LOGINReign’s Point Of View
Sandali akong kumawala sa pagkakayapos ko kay Heyden at tinignan ito ng maigi. He looks bits different or siguro sadyang malabo lang ang paningin ko dahil sa kalasingan.
But did he change his style? He’s wearing suit instead of casual attire. Sobrang pormal. But it looks so good in him.
“Stop looking at me like that,” anito at biglang lumuhod sa harap ko.
Sandali akong napakurap kurap. What is he trying to do?
Sumunod ang tingin ko sa baba, hanggang sa maramdaman kong maingat niyang tinatanggal ang sandals sa mga paa ko. Ilang segundo pa ay maingat niya akong binuhat.
Oh, my Heyden. He’s sweet as usual.
Mabilis itong naglakad palabas sa lugar na iyon, ako naman ay napapapikit dala na rin ng kalasingan.
Maya maya pa ay naramdaman kong ibinaba ako nito sa loob ng kotse— when did he have his own car?
Oh, baka sasakyan ko lang ‘to, he knows my car and he also knows how to drive it.
Sandali kong iminulat ang mga mata ko, I looked at him again as he enters and seat on the driver’s seat.
“Sabi ng wag mo kong titigan ng gan’yan.”
Napangiti ako, “W-Why?”
“Just rest there, ihahatid kita sa inyo.”
Mas nilapit ko ang tingin ko sa kan’ya, “I-Ihahatid?”
“You’re not going to take me back to that hell…” mahinang saad ko, inaalala ang lahat ng sinabi ni Dad. All I wanted is to be with him.
I pouted and looked at Heyden with my teary eye. Bumabalik na naman ang sakit sa dibdib ko, I can’t really lose this man, I love him so much at hinding hindi ko gagawin ang iniutos ni Dad.
Without thinking twice, kumandong ako paharap kay Heyden saka hinila ang necktie nito. Rason para mas maging malapit ang mukha niya sa mukha ko.
“H-hey…” kitang kita ko ang pagtaas-baba ng adam’s apple nito. He also closed his eyes but I felt his heavy breathing. We already kssed each other kaya bakit parang kinakabahan siya. It’s not unusual.
Pero ako din naman, ibang iba ang nararamdaman ko ngayon, hindi ko alam kung dahil lang ‘to sa alak o dahil mahal ko talaga ang lalaking nasa harap ko. I wanted him badly right now.
Muli kong hinila ang necktie niya saka sinalubong ng halik ang labi niya.
Napapikit ako, sobrang lambot ng labi niya. Ramdam ko na din ang kakaibang init na umaakyat sa buong katawan ko.
“Ohmmmm…” hindi ko mapigilang kumawala sa labbi ko habang sinusubukang buksan ang mga labi niya.
Ilang saglit pa, naramdaman kong ne-recline niya ang backrest ng driver’s seat habang sumusunod ang mga katawan namin.
He grabbed my neck and pull me closer saka sinimulang dalhin ang halik na sinimulan ko.
“Ugh...” muling ungol ko.
God! I’m losing control. I didn’t know he can be this good. He’s kissing me literally way better right now, looks like he’s drugging me with his own lips.
Ramdam ko din ang init ng balat niya, his smooth touch ignited the fire inside me. Banayad niyang pinalakbay ang hinututro niya mula sa leeg ko, pababa sa balikat hanggang sa maramandaman kong unti-unti na niyang binubuksan ang butones ng women’s polo na suot ko.
"H-Heyden..." hindi ko mapiligang tawagin siya sa pangalan niya.
Isang marahas na pag-ungol ang narinig kong sagot mula sa kanya. Baritone, so deep than can make me pull his hair padiin sa akin.
Mas nirecline pa niya upuan at mas lalong idiniin ang kanyang katawan sa akin. Kasalukuyan na siya ngayon nakahiga at ako naman ay nakapatong sa taas niya.
Ilang saglit pa, naramdaman kong bukas na ang lahat ng butones ng suot ko, exposing him my chest.
“Ohhh Heyden,” saad ko saka sandaling pinutol ang halikan naming, I looked at him. Malabo parin ang emahe niya sa paningin ko, pakiramdam ko ay mas lalo akong nalasing sa sarap niyang humalik.
“You sure you want this?” rinig ko ang mahina at malalim na boses nito. God! Even his voice is a bit different, halos mapatayo nito ang buong balahibo ko. Just the way he speaks made me wants him more.
“Yes! Claim me. I-I’m all yours.”
Muli kong inabot ang necktie niya, tinignan siya ng maigi. Saka isa isang in-unbotton ang polo niya. He’s just letting me do whatever I want. Pagkahubad na pagkahubad ko sa kan’ya ay agad na dumapo ang palad ko sa matitigas na abs sa dibdib niya.
Muling umangat ang tingin ko, hinila ang neckties niya at muling sinalubong ng halik ang labi niya. My other hand was touching his neck gently, down to his body.
Maya-maya pa ay narinig ko ang mahirang ungol niya. Binaba ko ang labi ko sa mismong adam’s apple niya. I licked it as good as I can. Bumalik ang labi ko sa earlobe niya, nilaro iyon gamit ang aking mga labi. I noticwed he’s now having an earring.
Since when?
Pero hindi ko na iyong pinagaksayan ng panahon, lalo pa’t ramdam na ramdam ko ang unti-unting paglaki at pagtigas nang umbok sa mismong parte kung saan ako nakakandong.
Sandali akong napakagat labi, ako naman ngayon ang umungol, sobrang kakaiba ng sensasyong nararamdaman ko ngayon. I felt really hot.
“Ughhh…” isang mababang ungol ang muli kong narinig mula sa kan’ya. He grabbed my waste. His hand is moving down to my buut.
“Uhmm…”
“Ohh… I didn’t supposed to do it, even after our marriage, but I can’t help myself wanting you right now, Reign.”
Aayusin ko muna ang lahat sa amin ni Zandrie.Tumingin lang sa 'kin si Kier, "Maghihintay ako." saad niya bago tuluyang umalis.Muli na namang dinurog ang puso ko, ang sakit makitang naglalakad siya palayo sa 'kin.Nang tuluyan ng makaalis si Kier ay bumaling ako kay Zandrie."Pinaglalaruan mo ba ako?" agaw kong sigaw sa kan'ya."What? No!""I-I just wanted you to—""To be happy Zandrie? Pero hindi mo parin ako ibabalik sa kan'ya. What the fuck is this Zandrie? Para saan 'to? To remind me na kahit nasa tapat ko na si Kier hindi mababago ang katutuhanang kasal ako sa 'yo gano'n ba?" sunod sunod na tanong ko. Hindi ko na naman mapiligilan ang pag buhos ng mga luha ko."Shit! No Reign," nasapo niya ang noo niya. Palakad lakad na parang naguguluhan.He brushed his hair pagkuwa'y lumapit sakin, ipanatong ang dalawa niyang kamay sa balikat ko."Free me Zandrie!" matigas kong saad habang matalim na nakatitig sa kan'ya.He chuckled bitterly, "I'm not gonna let you go! Specially I'm not letting
No. Hindi pwedeng mawala ulit sa 'kin si Kier. Sobrang tagal kong hinintay ang pagkakataon na 'to. Ang makita siya ulit. Kaya hinding-hindi ako papayag na mauwi nalang sa wala ang chance na 'to. "Zandrie, ano ba? Bitiwan mo ko!" usal ko. Pinipilit na makawala sa yakap niya para mahabol ko si Kier. Kailangan kong maayos ang lahat sa 'min. Marami pa akong gustong sabihin."Reign," narinig kong saad niya at hinigpitan ang pagkakahawak sa 'kin. Fuck him! Kailan ba niya matatanggap na kahit buntis ako sa kan'ya, hinding-hindi ko siya kayang mahalin. Na kahit buntis ako sa kan'ya si Kier ang hinahanap-hanap ko."Zandrie please, hayaan mo naman akong maging okay! Hayaan mo naman akong maging maayos at masaya!" sigaw ko sa gitna ng paghikbi. Narinig kong napalunok siya ng laway, bahagyang kumakalas ang yakap niya sa 'kin hanggang sa tuluyan na niya akong mabitawan. Dapat lang! He has nothing to hold on. Mabilis akong tumakbo para habulin si Kier, saktong nasa baba pa siya kaya't mabilis an
"What happen? You should be happy right?" mahinang saad niya. "Kier you knew that I'm not gonna be happy if its not you. Please hear me out now." This is my chance to explain everything. I want to tell him how much I regretted this mistake."Even if mag-explain ka, you're already married." saad niya. Mahina pero halatang may lungkot sa bawat salita."We'll file an annullment. Please Kier. Pakinggan mo ko," tumingin siya ulit sa'kin at hinawakan ako sa pisgne."Do you still love me?" seryosong tanong niya, titig na titig ang mga mata niya sa 'kin. Mahina ang boses niya, sapat lang para marinig ko pero parang biglang tumatahimik ang mundo— tanging kabog ng dibdib ko at boses lang niya ang tanging ingay na naririnig ko."Yes, Kier. Ikaw lang ang minahal ko." agad na sagot ko. Confirming him. Na kahit kasal na ako kay Zandrie ay sa kan'ya parin tumitibok ang puso ko. Na kahit magkakaanak ako kay Zandrie ay sa nasa kan'ya parin ang pagmamahal ko."Then come with me. Sumama ka sakin." hina
Zandrie's Point Of View Hindi ko alam kung tama ang naging desisyon ko. I know, nagpapakamartyr ako dahil sa ginawa ko but still I don't want to hand her over him. Hindi ko kaya. Mahal ko Reign, pero hindi ko kayang basta-basta nalang siyang isauli sa ex niya. Asawa ko na siya. But shit! Ano ba tong ginagawa ko? Dahan-dahan kong binuksan ang pinto, naroon siya. Nakatalikod lang siya sa'kin but I know she's crying again. She's suffering, and I need to stop her from being stressed right now, even if it hurts my ego. "Reign," tawag ko sa kan'ya pero hindi siya sumagot. Ano bang aasahan ko? I'm just his unwanted husband. "Reign." tawag ni Kier sa kan'ya na nasa likod ko. Pinilit kong maging kalmado, h'wag magpadala sa emosyon ko at selos— kasi ako naman ang nagdala kay Kier dito. Agad na lumingon sa gawi namin si Reign. Her face was shocked. Nanlalaki ang mugto niyang mata. But I can clearly see her excitement. Shit! Parang tinurok ng milyon-milyong karayom ang puso ko. Naiyukom ko
Zandrie's POV She run. After all my efforts, tumakbo lang siya. Humihikbi na parang gusto na talaga niyang takasan ang mundo —takasan ako. Gusto niyang ilayo ang sarili niya sa'kin, kahit pa dito. Sa madilim at mabuhanging dalampasigan, na taning liwanag nalang ng buwan at ng mumunting apoy sa siga namin ang nagbibigay liwanag sa lugar. "Hey, Reign!" tawag ko at agad na tumayo. Agad akong sumunod sa kan'ya, kahit pa hindi ko alam kung sa'n siya pupunta. Hindi rin nagtagal ay naabutan ko siya, she's crying. Her hands are covering her face, pero hindi no'n naitatago na wala talagang silbi ang mga effort na ginawa ko. Na kahit anong gawin ko hindi niya ako makikita bilang asawa niya. Hindi niya nakikita na mahal ko siya, it's always Kier, never me. I tapped her shoulder, pero agad niyang winakli iyon, "Don't touch me, Zandrie." She said. Tumingin sa akin, revealing to me her tears, revealing how much she's hurt. Bakit ang sakit? Makita mo yung taong pinaglalaban mo na t
Reign's POV “Palagi kang kumain ng mga masusutansyang pag-kain Mrs. And stay away from your source of stress," napatingin ako kay Zandrei na nakatayo sa likuran ko na parang kinakausap ko siya ng tahimik gamit ang mga titig, 'layuan daw kita.'"Yes po. Thank you po Doc."Pasasalamat ko, ang totoo'y nag-alala ako sa baby ko. Baka lumaki siyang iyakin, dahil puro iyak ako. Minsan pinipigan ko naman talagang lukubin ng lungkot pero hindi ko talaga naiiwasan, lalo na kapag pumapasok sa isip ko si Kier. Nag paalam na kami sa OB ko at nauna na akong nag lakad habang nakasunod lang sa likod ko si Zandrie.Pumasok na ako sa sasakyan at gano'n din siya. Walang salita ang namagitan sa aming dalawa habang bumabyahe, pero teka? Parang hindi yata ito ang daan pauwi sa bahay namin."Sa'n mo ko balak dalhin, Zandrie? Ano ba pagod ako!" imik ko. Ngumiti lang siya bilang sagot.At dahil ayaw kong i-stress ang sarili ko kay kumalma ako at hindi nalang din siya napansin. Sinaksak ko nalang sa taenga k







