Chapter 1 : Dream Don't Pay Bills

Bella's POV

Kung may award para sa pinakamaraming sideline sa loob ng isang araw, malamang nakauwi na ako ng trophy.

Alas-singko pa lang ng umaga, gising na ako para magluto ng almusal. Pagsapit ng alas-siyete, waitress na ako sa maliit na café sa kabilang barangay.

Kapag tanghali, mascot. Kapag gabi, tutor. Kapag walang tumatawag na sideline, nagtitinda ako online ng kung anu-anong puwedeng pagkakitaan.

Hindi dahil ambisyosa ako, kundi dahil mahal magkasakit. At mas lalong mahal ang maintenance ng tatay kong matigas ang ulo.

"Bella!" Napalingon ako nang marinig ang malakas na boses ni Boss Linda mula sa counter.

"Opo, Boss?"

"Table six! Kanina pa naghihintay!" masakit sa tainga ang boses nito.

Napakagat ako sa labi. "Ay, naku!"

Mabilis kong pinulot ang tray na may dalawang iced coffee, isang clubhouse sandwich at isang slice ng blueberry cheesecake bago halos patakbong lumapit sa mesa.

"Good morning po!" nakangiti kong bati. "Pasensya na po sa paghihintay. Libre na po ang extra ketchup at mas marami kong ilalagay na fries para hindi na kayo magalit."

Napatawa ang matandang lalaki. "May promo ba kayo?"

"Wala po."

"E bakit libre?" tanobg ng lalaki

"Kasi mas mahal po ang one-star review."

Napahagalpak ang mag-asawa. "Ang kulit mo naman."

"Occupational hazard lang po."

"Hazard?"

"Kapag hindi ka po kasi marunong ngumiti sa customer, baka customer ang ngumiti habang papaalis." kwelang paliwanag biya.

Lalo silang natawa. Napailing ang matandang babae habang inaayos ang salamin nito.

"Ilang taon ka na ba, hija?"

"Twenty-three po."

"Nag-aaral ka pa?"

"Opo."

"Anong course?"

Napangiti ako. "Wala na po."

Nakita kong bahagyang nalungkot ang mukha ng babae. "Hindi mo tinuloy?"

"Tinuloy ko po" Bahagya akong tumawa "ang pagtatrabaho."

Hindi ko alam kung bakit, pero mas madali para sa akin gawing biro ang mga bagay na minsang nagpaluha sa akin.

"Pangarap ko talagang maging flight attendant."

"Talaga?" tanong ng babae.

Tumango ako. "Noong bata pa ako, lagi kong sinasabihan si Mama na balang araw, lilibot ako ng mundo."

"Nasaan na ang mama mo ngayon?" Sandaling natigilan ang ngiti ko. "Wala na po."

Agad napahawak sa bibig ang matandang babae. "Naku... pasensya ka na."

Ngumiti lang ako. "Okay lang po."

Hindi na ako umiiyak kapag napag-uusapan si Mama, hindi dahil hindi masakit kundi dahil i'll already get used to it, ano daw? Napapa-english tuloy ako.

Siguro dahil matagal na rin. O baka dahil wala na akong oras umiyak.

"

Bella!" Napapitlag ako. "Nandito na naman ang delivery!"

"Coming!" Humingi ako ng paumanhin sa mag-asawa bago mabilis na nagtungo sa stockroom.

Habang chine-check ko ang mga kahon ng bagong supplies, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Tatay Calling...

Parang kusang bumigat ang dibdib ko.

Agad kong sinagot ang tawag. "Tay?"

"Anak..." Mahina ang boses nito.

Napahinto ako sa pagbubukas ng isang karton.

"Bakit po? Kumusta pakiramdam n'yo?"

"Huwag kang mag-alala..." Iyon pa lang ang unang linya niya, alam ko nang may problema.

"Naubos na pala maintenance ko."

Napapikit ako. "Kailan pa?"

"

Kagabi."

"Bakit hindi n'yo sinabi agad?"

"Ayoko ka nang dagdagan ng isipin."

Napaupo ako sa isang kahon. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Ang marinig na ubos na ang gamot niya? O ang marinig na pilit niya iyong itinago para hindi ako mag-alala?

"Tay, ilang beses ko na pong sinabi sa inyo."

Mahina kong pinisil ang tulay ng ilong ko.

"kapag gamot ang usapan, bawal n'yo pong tipirin."

"Tinitipid ko lang naman ang sarili ko."

"Lalo pong bawal 'yon."

Narinig ko ang mahina niyang tawa."Mana ka talaga sa nanay mo."

Napangiti ako. "Sabi rin ng kapitbahay."

"Magkano pa ba ang kulang?"

"Huwag na."

"Tay."

"Kaya ko pa."

"Tay wag kang makulit!"

Napabuntong-hininga siya. "Dalawang libo."

Dalawang libo, isinandal ko ang ulo ko sa pader.

May pambayad ako.

Pero ibig sabihin, halos wala na naman akong matitira hanggang sa susunod na sahod.

"Sige po."Mamaya dadaan ako sa botika."

"Anak..Pasensya ka na." Napangiti ako kahit unti-unti nang kumikirot ang dibdib ko.

"Bakit kayo nagsosorry?"

"Dahil imbes na ini-enjoy mo ang edad mo ikaw pa ang bumubuhay sa akin."

Napatingala ako sa kisame.Pinigilan kong mangilid ang luha "Tay, kahit kailan n'yo ba ako huling nakitang malungkot?"

Hindi siya sumagot. "Kaya tigilan n'yo na ang pagsosorry."

"Pero—"

"Ang gusto ko lang..." Napangiti ako. "uminom kayo ng gamot sa oras."

Narinig ko ang mahinang tawa niya. "Sige."

"Promise?"

"Promise anak"

Pagkababa ko ng tawag, ilang segundo akong nanatiling nakaupo.

Huminga ako nang malalim,pagkatapos...

Tumayo ulit. Dahil hindi naman titigil ang mundo para hintayin akong mapagod.

"Bella!" Sigaw na naman ni Boss Linda mula sa labas.

"Nasaan ka na?"

Napatawa ako. "Coming na po!"

At muli kong isinuot ang pinakamatibay kong sandata.

Ang aking ngiti.

Paglabas ko ng stockroom, sinalubong agad ako ng amoy ng bagong timplang kape at bagong lutong tinapay. Halos puno na ang café.

May estudyanteng nagre-review sa sulok, may magkasintahang tahimik na nagkukuwentuhan, at may isang batang halos kasing-edad lang ng pamangkin ng kapitbahay namin na umiiyak habang pilit siyang pinapakain ng nanay niya.

"Mommy, ayoko nga!" malakas nitong iyak.

Napailing ako habang naglalakad.

Kung may isang bagay akong napansin sa buhay, iyon ay ang mga bata. Kahit gaano pa sila kakulit, hindi ko kayang mainis sa kanila.

Habang inilalapag ko ang order sa kabilang mesa, biglang tumakbo ang batang umiiyak.

"Oops!" Muntik na itong mabangga sa tray na hawak ko."Easy..."

Mabilis kong naibalanse ang tray bago ako lumuhod sa harap ng bata.

"Ano'ng pangalan mo?" Humihikbi itong tumingin sa akin.

"J-Jared..."

"Wow. Astig naman ng pangalan mo."

Suminghot ito. "Totoo?"

"Oo naman. Mas astig pa sa pangalan ko."

"Bakit?"

"Kasi Bella lang ako."

Napangiti ang bata. "Alam mo, Jared..." bulong ko habang inilalabas ang ballpen sa bulsa ng apron ko. "May magic pen ako."

"Magic?"

"Ssshh..." Kinuha ko ang paper napkin sa mesa at mabilis na gumuhit ng isang malaking smiley face na may dalawang sungay "Ayan."

Napakunot-noo ang bata "Bakit may sungay?"

"Kasi bad mood " Napatawa ito.

Mabilis kong dinagdagan ng pakpak ang drawing. "O ngayon?"

"Angel na!"

"E di ibig sabihin kunwari'y" seryoso kong sabi, "kapag ngumiti ka, magiging angel ka rin."

Tuluyan nang natawa ang bata. Napailing ang nanay nito habang lumalapit.

"Naku, Miss, salamat. Halos kalahating oras ko na siyang sinusuyo."

Ngumiti lang ako."May sariling mood talaga ang mga bata."

"Teacher ka ba?" "Hindi po."

"Nurse?"

Umiling ako. "Professional ate lang po."

Napatawa pati ang nanay nito.

"Bella!" Napalingon ako kay Boss Linda. "May naghahanap sa'yo."

"Sino po?"

"Nasa labas."

Nagulat ako nang makita ang rider ng botikang binibilhan namin ng gamot ni Tatay.

"Miss Bella?"In-order na po ba ninyo ang maintenance ni Mang Dodong?"

Napailing ako "Hindi pa eh."

"Pasensya na po. Tumawag kasi siya kanina. Sabi niya, huwag na raw muna kung wala pa kayong pambayad." Para akong sinuntok sa dibdib.

Napabuntong-hininga ako. "Kuya..."

Mahina kong tawag. "Pakisabi sa pharmacist, kukunin ko po mamayang hapon. Huwag lang po sanang ibigay sa iba."

Tumango ito."Sige po."

Pagkaalis ng rider, napayuko ako.Alam kong ganoon si Tatay. Mas gugustuhin pa niyang tiisin ang sakit kaysa isipin kong nahihirapan siya.

"Bella." Napalingon ako kay Boss Linda.

Nakahawak ito sa isang puting sobre.

"May good news ako."

Napakunot-noo ako. "Good news?"

"Tinawagan ako ng Events Galaxy."

Yumuko ako para kunin ang tray sa counter.

"Sila po ba 'yung agency?"

"Oo."

"Hindi ba next week pa ang booking ko?"

"Nag-cancel ang isang mascot." Napahinto ako.

"Kaya, kailangan nila ng kapalit." anito

"Saan po boss?" tanong ko.

"Grand opening ng isang malaking toy store."

"Anong costume?" Napatingin siya sa papel

"Pink na rabbit."

Napatawa ako. "Bagay."

"Triple ang bayad" Napatigil ang kamay kong nag-aayos ng mga baso.

"Triple?"

"Oo."

"Hindi ba typo lang?"

"Hindi."

Hindi ko na napigilang mapangiti.Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko. Kasya na ang gamot. May matitira pa para sa bayarin sa kuryente.

"Anong oras po?"

"Nine in the morning, kaso..." seryosong sabi ni Boss Linda. "Hanggang hapon ang event."

Napakagat ako sa labi. May tutorial pa ako mamayang alas-sais.

Kung tatanggapin ko, pagod na naman.

Kung hindi, bitin ang budget.

Hindi ko na kailangang mag-isip nang matagal.

"Boss, kukunin ko."

Napangiti siya "Alam kong hindi ka tatanggi."

"Kilala na kita, para rakit sige!" sabi ng boss niya

Napatawa ako. "Actually, wala naman talaga akong balak tumanggi."

Sabay kaming natawa.Inabot niya ang sobre.

"Nandiyan ang venue, schedule at contact number ng coordinator."

Tinanggap ko iyon. Pagkabukas ko ng sobre, bumungad ang address ng mall at ang malaking logo ng event organizer.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam akong gumapang sa dibdib ko.

Para bang, may mangyayaring hindi ko inaasahan.

"Bella!" "Late ka na sa susunod mong sideline!"

Napailing ako "Oo nga pala!"

Mabilis kong isinilid ang sobre sa bag ko bago muling ngumiti.

Isa na namang mahabang araw. Isa na namang laban.

Hindi ko pa alam, na ang pagtanggap ko sa mascot job na iyon ang tuluyang magpapabago sa buhay ko.

At sa buhay ng isang batang matagal nang naghihintay sa kanyang "Mommy."