Chapter Six- Drunk

NAGLALAKAD-lakad ako sa daan habang busy sa kakukuha ng litrato. Lahat ng nakikita ko maganda. Magandang object, mukha ng tao, displays, at lugar. Hindi na maalis-alis ang malaking ngiti sa aking mga labi habang nakatingin sa nga bata ibata. Ang cute nila habang naglalakad sa daan. Ang liliit ng mga hakbang niya habang nakatingin sa mga paa nito.

Their small legs were trying to walk and impressed their parents, sister and brother. I focus my camera in a baby like who had her hair tie as a bun in two. She's so cute.

Wearing a floral maxi dress with her cute white shoes. She's smiling while looking at her cute legs before she takes a step. And then she will look at her brother beside her. Her cute, dark, and round eyes give her a smile. It melts me. Gosh! She's irresistible.

"I do like babies. And I want four babies with Aekim. If God makes it happen." wala sa isip na wika ko habang nakangiti ng malaki habang nakatingin sa batang babae.

Iniwas ko ang mga mata ko ng bigla napatingin sa gawi ko ang magkapatid.

"Nope. I don't want kids. Mahal ang gatas. Mahal ang diaper. Hindi ako makakatulog ng maayos sa gabi at sa araw hindi ako makakapagtrabaho ng maayos. Maglilinis ng bahay. Maglalaba. Mamalantsa. Magtutupi ng damit at marami pang iba. Kaya, it's a NO." wika habang naglalakad ng matulin.

Ngunit agad naman akong napahinto sa pag-llalakad nang maalala ko na mayaman pala kami kaya di ko kailangan gawin ang ibang gawaing bahay. Dahil sa naisip kong iyon ay napahalakhak ako at nahinto din sa kalaunan ng maalala ko na nagmumukha na akong baliw. Nagsasalitang mag-isa at tumatawang mag-isa.

Damn! Do I need to make an appointment with a psychiatrist?

__________

Nandito ako ngayon sa Chao Phraya River habang tahimik na nakatingin sa tahimik na tubig. Gusto ko maging masaya ngayon ngunit taliwas iyon sa nararamdaman ko. Tahimik na binuksan ko ang beer in can na dala ko pagkatapos ay ininom ko na ito ng paunti-unti.

Inilabas at binuksan ko ang dala kong chichirya na binili ko kanina sa Seven Eleven bago dumiretso dito sa Chao Phraya River. Ito ang pulutan ko ngayong araw. Beer sa tanghaling tapat para sa tulad kong nasasaktan dahil sa pag-ibig.

Humugot ako ng tissue saka suminga pagkatapos ipinasok ito sa loob ng isang medium size plastic na hiningi ko sa Ale nang bumili ako ng bottled water. Kahit dito pala sa Thailand may naglalako akala ko sa Pilipinas lang.

Muling umagos ang mga luha ko habang ngumunguya ako nang chichirya. Mahirap din pala umiyak habang kumakain, hindi ako makahinga.

"Hindi ako makahinga!" reklamo ko.

Naudlot tuloy ang pagnguya ko at pinipilit na kinakalma ang sarili para makahinga ako ng maayos.

"Pati ba naman sa pag-iyak ko ay masasaktan ako? Nakakamatay pala 'to." inis na wika ko sabay lapag nang plastic ng chichirya sa semento, sa harap ko.

Itinigil ko ang pagnguya at bahagyang tumingala dahil sa nagbabadyang sipon. Tutulo. Bumunot ako ng tissue saka inilapat ito sa bandang ilong ko saka suminga. Ibinuka ko ang bibig ko dahil hindi p'wede nakatikom, nakakamatay.

Pagkatapos kong suminga ay laking pasalamat ko dahil sa medyo nakahinga na ako nang maayos-ayos. Pinagpatuloy ko ang pagnguya dahil sa may naiwan pang chichirya sa bunganga ko. At sa pagkakataong ito ay pigil na pigil ako sa pag-iyak.

Nang malunok ko na ang chichirya na nasa bunganga ko muli akong umiyak saka dinampot ang beer at lumagok.

"Mas okay palang umiiyak habang umiinom kaysa ngumunguya." wika ko sabay inom ng beer ulit.

"Buwisit! Bagong karanasan at bagong natuklasan." wika ko saka nagpunas ng mga luha.

"Always keep in mind, don't eat or chew while you're crying, it's a deadly trick."

Tumayo ako habang bitbit ko ang beer saka sumigaw ng malakas.

"P*****a ka, Aekim! Siraulo ka! Ni hindi mo man lang ako kayang mahalin. Hindi ba ako maganda?" sigaw saka muling uminom. Muli akong sumigaw ngunit tanging ang tubig sa ilog lang na ito ang nakakarinig. Hindi si Aekim. At higit sa lahat, ang puso ko lang ang nakaramdam ng sakit hindi si Aekim.

Napatingin ako sa hawak kong beer saka tumawa.

"P'wede na pala ako maging lasinggera." wika habang nakatingin pa rin sa beer kong hawak saka muling humagolgol ng iyak.

"Ang sakit ng puso ko!" sigaw ko saka napatingin sa dalawang batang lalaki na dumaan. Lumingon ang mga ito sa akin saka tumakbo ng mabilis.

"Hindi pa ako baliw, ha." wika ko saka tumingin babaeng naglalakad kasunod ng dalawang bata na nakatingin din sa akin. "Ay, hindi mo pala ako maintindihan." wika ko saka humagikgik.

Nang ma-realiza ko ang ginawa napasabunot ako sa buhok ko.

Umayos ako ng upo nang may mag-jowa na naglalakad papunta sa kinaroroonan ko. Ang sweet pa ni boy kay girl at may pa-kiss pa ito sa noo ni girl saka hinawakan ang kamay nito. Napalabi ako bago nagsalita.

"Maghihiwalay din kayo. Mga anak ng patis kayo!" sigaw ko sa mag-jowa na ngayon ay nakatingin na sa akin.

"Naiintindihan ba nila ako?" nagatataka kong tanong sa sarili ko habang sinusundan ng tingin ang dalawa na nasa harap ko na.

"Hindi ako baliw, no." mahina kong wika ng makalagpas na sila sa akin. Hayst.

"Tanga ka talaga, Valentina. Sa ginawa mo mas lalo kang napagkamalan na baliw." saway ko sa sarili ko na may pailing-iling pa.

Inalog-alog ko ang beer na hawak ko at napag-alaman kong kunti nalang ito.

"How sad." matamlay kong wika saka inisang lagok ang natirang laman.

Naiiyak na napatingin ako sa wala ng lamang lata saka umiyak.

"U-ubosh na? Bakit?" maungkot na wika ko saka kinuha ang cellphone ko sa loob ng bag ko para mag-book ng grab taxi.

____________

Napaungol ako sa sakit ng aking ulo saka dahan-dahan na minulat ang aking mga mata. Ngayon ramdam na ramdam ko ang sobrang sakit ng ulo ko na tila pinopokpok ng martilyo. Hindi kasi ako sanay uminom pero gjnawa ko pa rin dahil sa heartbroken ako ngayon? Naglasing? Napabalikwas ako ng bangon saka iginala ang aking mga mata.

"Bakit nandito ako?" gulat kong sambit habang nakatingin sa aking sarili at sa kama. "Sino ang nag-uwi sa akin? Sino ang nagpalit ng damit ko?" tanong ko ulit saka tumingin sa higaan ni Aekim ngunit wala siya doon.

Hinanap ko ang cellphone ko mabuti naman at nakalagay ito sa ibabaw ng bedside table ko. Kaagad ko itong kinuha para tingnan ang oras.

"Whoa! What? It's nine thirteen in the morning! Totoo ba ito?" gulat na tanong ako. Saka pinatay ang cellphone ko at muling binuhay. Baka kasi namali lang ako ng tingin sa oras.

"Oh my gulay! Alas nueve na nga. It's nine fifteen in the morning. Shutakils. Ang haba ng tulog ko."

Muli akong napasapo sa pumipintig kong ulo, sobrang masakit.

"Aray!" daing ko. "Ang sakit, ayoko na talagang uminom!" mangiyak-ngiyak kong wika habang ang dalawang kamay ko ay nasa magkabila kong ulo. Huhuhu.

"Kulang pa nga 'yan."