop ng wine, pero bigla akong napatigil

“BOOM!”

“AAAHH!”

Nabitawan ko ang baso. Basag..

Napaupo ako sa sahig, nanginginig, tinakpan ang mukha. Ramdam ko ang malamig na pawis na dumadaloy sa aking mukha.

“Bang! Bang! Bang!”

Napalingon ako sa pinto.

“Audrey! Audrey, open the door!”

Then silence..

“Click!”

Bumukas ang pinto.

“Audrey, are you okay?” mabilis na lumapit si Sage at niyakap ako ng mahigpit.

“Ey, it’s okay... it’s just fireworks from the neighboring mansion. May celebration lang. You are safe, okay?”

Pero nanginginig pa rin ako. Hindi ko maalis ang kaba.

Siniksik ko ang sarili sa dibdib ni Sage at ipinikit ang aking mga mata, pilit nilalabanan ang takot.

Sa mga bisig niya, doon lang ako bahagyang kumalma…

Pero sa isipan ko, ang tanong ay paulit-ulit..

“Bakit ganito lagi ang reaksyon ko kapag may naririnig na pagsabog? Anong nangyari sa akin noon… na hanggang ngayon ay kinatatakutan ko pa rin?”