Chapter 2

Matapos itigil ni Kiana ang kotse sa hindi mataong lugar ay nanlilisik ang mga mata niya habang nakatitig sa malayo. Hanggang ngayon ay hindi siya makapaniwalang may ikalawang pamilya ang ama nila ni Karen. Muntik pa siyang makita ng lalaking naka one nignt stand kagabi. Ang bilis nitong kumilos at alam niyang siya ang hinahanap kaya naroon sa bahay nila. Pero nagsisimula pa lang siya upang maningil at alamin ang katotohanan nang pagkasira ng pamilya na naging dahilan ng pagkawalay niya sa kakambal. Mariing ipinikit ni Kiana ang mga mata at sinariwa sa isipan ang mga naalalang nangyari noong katorse anyo lamang sila ng kakambal.

"Makinig kayo, kailangang makaalis na kayo sa lugar na ito ngayon din!" halos pabulong na kausap ni Matilda sa kambal niyang anak nang makapasok ang mga ito sa silid niya.

"Ba-bakit po, mommy? Ano ang nangyayari saka nasaan si Daddy?" naiiyak na tanong ni Karen, isa sa kambal dahil natatakot sa nakikitang kalagayan ng inang bagong dating lamang mula sa isang business meeting.

"I-iniwan na tayo ng daddy ninyo, hindi ko alam kung buhay pa siya." Umiiyak na pagtatapat ni Matilda sa kambal na anak.

Sabay na umiyak sina Karen at Kiana saka niyakap ang ina na nanghihina. Saka lang nila napagtuunan ng pansin ang sugat nito sa tagiliran at maraming dugo ang lumalabas doon. Nagtataka din sila at wala ang mga katulong na hingan sana ng tulong.

"Mommy, dalhin po namin kayo sa hospital!" umiiyak na ani Karen.

"No!" Matigas na turan ni Matilda at mahigpit na hinawakan sa kamay si Karen. "Wala ng oras at tiyak na nakasunod sila sa akin ngayon." Kumuha ng lakas si Matilda at pilit na tumayo.

Mabilis na inalayan nila Karen at Kiana ang ina upang makatayo at hinayaan kung saan nito gustong lumapit.

Kinuha ni Matilda ang susi mula sa bulsa ng suot na coat at binuksan ang isang cabinet. Kinuha ang isang box na tama lang ang laki. "Mahalaga ang laman ng box na ito at may ilang pera at alahas sa loob upang nakapagbagong buhay kayong dalawa."

"Mommy, tama na po ang salita at lalo kayong dinudugo. Dalhin na po namin kayo sa hospital." Umiiyak na kausap ni Karen sa ina.

Umiiyak na naghanap si Kiana ng tela na maaring itali sa baywang ng ina upang maampat ang pagdurugo niyon. Sa edad na katorse ay nauunawaan niya kung ano ang nangyayari ngayon sa kanilang pamilya.

"Karen, ilagay ko dito sa box na ito ang card na ito. Sa pagtuntong ninyo sa tamang edad ay makukuha ninyo ang malaking halagang naka deposit dito at iba pang yamang iiwan ko."

Lalo lamang napaiyak si Karen at mukhang nahihirapang huminga na ang ina. "Mommy please, huwag mo kaming takutin. Tayo na po at dalhin ka namin sa hospital!"

"Mommy, humiga po kayo at tatalian ko ang baywang ninyo!" pakiusap din ni Kiana sa ina.

Umiiyak na pinagmasdan ni Matilda ang dalawang anak. Sa unang tingin ay hindi mo agad makilala kung sino sa dalawa ang panganay at bunso dahil magkamukhang magkamukha. "Patawad mga anak, pero hindi ko na kayo maalagaan pa hanggang sa pagtanda ko. Huwag ninyong pabayaan ang isa't isa at ipangakong hindi babalik dito hangga't wala sa tamang edad."

"Why?" tanong ni Karen. Nagugulohan siya kung bakit pinalalayo sila ng ina.

"Maintindihan niyo rin ako kapag nasa tamang edad na kayo. Sa ngayon ay kailangan ninyong lumayo dito at ingatan ang laman ng box na iyan." Turo ni Matilda sa box na nakapatong sa kama.

"Hindi po namin kayo iiwan, mommy!" Umiling si Kiana at yumakap sa ina.

"Karen, wala nang oras! Umalis ka na at isama ang kapatid mo. Tandaan mo ang mga sinabi ko sa iyo noon bilang nakakatandang kapatid." Hinahapong kausap ni Matilda sa anak.

Umiiyak na umiling si Karen pero hinila pa rin sa kamay si Kiana.

"Ate, no! Hindi natin maaring iwan si mommy at baka maubusan siya ng dugo!" Umiiling na tinabig ni Kiana ang kamay ng kapatid.

"Ki-Kiana, sumama ka na sa ate mo. I-iligtas ninyo ang inyong sarili." Nakangiting tinulak niya ang kamay ng bunsong anak.

Napatingin si Karen sa bintana nang makarinig ng tunog ng humintong mga sasakyan. Nanlaki ang mga mata niya nang makitang may mga baril na dala ang kalalakihan at nakasuot ng itim na damit. Hindi rin makita ang mukha ng mga ito.

"Nariyan na sila, umalis na kayo!" Hintakutang pagtataboy ni Matilda sa kambal na anak.

"Mommy, please be safe. Babalikan ka po namin." Ummiyak na pakiusap ni Karen sa ina.

Nakangiting tumango si Matilda. "Sa basement kayo dumaan at ang tagos ay sa kakahuyan. Bilisan ninyo at baka masundan kayo roon. Alagaan ninyo ang isa't isa at ipagtanggol!" Hinahapong ani Matilda.

Mabilis na dinampot ni Karen ang box saka isang backpack ay inilagay sa likod ng kapatid. Pakaladkad niyang hinila ang kapatid sa kamay patungo sa basement nila.

Halos manlabo ang mga mata ni Kiana dahil hilam ng luha ang mga mata. Ganoon din ang kapatid niya pero patuloy na tumatakbo pababa sa hagdan kasama siya. Alam nila na automatic mag lock ang pinto sa basement for emergency upang walang makasunod sa kanila. Pero kapag nalaman ng mga ito ang lagusan ng basement ay masusundan agad sila.

"Ate, si mommy!" umiiyak na nagpapahila pa rin si Kiana sa kapatid.

"Kailangan natin sundin si Mommy dahil lalo lamamg siya papatayin ng kaaway kapag kasama niya tayo." Hinihingal na paliwanag ni Karen.

"Pero bakit? Sino sila, ate?" Nagugulohang tanong ni Kiana.

"Kalaban sila nila mommy sa negosyo at gustong agawin ang pamumuno sa organisation sa parents natin."

Nagugulohan pa rin si Kiana. Sa kanilang magkapatid ay siya ang tahimik at gusto laging mapag isa. Kahit sa mga magulang ay hindi siya palakuwento. Ngayon ay nagsisi na siya sa ganito niyang ugali, wala siyang alam sa nangyayari sa paligid o sa buhay ng kaniyang pamilya dahil sa kaniyang ugaling ito.

"Saka ko na ipaliwanag sa iyo, kailanga na muna nating makalayo at balikan sila sa tamang panahon." Lalo pang binilisan ni Karen ang takbo habang hila sa kamay ang kapatid.

Nakinig na siya sa kapatid at ayaw niya itong pahirapan dahil sa katigasan ng ulo niya. Hindi na siya nagpahila pa dito at kusa na rin siyang tumakbo. Ngunit madilim na sa kinaroonan nila dahil palubog na ang araw at nagtataasan ang mga kahoy sa paligid.

Nadapa si Karen nang nasa kakahuyan na sila. Tinulungan siya ng kapatid na makatayo ngunit napaigik siya sa sakit. "Ang sakit!"

Tiningnan ni Kiana ang binti ng kapatid at namumula iyon. Ang bilis din ng pamamaga.

"Sa tingin ko ay hindi ko na maihakbang ang isa kong paa." Naiiyak na ani Karen.

"Ate, bilisan mo at mukhang nasundan na nila tayo!" umiiyak na ani ni Kiana sa kapatid at muli itong tinulungan na makatayo.

Pinilit ni Karen na makatayo ngunit nakailang hakbang palang siya ay napaigik na siya sa sobrang sakit. Naririnig na rin niya ang ingay ng kalalakihan mula sa malayo. Huminga siya nang malalim at ibinigay kay Kiana ang box. "Kailangan nating maghiwalay!"

"No, ate! Ang sabi ni mommy ay hindi daw tayo dapat magkahiwalay at ipagtanggol ang isa't isa!"

"Kiana, we need to—look at my legs, hindi na ako makatakbo nang mabilis." Pinagalitan na niya ang kapatid.

"Pero baka mahuli ka nila at gawan nang masama katulad kay mommy." Lalo lamang napaiyak si Kiana at parang tulad ng ina ang kapatid na ipinagtutulakam siya palayo rito.

"No, alam kong hindi nila ako sasaktan o papatayin dahil may pakinabang ako. As long na hindi nila mahawakan ang kahon na iyan ay kailanganin nila ako kaya ingatan at siguradohin mong hindi ka nila mahuli kasama ang box na iyan!"

Kahit parang walang naiintindihan si Kiana sa mga sinasabi ng kapatid ay tumango siya habang yakap ito nang mahigpit. Ang alam niya lang ay kailangan niyang itakas ang kahon at alagaan iyon upang manatiling buhay ang ina at kapatid.

"Umalis ka na, mag ingat ka at huwag lumingon!" Tulak ni Karen sa balikat ng kapatid at nakayakap pa rin ito sa kaniya.

"Babalikan kita, babalikan ko kayo ni mommy. Please wait for me and sikaping mabuhay hanggang sa pagbalik ko!" Hilam sa luha ang mga mata na hinalikan ni Kiana sa noo ang kapatid.

Nakangiting tumango si Karen. Tulad ng kakambal ay tumatangis maging ang puso niya. "Hihintayin ko ang pagbabalik mo upang iligtas kami ni mommy!"

Napatingin si Kiana sa paligid nang muling makarinig ng ingay. Tumayo siya at luminga at lalong dumilim ang paligid. Hindi niya maaring gamitin ang flashlight na dala dahil madali siyang makita. Ilang sandali pa ay may naaninag siyang kumikislap na ilaw mula sa malayo. Ang ibig sabihin ay malapit na ang kalaban na hindi pa rin alam kung sino ang mga ito.

"Pumunta ka sa ibang bansa upang hindi ka nila mahanap." Huling bilin ni Karen sa kapatid saka paika ikang naglakad patungo sa ibang direction.

"Mag ingat ka, make sure na manatili kang buhay hanggang sa pagbalik ko, ate!" halos pabulong lang na aniya sa kapatid.

Nakangiting kumaway si Karen sa kapatid saka tumango. "I love you!"

Muling bumalon ang luha sa mga mata ni Kiana at patakbong tumalikod na. Tulad ng bilin ng kapatid, hindi siya lilingon habang yakap nang mahigpit ang kahon. Medyo mabigat iyon pero hindi niya ininda. Itinali na rin niya iyon sa katawan niya kasama ang bag upang hindi mawala. Naging maingat din siya sa paglalakad upang hindi matalisod tulad sa ate niya. Alam niyang may mabangis ding hayop sa paligid kaya kailangan niyang magdoble ingat. Kahit papaano ay may alam siya sa self defense dahil tinuruan sila ng ina mula noong maliit pa. Hinugot niya ang kutsilyong laging dala na nasa tagiliran. Ilang sandali pa ay bigla siyang nadulas at para siyang nahuhulog sa isang bangin.