Chapter 5 – Part 1: Mga Lihim sa Dilim

Tahimik ang gabi sa mansyon ng mga Steele.

Tila natutulog ang buong paligid, pero sa loob ng silid ni Aurora, gising ang mga lihim.

Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng lampshade, muling binuksan ni Aurora ang laptop ni Xavier—ang parehong laptop na dati niyang iniiwasang hawakan.

Noong una, kinagat pa niya ang labi, natatakot sa posibleng makita.

Pero ngayon, ang takot ay napalitan na ng determinasyon.

If I want to destroy him, bulong niya sa sarili, I have to start by knowing everything he hides.

Bumungad sa kanya ang inbox ni Xavier—mga business emails, schedules, at financial reports.

Pero isang folder ang nakatawag ng pansin niya.

Isang simpleng label lang: “Project L.”

Kinabahan siya.

L… Lilith?

Dahan-dahan niyang binuksan ang folder.

At doon, unti-unti niyang naramdaman ang malamig na pag-agos ng galit sa kanyang mga ugat.

Mga larawan.

Mga resibo.

At isang confidential file na may title:

“Steele Foundation – New Heir Documentation.”

Binuksan niya iyon, at napasinghap.

Nakalagay doon ang pangalan ng isang bata — Liam Xavier Steele.

At sa ilalim nito: Mother: Lilith Carter.

Tumigil ang mundo ni Aurora sa sandaling iyon.

Hindi siya makahinga.

Hindi niya alam kung ano ang mas masakit — ang katotohanang niloko siya ni Xavier, o ang katotohanang ito mismo ang bata na minsan niyang pinangarap sanang maging anak nila.

So it’s true…

You replaced us.

⸻

Biglang nagliwanag ang screen ng laptop — may bagong email notification.

Mula sa isang anonymous address.

Subject line: “You can’t hide the truth forever, sister.”

Nanlamig si Aurora.

Ang kamay niyang humahawak sa mouse ay bahagyang nanginig.

Binuksan niya ang email.

Walang mensahe, walang pangalan.

Tanging isang larawan lang.

Isang photograph — kuha mula sa malayo, sa park kung saan madalas niyang dalhin si Amara.

At sa sulok ng litrato… may babaeng nakatayo, nakatingin mismo sa direksyon nila.

Ang babaeng iyon ay may parehong mukha niya.

“Lilith…” mahina niyang sambit.

Agad niyang isinara ang laptop, halos mahulog sa paghinga.

Hindi niya alam kung paano siya nakapasok sa ganitong laro, pero isang bagay ang malinaw —

hindi na ito simpleng pagtataksil.

Ito ay isang laban para sa katotohanan.

⸻

Kinabukasan, bumaba siya sa dining hall.

Tahimik, kalmado, parang walang nangyari.

Si Xavier ay abala sa pag-aayos ng necktie habang pinagmamasdan siya mula sa mesa.

“You look tired,” wika ng lalaki. “Did you sleep late?”

Ngumiti siya, pilit na kalmado. “Just reading. May mga bagay lang akong gustong maintindihan.”

“About what?”

“About people who pretend to be loyal,” sagot niya nang diretsahan.

Napahinto si Xavier.

Ngunit bago pa siya makasagot, tumayo si Aurora at lumapit para ayusin ang kwelyo ng asawa.

“Don’t worry,” mahinahon niyang bulong. “I’m learning a lot.”

Tahimik.

Isang titig na puno ng mga salitang hindi masabi.

Si Xavier ay pilit pa ring kalmado, pero ramdam ni Aurora ang bahagyang pag-aalinlangan sa mga mata nito.

⸻

Pag-alis ni Xavier, agad siyang pumunta sa opisina ni Clara.

Dala niya ang printout ng mga dokumentong natagpuan.

“Clara, look at this,” sabi niya, sabay abot ng papel. “He’s registering a new heir. With her.”

Nagulat si Clara. “Aurora… are you sure this is real?”

“Yes. Everything matches his private records. The timelines, the signatures. It’s all him.”

Tahimik si Clara sandali bago nagsalita.

“Then it means… Lilith is alive. And she’s close.”

Napalunok si Aurora.

“Exactly. She’s watching me.”

⸻

Habang pauwi, nakasandal lang siya sa bintana ng kotse, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad.

Ang bawat ilaw ay parang alaala — maliwanag sa labas, pero madilim sa loob.

Lilith, bulong niya sa sarili.

If you think I’m still that weak sister you destroyed, you’re wrong. This time, I’ll be the storm you can’t outrun.

Pagdating sa bahay, tahimik ang paligid.

Ang hangin ay malamig, at may kakaibang pakiramdam ng presensya sa paligid.

Pagpasok niya sa silid ni Amara, napansin niyang bukas ang bintana.

“Amara?” tawag niya, bahagyang kabado.

“M-Mommy?” sumilip ang bata mula sa ilalim ng kumot. “May babae po kanina sa labas… she looked like you.”

Nanlaki ang mga mata ni Aurora.

“Anong sabi niya, anak?”

“She just smiled. Then left.”

Tahimik siyang napaluhod, mahigpit na niyakap ang anak.

She’s here. She’s already here.

⸻

Kinabukasan, sinubukan niyang magpanggap na normal.

Lumabas siya para sa meeting sa foundation, nakipagkita sa ilang board members, at ngumiti gaya ng dati.

Pero sa bawat sulok ng silid, ramdam niya ang mga matang nakamasid.

Mga matang pamilyar. Mga matang tulad ng kanya.

Pagbalik sa opisina, natagpuan niya ang isang puting sobre sa kanyang desk.

Walang pangalan, walang lagda.

Binuksan niya ito—at sa loob ay may isang simpleng papel.

“You took everything that should’ve been mine.

Now, I’ll take everything that’s yours.”

At sa ilalim ng sulat, may pirma.

L. Carter.

⸻

Tumayo si Aurora, nanginginig ang kamay.

Ang katahimikan ng kwarto ay parang sumisigaw ng katotohanan —

Lilith is back.

At sa pagkakataong ito, hindi siya natatakot.

Kinuha niya ang cellphone at nag-record muli ng mensahe.

“This is Aurora Steele. I’ve confirmed that Lilith Carter is alive.

She’s near… and Xavier is hiding her.

But this time, I won’t run.

If they want a war—

I’ll give them one.”

Ngumiti siya, mapait at malamig.

“Let’s see who bleeds first.”