LOGIN“คุณหนูโรซารี่ คาร่า แห่งวูล์ฟ ได้เดินทางมาถึงแล้ว” เสียงของทหารด้านนอกเอ่ยบอก
หญิงสาวใบหน้างดงามอาภรณ์ขาวมุก ทำให้คนทั้งงานมองมาที่นางเพียงคนเดียวหนึ่งในนั้นมี ริชาร์ด ที่มองหญิงสาวเดินด้วยท่าทางสง่างามสมกับเป็นบุตรีสาม และเป็นบุตรีคนเดียวของตระกูลวูล์ฟ หญิงสาวเธอก้าวเดินไปหาบิดาของตน แล้วให้ความเคารพบิดาของนาง “มาทางนี้ โรซารี่” บิดาของนางเอ่ยบอก จับมือเรียวของโรซารี่ก้าวเดินตรงไปหาริชาร์ดที่ยืนมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางใช้มือเรียวทาบหน้าอกด้านซ้าย และก้มโค้งเล็กน้อยตามธรรมเนียม “ฝ่าบาท นางคือบุตรสาวของข้า นางคือโรซารี่ คาเลน วูล์ฟ โรซารี่ ท่านผู้นี้คือ ริชาร์ด จอห์น อาร์มันโด้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นางเงยห้าขึ้นมามองใบหน้าของเขา ทำให้นางรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก เพราะนางจำได้ว่า เขาคือคนที่นางได้โอบกอดเขาในป่าเมื่อยามเย็น “ท่าน!” “ข้ายินดี...ที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง” ริชาร์ดเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขากลับเผยรอยยิ้มเล็กน้อย แต่เป็นยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ขณะที่ปีเตอร์ลอบมองใบหน้าของเจ้าเหนือหัวของตนที่เผยรอยยิ้มออกมา เนิ่นนานมากแล้วที่ตนไม่เคยเห็นรอยยิ้มขององค์เหนือหัว ริชาร์ดไม่ได้ยิ้มออกมาเกือบสี่หมื่นปีแล้ว หลังจากมารดาและบิดาของเขาได้สิ้นใจไป ริชาร์ดผู้นี้ก็ไม่เคยยิ้มอีกเลย นับแต่นั้นเป็นต้นมา “ฝ่าบาท หม่อมขอตัวก่อน” บิดาของนางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และก้มโค้งให้ริชาร์ดตามศักดิ์ที่ต่ำกว่า ทำให้เขาและนางอยู่กันตามลำพังเพียงสองคน ขณะที่เขาไม่พูดอะไรกับนาง เขาได้แต่มองนางไม่วางหางตา ทำให้นางเองอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก นางจึงพูดออกมาก่อน “คือว่า...ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร” หญิงสาวถามขึ้นมา “หายตัวมา” “คือท่านอยากกินอะไรหรือไม่...เช่น...ไวน์...หรือ...เอ่อ...” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่กล้าพูด “ข้าไม่ดื่มโลหิตเป็นอาหาร...ข้ากินอาหารทั่วไปเช่นพวกเจ้า” เขามองใบหน้านาง และเผยรอยยิ้ม นางก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย “ข้าแปลกใจ เหล่าแวมไพร์นั้นดื่มโลหิตเป็นนิจ” หญิงสาวถามเบาๆ “ใช่” โอ๊ยข้า อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว มีหวังแต่งงานไป ข้าคงอกแตกตายเป็นแน่แท้ ถ้าบอกขอเต้นรำแล้วเขาปฏิเสธอีกข้านั้น ข้าคงอายแทรกแผ่นดินหนีเป็นแน่ “ถ้าหากไม่รังเกียจมาเต้นรำกับข้าสักหนึ่งบทเพลงได้หรือไม่” เขาเอ่ยถามขึ้นมา ทำให้นางไม่คาดไม่ถึง ว่าเหตุใดเขารู้ใจของตนเองได้ “ได้” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เสียงดนตรีเพลงจบลงไปอีกเพลง เขาผายมือออก แล้วก้มโค้งให้กับนาง นางย่อตัวเล็กน้อย และจับมือหนาที่อุ่นจนนางแปลกใจ ทำไมแวมไพร์ถึงมีอุ่นเช่นนาง ไม่เหมือนแม่ของเธอที่ร่างกายเย็นเฉียบ เพราะเชื้อสายแวมไพร์ตั้งแต่กำเนิดงานเลี้ยงได้จัดขึ้นในปราสาทอาร์มันโด้ เหล่าแวมไพร์ชายหญิงเต้นรำตามเสียงดนตรี เช่นเดียวกับตระกูลวูล์ฟที่ได้เต้นรำกับพวกเขา รวมไปถึงภรรยาของพี่ชายทั้งสองของนางก็ได้รับเชิญมาที่นี่ด้วย โรซารี่มองเฮเลนน้องสาวของนางกำลังเต้นรำกับแฮร์รี่อย่างมีความสุข โดยแฮร์รี่สอนนางเต้นรำที่นางไม่เคยพบเห็น ขณะที่ตนเองยืนมองอยู่ที่มุมเสา“ถ้าหากไม่รังเกียจมาเต้นรำกับข้าสักหนึ่งบทเพลงได้หรือไม่”เสียงของริชาร์ดดังจากด้านหลังของนาง นางจำได้ดีว่า เป็นประโยคที่นางเคยได้ยินในความฝัน ครั้งที่นางได้พบเจอเขาในงานเต้นรำของเผ่าวูล์ฟโรซารี่หันหน้ากลับมามองริชาร์ด ที่มองนางด้วยรอยยิ้ม แล้วก้มโค้งเล็กน้อย นางจับกระโปรงที่ลู่ไปตามลำตัวสีดำสนิท และย่อตัวลงริชาร์ดจับมือเรียวของนางมาที่กลางลานเต้นรำ ขณะที่บทเพลงจบลง เพลงใหม่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง บนลานเต้นรำมีผู้คนก้าวเดินมาที่ลานอีกครั้งฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นมาผสานกันคนละข้าง“ท่านจำภาพวันนั้นได้ใช่หรือไม่ ที่เราได้พูดคุยกันในงานเลี้ยงของเผ่า” โรซารี่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ข้าจำได้ดี” ริชาร์ดเอ่ยบอก“ท่านพูดกับข้าน้อย
ในเพลาเดียวกันโรซารี่อยู่กับเหล่าทหารที่ยืนคุ้มกันนาง เฮเลน่าปรากฏกายขึ้นมาต่อหน้าของโรซารี่ ทหารเตรียมพร้อมปกป้องโรซารี่ แต่โรซารี่ยกมือเรียวขึ้น พวกเขาจึงถอยออกไป เฮเลน่าทอดสายตามองโรซารี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักที เฮเลน่า” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “วันนี้เจ้าต้องตายด้วยน้ำมือของข้าอีกครั้ง” เฮเลน่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน “ข้าตายหรือไม่ ไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าตอนนี้เจ้าไม่เหลือใครให้พึ่งพิง ถ้าเจ้าจะกลับไปหาสามีของข้า เขาก็คงไม่ฆ่าเจ้าหรอก นอกเสียจากจะเนรเทศเจ้าไปอีกครั้ง แต่ข้าคงไม่ใจดีเช่นเขา” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน นัยน์ตาทั้งสองข้าแดงก่ำ ทำให้เปลวไฟล้อมตัวของเฮเลน่า ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว “เจ้าเป็นมนุษย์ เป็นแวมไพร์ไม่กี่วัน คิดหรือว่าไฟแค่นี้จะล้อมร่างของข้าได้” เฮเลน่าเอ่ยบอกและแสยะยิ้ม ก้าวเดินออกจากกองไฟ โรซารี่สร้างทะเลเพลิงขนาดใหญ่มาขวางกั้นนาง นางจึงถอยออกด้วยความหวาดกลัว ไม่คิดว่าโรซารี่จะมีพลังมากมาถึงกระทั่งสร้างทะเลไฟขึ้นมาได้ “ข้านอนกับฝ่าบาทของข้าทุกคืนวัน เลือดของเขาก็ดื่มกินจากเรือนร่างของเขา เจ้าคิดหรือว่าข้าจะทำได
ริชาร์ดและโรซารี่เข้ามาในห้องโถงของปราสาท โดยมีแฮร์รี่และเฮเลนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าเป็นโต๊ะยาวประมาณสี่เมตร และบ่าวรับใช้ของนางและริชาร์ดอยู่รวมด้วยอีกประมาณสิบคน“ตอนนี้มาร์ค และเจ้าหญิงเฮเลน่าอยู่ปราสาทกูสโฮปริมทะเลอาณาจักรโอซีนีส” ปีเตอร์เอ่ยบอก“เฮเลน่า นางไม่ใช่เจ้าหญิงของปราสาทอาร์มันโด้มาหลายหมื่นปีแล้ว นางคือคนทรยศ” แฮร์รี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ขออภัยพระเจ้าค่ะ มาร์คมันยังมีผีดิบอีกหลายพันตัวที่กำเนิดใหม่ ข้าและทหารของเราได้ไปตรวจสอบหมู่บ้านรอบปราสาทผู้คนต่างตายกันอย่างน่าอนาถ และมีรอยเขี้ยวที่ลำคอทุกศพ รวมไปถึงบาดแผลตามร่างกาย” ปีเตอร์เอ่ยบอกเช่นนี้“ตรงนี้เป็นที่ของกษัตริย์พระองค์ไหน” โรซารี่เอ่ยถาม“กษัตริย์เอกอนพระเจ้าค่ะ” ปีเตอร์เอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้โรซารี่หวั่นวิตกยิ่งนัก ว่ากษัตริย์เอกอนรวมไปถึงผู้คนในอาณาจักรจะเป็นเช่นไรหรือไม่ ริชาร์ดใช้มือหนากุมมือเรียวของโรซารี่เอาไว้“ตราบใดที่ข่ายเวทมนตร์ล้อมพระราชวังของกษัตริย์เอกอนอยู่พวกเขาก็จะปลอดภัย อีกทั้งให้คนของเราคอยดูแลพวกเขาด้วยเช่นกัน มาร์คมันไม่กล้าเข้าใกล้พระราชวังแน่ เพราะมีกลิ่นอายของข้า” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วย
นางไม่รอช้านำดุ้นสอดใส่ในกลีบร่องทันทีทำให้นางร้องครางดังลั่นไม่เกรงใจใคร เพราะนางเล่นสอดเข้าสุดลำ“ริชาร์ด...ท่านทำอะไรกับข้า”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าใช้กลีบร่องกระแทกลงไปอย่างหนักหน่วงจนสะท้านไปทั้งเรือนกาย อีกทั้งอกอวบอิ่มทั้งมองข้างยังกระเพื่อมตามแรงกระแทกหนักๆ เขามองนางด้วยความหลงใหลยิ่งนัก นางไม่ได้เป็นหญิงงดงามเหนือห้าอาณาจักร แต่นางเป็นหญิงที่งดงามมากด้วยตัณหาราคะที่เขาจุดประกายเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้ไฟในตัวนางโหมกระหน่ำได้ ซึ่งเขาก็ชอบสมสู่กับนางแต่เพียงผู้เดียว“ริชาร์ด...ท่านทำให้ข้าเป็นเช่นนี้ใช่ไหม”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความซาบซ่านไปทั้งเรือนร่าง เขาใช้ข้อศอกทั้งสองข้างดันเตียงนอน ใช้ลิ้นร้ายโลมเลียที่ปลายยอดของอกอวบอิ่มราวกับหยอกล้อ นางก็แอ่นอกรับริมฝีปากของเขาอย่างเอาใจ“โอ้ว...โอ้ว...โอ้...อื้ม...”“เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนนะ ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย”เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบา แล้วใช้เขี้ยวที่เย็นเฉียบลากวนบนปลายยอดให้นางเสียวกระสัน อีกทั้งยังใช้เขี้ยวฝังที่เนินอกของนาง ไม่ช้าเลือดของนางก็ไหลออกมาให้เขาลิ้นลอง เขายังคงได้กลิ่นกุหลาบอ่อนๆ จากเลื
“แฮร์รี่เจ้ากล้าดีอย่างไร ทำให้นางเป็นเช่นนี้” โรซารี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ดวงตาสีแดงก่ำทั้งสองข้างลุกวาวมองแฮร์รี่แทบจะเผาเป็นจุณไปต่อหน้า เฮเลนใช้มือเรียวจับแขนของโรซารี่ข้างเดียวที่กำลังบีบคอของแฮร์รี่ ขณะที่แฮร์รี่มีท่าที่ที่สงบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ใดสื่อในแววตาของเขา“พี่หญิง แฮร์รี่ เขาช่วยข้า ท่านปล่อยเขาก่อน” เฮเลนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในใจกลับหวาดกลัวโรซารี่ในท่าทางเช่นนี้โรซารี่ปล่อยมือเรียวออกจากคอของแฮร์รี่ แฮร์รี่สำลักออกมาทันทีด้วยความเจ็บกระดูกต้นคอแทบหัก นางหันกลับไปมองริชาร์ดที่ยืนสงบนิ่งเช่นเดียวกับแฮร์รี่เมื่อครู่ อีกทั้งริชาร์ดเผยรอยยิ้มออกมา ราวกับว่ากำลังประเมินกำลังของภรรยาอยู่“ริชาร์ด ทำไมท่านไม่เล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง” โรซารี่เอ่ยถามริชาร์ดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เรื่องไหน” ริชาร์ดเอ่ยถามกลับด้วยเสียงเรียบเฉย“เรื่องของเฮเลน” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองหลับไปยังเฮเลนที่ประคองแฮร์รี่ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกัน“เรื่องมันยาว” ริชาร์ดเอ่ยบอกเช่นนี้“ข้าต้องการรู้เรื่องทั้งหมด”หลังจากที่โรซารี่ได้รู้เรื่องราวการตามหานางจากปากของเฮเลน ที่ตามหานางพร้อมกับอ
“อา...”นางครางกระเส่าด้วยความเสียว เมื่อนิ้วหนาสอดเข้ามาในกลีบร่องถึงสามนิ้ว ทำให้นางเสียวกระสันยิ่งนัก มือหนาอีกข้างขยี้ปลายยอดของอกอวบอิ่ม อีกทั้งนางแอ่นอกสู้กับนิ้วของเขา น้ำขาวขุ่นจากกลีบร่องของนางหลั่งไหลออกมาบนนิ้วของเขา จนเปียกชุ่ม เขาจึงเอานิ้วมือออก จับนางหันกลับมาเผชิญหน้าของเขา นางเผยรอยยิ้มนัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่หาที่ลุกโชน เขาเผยรอยยิ้มจูบที่ริมฝีปากของนางอีกครั้ง ครั้งนี้นางเป็นคนจูบริมฝีปากของเขาอย่างดูดดื่มอย่างที่ไม่เคยเป็น อีกทั้งเขาดันเรือนร่างของนางชิดผนังถ้ำน้ำตกที่ไหลลงมาเป็นม่านกันจากโลกภายนอกเขาถอนริมฝีปากบางเลื่อนมาที่อกอวบอิ่มที่นุ่มนิ่ม จากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว นางใช้มือเรียวกดหัวของเขาลง เขาละจากอกอวบอิ่ม ไล่ลงมาจูบที่หน้าท้องแบนราบหนักๆ ลากเขี้ยวที่เย็นเฉียบลงมาเหนือกลีบร่องที่มีน้ำขาวขุ่นที่ไหลออกมาราวเกลียวคลื่น เขาใช้ลิ้นโลมเลียหนักๆ ราวกับหิวกระหายน้ำมาแสนนาน อีกทั้งกลีบร่องที่ขาวซีดยังปราศจากป่าชุ่มชื่นที่ดกดำที่เขาได้เห็นทุกครั้ง เขาใช้มือหนาสองข้างแหวกกลีบร่อง ไม่ช้าน้ำพวยพุ่งออกมาบนใบหน้าของเขา พร้อมกับเสียงกรีดร้องของนางที่คราง
“พวกเจ้าด้านนอกเข้ามา” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังทรงอำนาจ สาวใช้หน้าห้องเดินเข้ามา พวกนางเดินเข้ามาสิบคน“จัดการตัวข้าเถิดจะได้ไม่เสียเพลา” โรซารี่เอ่ยบอก แต่ทว่านางกลับเห็นสาวใช้ที่คุ้นเคยก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องประดับที่อยู่ในพาน“ลูเซีย” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ แล้ววิ่งเข้าไปกอดลู
“ริชาร์ด ริชาร์ด ท่านจะทำอะไร” นางร้องด้วยความตกใจ ขณะที่เขาอุ้มนางในอ้อมแขนทั้งสองข้างไปยังเตียงนอน และวางนางนอนลง เขาจูบลงริมฝีปากนางทันที ไม่ให้นางได้เอ่ยสิ่งใดออกมา จูบได้สักพักเผยริมฝีปากออกมา หญิงสาวมองตนเองด้วยความตกใจ เมื่อเสื้อผ้าที่นางสวมใส่นั้นหายไปหมดสิ้น มีเพียงเรือนร่างที่อวบอิ่มปรากฏ
โรซารี่ในร่างหมาป่าสีขาวสะอาดตาขนงามดั่งเพชรประกายในยามค่ำคืน นางวิ่งไปตามปราสาท เพื่อสำรวจว่าที่นี่มีอะไรบ้าง นางเห็นห้องครัว ที่ว่างเปล่าไร้อาหาร นางเดินเข้าไปในสวนมีต้นกุหลาบแดงปลูกไว้หลายที่ กำลังเบ่งบานสู้กับแสงจันทรา ทั้งที่ความจริงแล้วกุหลาบจะเบ่งบานช่วงกลางวัน แต่ที่นี่เบ่งบานในยามค่ำคืน ริ
โรซารี่ก้าวเดินมาในงานเลี้ยงอีกครั้งผู้คนมากมายกำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เพราะมีดนตรีขับกล่อมให้เพลิดเพลิน บางตนก็รับแก้วเงินที่มีไวน์แดงอยู่ในแก้วนั้น นางก้าวเดินมาหาพ่อของนางที่กำลังพูดคุยกับริชาร์ดด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าเขากลับมองมาที่นางด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ท่านพ่อ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“






![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
