Chapter 2

Rosetta's POV

It's been weeks since na-hospital ako. Isang linggo na rin simula nong nakita ko si Nicholas Rivas.

Hindi ko alam kung bakit pabalik-balik sa isipan ko ang pangalan at guhit ng pagmumukha niya. It is because he helped me? O di kaya siya iyong nagbayad ng hospital bills ko?

After that day, Nicholas left me at the hospital. He didn't come back hangang sa makalabas na ako. I was waiting for him to comeback but he didn't. Well who I am to him para balikan? I mean I am just a stranger to him.

Umiling-iling ako at mapaklang ngumiti.

Inayos ko na ang mga papeles ko dahil mag-apply ako as secretary sa isang tanyag na kompanya. Sana matanggap ako dahil kailangan na kailangan ko makaipon ng pera. I already sold my luxurious things at pinangbayad ko na iyon, but still not enough.

I have two million remaining balance to be paid.

"Rosetta Morgan...."

Napaangat ang tingin ko sa taong tumawag sa akin. Isang babae na may hawak-hawak na papel at parang hinahanap ako.

"May Rosetta Morgan ba rito?"

Tumayo ako para kuhanin ang atensyon niya at hindi nga ako nabigo. Tinignan niya lang ako mula ulo hangang paa bago ako sinenyasan na sumunod sa kaniya.

Tahimik lang ko habang tinatahak ang daan papasok ng isang kwarto, opisina ata ng CEO.

"Sir..." Pagkuha ng babae sa atensyon ng lalaking nakayuko habang may binabasang papers. Inangat niya ang kaniyang tingin sa amin at halos matulos ako sa aking kinatatayuan nang makita ko kung sino.

It was him.

Nicholas Rivas.

"Leave us alone, Maika," usal ni Nicholas.

Tumango ang Maika na sinasabi ni Nicholas. Humarap sa akin ni Maika tinaasan niya ako ng kilay bago tuluyang lumabas ng opisina.

Tahimik lang akong nakatingin kay Nicholas. I don't know what to say to him. Like I am here, applying a job.

"Take a sit, Miss Morgan," he said, authoritative one.

Huminga ako ng malalim bago naglakat patungo sa harapn niya at umupo. Inabot ko sa kaniya ang application papers ko at agad naman niya itong tinanggap. Tinignan niya ang papel ko, nakakunot ang kaniyang noo habang nagbabasa ngunit agad rin naman iyon nawala ng matapos siya.

"I...I." Tumikhim ako dahil tila ba ay may kung anong nakabara sa lalamunan ko at hindi matuloy-tuloy ang dapat kng sabihin.

"Why should I hire you?" he asked.

Why should he hire me? simple dahil kailangan ko ng trabaho at magkaroon ng sahod para makapagbayad na ng utang ni Daddy. But of course I won't say that.

Akmang sasagutin ko na sana ang tanong niya nang magsalita siya ulit upang dahilan na mapatahimik ako.

"I want an honest answer, Miss Morgan. Ayaw ko sa memorize answer."

Ano ba ang isasagot ko? He should hire me because U have debt to pay? I need to survive?

"I... I need this job because I have debt to pay. I don't want to die because of starvation," I uttered, almost a whisper. Hindi ko alam kung narinig ba niya ang sinabi ko pero sa tingin ko ay narinig naman niya dahil tumango ito ng ilang ulit.

"I've read your resume and you're a model. Why are you choosing became a secretary when in fact you can be a model?" he asked.

I am a model and I have a lot of projects before. Pero nawala ang lahat simula nong nagkaroon ng issue si Dad at nang mamatay ito. Lahat na meron ako ay nawala na lang na parang bula. Ang pagkamatay ni Daddy ay ang pagkamatay din ng pangarap ko.

Umiling-iling ako. "Gusto ko lang.... gusto ko lang magkaroon ng other experience," sagot ko.

"Tatawagan ka na lang ng staff ko," usal niya upang dahilan na ikabagsak ng mga balikat ko.

Alam ko na kasi iyan eh. Hindi ako tanggap. Lahat ng pinag-applyan ko ng trabaho ay iyan ang sinasabi, na tatawagan lang daw. Pero ang totoo niyan ay hindi ka pala talaga tanggap.

"Thank you, Sir." Tumayo na ako at bagsak ang mga balikat na lumabas ng opisina ni Mr. Rivas.

Nakasalubong ko pa iyong Maika sa pinto nong palabas ako. Nginitian ko siya ngunit tinaasan lang niya ako ng kilay.

Umiling-iling akong ginilid ang sarili para makadaan siya. Nang makapasok na siya sa loob ay tuluyan na akong lumabas.

Pinagtinginan ako ng mga tao sa hallway ngunit hindi ko na sila pinansin. Tahimik lang ako habang tinatahak ang daan patungo sa elevator.

Kailangan ko maghanap ng panibagong aaplyan. Hindi ako pwedeng magpahinga dahil wala na akong oras. Kailangan ko na talaga makahanap ng trabaho dahil kung hindi... patay ako sa pinagkakautangan ni Daddy.

Napabuntong hininga ako at sumakay na ng elavator. Sinandal ko ang sarili sa wall habang tinitignan kung anong floor number na ako.

Sa totoo lang sobrang pagod na ako sa buhay. Pero hindi ko magawang sumuko.

Haybuhay parang life.

"Rosetta, kaya mo ’to. Marami ka nang pinagdaanan kaya kering-keri mo iyan," mahinang usal ko sa aking sarili habang hinahawakan pa ang dibdib.

Nang bumukas ang elavator ay agad na akong lumabas, naglakad palabas ng kompanya ni Mr. Rivas. Tumayo ako sa isang gilid upang maghintay ng taxi.

Ang gara ko pa rin kahit walang pera, taxi pa rin sasakay. Ang init ba naman kasi magjeep saka hindi ano marunong magcommute don.

Nang may tumigil na taxi sa harapan ko ay akma na sana akong papasok nang bigla akong tawagin ang guard. Kunot noo kong nilingon ang guard.

"Bakit po?" tanong ko rito.

Naglakad siya patungo sa direksyon ko. " Ah Ma'am pinapasabi mo ni Sir na hintayin niyo daw po siya."

Sinong Sir? Bakit hihintayin?

"Ha? Sinong hihintayin? Manong maghahanap pa po kasi ako ng trabaho," aniya ko.

Napakamot ng ulo si manong guard. "Basta po sabi ni Sir Nicholas hintayin niyo daw po siya."

"Ano, Miss sasakay ka ba?" tanong ng taxi driver mula sa loob.

Bumuntong hininga ako at umiling-iling. Tumabi ako sa gilid at hinarap si Manong driver. "Pasensya na po, Manong, uhmm pinapatawag po kasi ako sa loob eh."

"Oh siya sa susunod huwag pumara kung hindi rin naman sasakay." Pagkatapos sabihin ni Manong driver iyon ay agad na niyang pinatakbo ang sasakyan niya.

Naiwan ako kasama si manong guard.

"Bakit daw po ba?" tanong ko kay Kuyang Guard.

"Hindi ko po alam, Ma'am. Ang mabuti po ay hintayin niyo na lang siya ron sa lobby," ani Kuyang Guard.

Tumango na lang ako at naglakad pabalik sa loob.

Bakit kaya niya ako pipahintay? Ano ang kailangan non? Tanggap ko naman na hindi ako tanggap sa trabaho. Pero ano ’to? May special treatment?

Umupo ako sa isang couch at pinagkrus ang mga paa habang hinihintay si Mr. Rivas. Wala rin naman akong choice kundi hintayin siya, malay natin may offer just kidding.

Naghintay lang ako ng ilang minuto bago siya dumating. Suot-suot niya pa rin iyong salamin upang dahilan na magmukha siyang strict pero ang hot niya. May hawak siyang black suit case.

"Lets go."

Ha? Anong lets go? Saan?

Tinalikuran na niya ako at nauna nang maglakad palabas ng building. Kaya taranta akong sumunod sa kaniya bitbit ang envelope na hawak hawak ko mula kanina.

"Teka lang! Saan tayo pupunta?" tanong ko sa kaniya nang maabutan ko siya.

Hindi siya sumagot. Kahit isang salita ay wala akong natanggap sa kaniya. Diretso lang ang lakad niya hangang sa makarating kami sa isang itim na kotse. Binuksan niya ang passenger seat bago ako binalikan ng tingin.

Sinenyasan niya ako na pumasok sa loob kaya sinunod ko na lang siya. Agad niyang sinara ang pinto ng passenger seat. Wala pang minuto ay bumukas na ang kabilang pinto at pumasok na siya sa loob.

"Fasten your seatbelt, Rosetta."

Did he just call me by my name? What the!

"Where are we going?" I asked him, for a second time around.

"My house."

"Sa bahay mo? anong gagawin natin sa bahay mo? Andon ang asawa mo baka ano pa sabihin non sa akin," asik ko.

Umiling-iling siya at ngumisi. "I don't have a wife. Yes, I have a daughtet but I don't have a wife. Soon to be wife meron."

"Ayoko. Bababa na ako. Ayaw kong makasira ng isang relasyon," aniya ko. Akmang bubuksan ko na ang pinto nang bigla niya itong i-lock at pinaandar na ang kotse niya.

"Oppss too late."

"Omg! stop the car, Nicholas! I want to go home and find another job."

"No. From now on you will work under me. Under my roof, under my control, Rosetta."