Kabanata 4

Habang nagsasalita siya, tumulo ang kanyang mga luha.

Sa buong buhay niya, hindi pa nakakaalis ng bahay si Pedro. Ito ang unang pagkakataon.

Emosyonal na sabi ng Ikaapat na Tito, “Pedro, dapat kang mapili para maipagmalaki mo ang iyong mga magulang. Pangalawang Kapatid, Pangalawang Hipag, may malaking selebrasyon ang pamilya sa mga susunod na araw kaya abala ako. Bukas, susunduin ko kayo. Sa oras na iyon, dapat lumabas na ang resulta ng tatlong kandidato.”

Hinila niya si Pedro papunta sa karwahe, hinagupit ang kabayo, at mabilis na umalis.

Naiyak ang mga magulang ni Pedro habang pinapanood ang karwaheng unti-unting naglalaho sa kalsada.

“Ngayon lang nakaalis ng bahay si Pedro… mabubully kaya siya?” bulong ng ina ni Pedro, kinakagat ang labi, puno ng pag-aalala ang mga mata.

“Lumaki na siya. Kailangan niyang harapin ang sarili niyang kapalaran,” sagot ng ama, sabay hithit sa kanyang tubo. Mas marami pang kulubot ang lumitaw sa kanyang mukha.

Habang mabilis na umaandar ang karwahe sa lubak-lubak na kalsada, napapaangat ang katawan ni Juan sa bawat talbog. Mahigpit niyang yakap ang paketeng naglalaman ng lahat ng pag-asa ng kanyang mga magulang. Sa wakas, nilisan niya ang nayon na naging tahanan niya sa loob ng labinlimang taon.

Mahaba ang biyahe. Humiga si Juan at nakatulog sa loob ng karwahe. Hindi niya alam kung gaano katagal ang lumipas bago siya marahang nagising. Pagmulat niya, nakita niya ang Ikaapat na Tito na nakatingin sa kanya at nakangiti.

“Pedro, ano ang pakiramdam ng unang pag-alis mo sa bahay?” tanong nito.

Napansin ni Juan na huminto na ang karwahe. Ngumiti siya nang bahagya. “Medyo kinakabahan po… hindi ko kasi alam kung mapipili ako ng mga imortal o hindi.”

Natawa ang Ikaapat na Tito at hinaplos ang balikat niya. “Huwag mong masyadong isipin ’yan. Nandito na tayo sa bahay ko. Magpahinga ka muna. Bukas, ihahatid kita sa pamilya.”

Pagbaba nila, tumambad kay Juan ang isang bahay na may bubong na tisa. Sinundan niya ang kanyang tiyuhin papunta sa isang silid. Umupo siya sa kama ngunit hindi makatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ng kanyang mga magulang, ang nayon, at ang mga kamag-anak. Huminga siya nang malalim. Ang ideya na maging disipulo ng isang imortal ay lalo pang bumigat sa kanyang dibdib.

Unti-unting lumipas ang oras. Nang sumikat ang araw, halos hindi nakatulog si Juan, ngunit puno pa rin siya ng lakas. Dahil sa kaba, sumunod siya sa Ikaapat na Tito papunta sa pangunahing bahay ng angkan ng Dela Cruz.

Ito ang unang beses niyang makakita ng bahay na ganoon kalaki. Hindi niya maiwasang mamangha. Habang naglalakad sila, sabi ng Ikaapat na Tito, “Pedro, kailangan mong ipagmalaki ang tatay mo. Huwag mong hayaang pagtawanan ka ng mga kamag-anak.”

Lalong sumikip ang dibdib ni Juan. Tumango siya habang kinakagat ang labi.

Pagdating nila sa gitna ng bakuran, naroon ang panganay na kapatid ng kanyang ama. Nang makita siya, tumango ito at sinabi, “Pedro, kapag dumating ang imortal, huwag kang kabahan. Sundin mo lang ang gagawin ng pinsan mong si Ramon. Gawin mo ang lahat ng ginagawa niya.”

May bigat ang tono ng matanda sa huling pangungusap.

Tahimik lang si Juan. Habang nakatingin sa paligid, napansin niya ang isa pang binata sa tabi ni Ramon. Maitim ang balat nito, malaki ang pangangatawan, at matalas ang mga mata—tila may talinong nakatago. May nakaumbok sa ilalim ng kanyang t-shirt, parang may tinatago.

Ngumiti ang binata kay Juan, gumawa ng nakakatawang mukha, at mabilis na lumapit. “Ikaw ba ang anak ng Pangalawang Tito? Ako si Hector.”

Natawa si Juan at tumango.

Nang makita ng matanda na hindi siya pinansin ni Juan, halatang nainis ito at tila sasabog na sa galit.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang bumukas ang mga ulap sa langit. Isang matinding liwanag ang bumagsak mula sa itaas, parang kidlat na humahati sa hangin. Nang mawala ang liwanag, nakatayo roon ang isang kabataang nakaputing kasuotan. Matikas ang tindig, matalim ang mga mata, at tila may espiritung dumadaloy sa paligid niya.

Tumingin siya sa tatlong binata—lalo na kay Hector na may nakaumbok sa polo—at malamig na nagtanong:

“Kayo ba ang tatlong inirerekomenda ng pamilyang Dela Cruz?”

“Imortal ba ito?” Sa ilalim ng malamig na tingin ng kabataang nakaputi, nakaramdam ng matinding lamig si Juan. Bumilis ang tibok ng kanyang puso at namutla ang kanyang mukha habang nakatitig sa imortal.

Ang maitim na balat na binatang si Hector, nang makita ang imortal, ay agad na inilapit ang mga kamay sa bulsa ng kanyang pantalon, tila nagpapakita ng paggalang. Ang kanyang mga mata ay puno ng panatikong paghanga.

Tanging si Ramon lamang ang nanatiling kaswal, tumingin sa paligid, at napasinghap.

Mabilis na lumapit ang ama ni Ramon at magalang na sinabi, “Imortal, ang tatlong ito ang mga rekomendasyon ng pamilyang Dela Cruz.”

Tumango ang imortal na kabataan, saka walang pasensya na nagtanong, “Sino si Ramon?”

Nagningning ang mukha ng matanda sa tuwa. Agad niyang hinila ang anak. “Imortal, ito po ang anak ko—si Ramon.”

Tiningnan ng imortal si Ramon nang malalim. Pagkatapos ay bahagyang lumiwanag ang kanyang mukha at tumango. “May talento ang batang ito. Hindi nakapagtatakang nagustuhan siya ni Guro Martial.”

Buong pagmamalaki namang tumingin si Ramon kina Juan at Hector. “Siyempre. Para maging imortal, kailangan ng malakas na espiritu.”

Bahagyang sumimangot ang imortal, ngunit mabilis ding nawala ang ekspresyon. Ngumiti siya nang tipid, iwinagayway ang manggas, at sa isang iglap ay binalot ng makukulay na liwanag ang tatlong kabataan—at nawala sila sa lugar.

Tumingala ang Ikaapat na Tito at mahina niyang bulong, “Pedro, sana ikaw ang mapili…”

Paglipad Patungo sa Samahang Liwayway

Naramdaman ni Juan na biglang gumaan ang kanyang katawan. Ang hangin na tumatama sa kanyang mukha ay parang mga karayom. Nang tumingin siya, napagtanto niyang nasa ilalim siya ng braso ng imortal—lumilipad sila sa kalangitan. Ang buong nayon ay naging maliliit na tuldok sa ibaba.

Maya-maya, naluha ang kanyang mga mata dahil sa lakas ng hangin.

“Kung ayaw ninyong mabulag, ipikit ninyo ang inyong mga mata,” malamig na sabi ng imortal.

Agad na sumunod si Juan, takot na takot na tumingin pa.

Pagkaraan ng ilang sandali, naramdaman niyang bumagal ang paglipad. Humina ang hininga ng imortal, at mabilis silang bumaba. Ilang segundo bago lumapag, binitawan sila ng imortal at bumagsak silang tatlo sa lupa.

Mabuti na lang at hindi malakas ang pagkahulog, kaya agad silang nakatayo.