Prologue :

"She's not his wife. She's not the child's mother. But one little girl has already made her choice."

******

"Mommy!" Umalingawngaw ang manipis ngunit sabik na boses ng isang batang babae sa gitna ng mabigat na trapiko.

Kasabay ng malakas na pagbukas ng p***o ng isang mamahaling itim na SUV, mabilis na tumakbo ang bata patungo sa sidewalk na puno ng mga nagmamadaling tao.

"Amerie!" sigaw ng lalaking kasunod nito.

Napalingon ang ilang nasa pedestrian, sunod-sunod ang busina ng mga sasakyan.

May mga driver pang napamura nang biglang sumingit ang maliit na bata sa pagitan ng mga nakahintong kotse.

"Amerie, stop!" Mahaba ang mga hakbang ng lalaking humahabol sa kanya.

Kahit nananatiling kalmado ang mukha nito, kitang-kita sa bilis ng paghinga ang takot na bihirang maranasan ng isang taong sanay kontrolado ang lahat.

Ngunit hindi na lumingon ang bata. Diretso lang ang tingin niya sa isang babaeng bagong tanggal ang malaking ulo ng mascot costume na suot nito.

Pawis na pawis ang babae, namumula ang pisngi. Hingal na hingal matapos ang ilang oras na pagtayo sa ilalim ng araw.

Habang pinupunasan niya ang noo gamit ang maliit na bimpo, wala siyang kamalay-malay na may isang batang mabilis na tumatakbo palapit sa kanya.

Hanggang sa, mahigpit siyang nayakap.

"Mommy! I Knew it! It's you! I miss you mommy"

Napakurap siya "Ay hala!?"

Napatitig siya sa batang nakakapit sa kanyang baywang na tila natatakot siyang pakawalan siya. Unti-unting nangingilid ang luha ng bata.

Pagkatapos ay marahan itong nagsalita. "Mommy."

Tuluyang natigilan ang babae. Awtomatiko siyang napatingin sa lalaking kararating lang sa likuran ng bata, Matangkad, naka-itim na suit.

Perpektong plantsado ang suot, at Oh lala ang gwapo!!! Sobrang gwapo. Napanganga siya ng bahagya.

Ngunit ang seryoso nitong mukha ay hindi maitago ang pag-aalala. Huminga ito nang malalim bago bahagyang yumuko.

"I'm sorry." Mahina ngunit magalang ang boses nito. "Nagkamali lang siya."

Hindi agad nakasagot ang babae, kumurap kurap at muli niyang tiningnan ang batang mahigpit pa ring nakakapit sa kanya.

Hindi ito mukhang nagbibiro.

Hindi rin ito mukhang nalilito.

Para bang, matagal na talaga siyang hinahanap nito. Dahan-dahan siyang lumuhod hanggang magpantay ang kanilang mga mata.

Ngumiti siya. "Hello."

Lalo pang kumislap ang mga mata ng bata.

"I knew it!" Mahina nitong bulong "I found you."

Napakagat-labi ang babae,alam niyang isang salita lang ang kailangan niyang sabihin upang matapos ang lahat. "Hindi ako ang mommy mo." yun lang sasabihin niya dapat.

Ngunit nang makita niyang nanginginig na ang labi ng bata at tila anumang sandali ay iiyak ito.

Hindi niya nagawang bigkasin ang mga salitang iyon.

Sa halip ay marahan niyang hinaplos ang buhok nito. "What's your name?"

Ngumiti ang bata. "You know my name."

Bahagyang natawa ang babae "Hindi pa."

"Kaya nga tinatanong kita."

Umiling ang bata, Hindi, hindi siya nagkakamali.

Hindi kailanman. Lalo na pagdating sa mukha ng mga tao.

"Amerie" Mahina nitong sagot."Amerie De Silva."

Tumango ang babae. "Hello, Amerie."

Muling niyakap siya ng bata. Mas mahigpit kaysa kanina. "Mommy..."

Napatitig ang lalaki sa eksenang nasa harapan niya.

Hindi niya alam kung ano ang mas mahirap

Ang pigilan ang anak niyang umiyak?

O ang ipaliwanag sa isang estrangherang babae kung bakit tinatawag siyang "Mommy" ng batang hindi naman niya anak?

At hindi rin alam ni Bella Mendoza...

Na ang simpleng yakap na iyon ang tuluyang babago sa buhay nilang tatlo.