Chapter 5 – Part 2: Ang mga Anino ng Katotohanan

Mabigat ang hangin sa mansyon nang gabing iyon.

Ang bawat kaluskos ng hangin ay tila may dalang bulong ng nakaraan — mga sigaw na dati’y binabalewala ni Aurora, pero ngayo’y bumabalik na parang mga multo.

Nakatayo siya sa balkonahe, suot ang puting silk robe, habang pinagmamasdan ang malawak na hardin na minsang naging saksi sa mga tawa nila ni Xavier.

Ngayon, ang mga bulaklak ay tila nanlumo, at ang hangin ay mabigat sa mga lihim.

Sa kanyang kamay, mahigpit niyang hawak ang papel na may pirma ni Lilith Carter.

Sa bawat linya, naroon ang poot, sakit, at mga alaala ng pagkawasak.

“You took everything that should’ve been mine.”

Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang linyang iyon.

At sa bawat pag-ulit, mas lalo niyang nararamdaman ang apoy sa kanyang dibdib.

⸻

Tahimik na pumasok si Xavier sa kwarto, walang kamalay-malay sa delubyong pinaghahandaan ng kanyang asawa.

Nakasuot pa ito ng itim na suit, amoy-alas-otso ng gabi at pagod.

“Bakit gising ka pa?” tanong ni Xavier habang tinatanggal ang relo.

Ngumiti si Aurora, mapanlinlang na kalmado. “Just thinking.”

“About?”

“About betrayal.”

Tumigil si Xavier, napatingin sa kanya.

“Aurora…” mahina nitong sabi, “is there something wrong?”

Ngumiti siya, pero malamig ang mga mata.

“Wrong? Wala naman siguro. Maliban sa mga bagay na tinatago mo sa likod ng mga kontrata at folder na may label na Project L.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Xavier.

“Aurora, I can explain—”

“No,” putol niya, tumindig nang diretso. “You’ll listen first.”

Dahan-dahan siyang lumapit, bawat hakbang ay puno ng sakit na pilit niyang kinokontrol.

“Do you know what it feels like,” panimula niya, “to love someone so much that you forget yourself? To believe every word he says, even when every sign points to a lie?”

Tahimik si Xavier, pero nakikita sa mga mata nito ang pagkagulat, ang pagsisisi—ngunit huli na.

“I saw the documents, Xavier,” patuloy ni Aurora. “The name, the child, the foundation… and her. Lilith Carter. Don’t you dare deny it.”

Pinikit ni Xavier ang mga mata. “It wasn’t supposed to happen like that.”

“Then how was it supposed to happen?” napasigaw siya. “Na habang nilalason niya ang isip mo, ako naman ay unti-unting sinisira ninyo sa loob ng bahay na ito?!”

⸻

Sandaling katahimikan.

Ang tanging naririnig ay ang paghinga ni Aurora — mabilis, mabigat, puno ng poot.

“Do you still love her?” tanong niya, halos pabulong.

Hindi agad sumagot si Xavier.

At sa sandaling iyon, alam na niya ang sagot.

Tumawa siya, mapait. “That silence says everything.”

⸻

Lumapit siya sa vanity mirror, pinagmamasdan ang sarili.

Ang babaeng nakikita niya roon ay hindi na ang dating Aurora.

Ibang-iba na.

Mas malamig. Mas matatag.

“She’s back, Xavier,” sabi niya, nakatitig pa rin sa repleksyon. “Your precious Lilith. She sent me a letter… and a warning.”

“What?” gulat na tanong ni Xavier, agad lumapit. “How—how do you know?”

Huminga nang malalim si Aurora.

“She’s watching us. Watching me. Even Amara saw her.”

Napatigil si Xavier, nanlaki ang mga mata. “She saw Lilith?”

“Yes,” sagot niya. “And if you think I’ll let her touch our daughter again, you’re wrong.”

⸻

Tumalikod si Aurora at dahan-dahang lumakad palayo.

“From now on, Xavier,” mahinahon pero matalim ang tono niya, “you’ll watch what you say, where you go, and who you see. Because if I find out that you’re still protecting her—”

Lumapit siya, halos ilang pulgada na lang ang pagitan nila.

“—I’ll make sure you lose everything you ever loved. The way you made me lose mine.”

Tahimik si Xavier, hindi makapagsalita.

At sa unang pagkakataon, siya ang natakot — hindi sa galit ni Aurora, kundi sa katahimikan nito.

⸻

Kinabukasan, bumalik si Aurora sa foundation office.

Naglakad siya papasok na parang walang nangyari, pero ang bawat kilos ay kalkulado.

Alam niyang kailangan niyang manatiling matatag — hindi para sa sarili, kundi para sa anak niyang si Amara.

Sa conference room, nagulat ang mga staff sa utos niya:

“Prepare a background check on Lilith Carter. I want everything — address, contacts, recent activities, and anyone connected to her.”

Si Clara, nakatayo sa tabi niya, ay marahang nagsalita.

“Aurora, are you sure about this? This might put you in danger.”

“I’ve been in danger all my life, Clara,” sagot niya. “The only difference now is — I’m not running anymore.”

⸻

That night, habang nakahiga si Aurora sa kama, hindi siya makatulog.

Ang ulan ay marahang bumabagsak sa labas, at ang tunog nito ay parang mga alaalang pilit bumabalik.

Naalala niya ang gabing namatay si Amara sa kanyang unang buhay — ang lason sa tsaa, ang sigaw na walang nakarinig.

Naramdaman niyang muli ang lamig ng katahimikan, ang pakiramdam ng pagkawala.

Ngayon, habang nakatingin siya sa kisame, pinisil niya ang pendant na suot sa leeg — ang tanging natirang alaala ng kanyang anak.

I won’t lose her again.

And this time, I’ll make them pay.

⸻

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Isang unknown number.

Pagbukas niya, may mensahe lang:

“Welcome back, dear sister.

I missed your screams.”

Kasunod nito, may kasamang video clip — kuha mula sa security camera sa nursery ni Amara.

At sa loob ng kuwarto, sa malayong sulok, may anino ng babaeng nakatayo.

Nakangiti.

Parehong mukha ni Aurora.

Nabitawan niya ang cellphone, nanginginig.

“Lilith…”

Lumapit siya sa bintana, tinitigan ang dilim ng labas.

Sa hardin, sa ilalim ng ulan, isang babaeng nakaputi ang nakatayo.

At bago pa man siya makasigaw, ngumiti ito — isang ngiting puno ng panlilinlang — bago tuluyang naglaho sa dilim.

⸻

Sa gabing iyon, alam ni Aurora na wala nang atrasan.

Ang digmaan ay nagsimula na.

At sa pagitan ng pag-ibig, poot, at paghihiganti —

isa lamang ang tiyak:

Hindi na siya ang Aurora Steele na minsang pinatahimik ng takot.

Ngayon, siya na ang bagyong magwawasak sa mga nagtaksil sa kanya.