로그인Hinalikan ni Leon ang aking noo, ang aking sentido, ang aking pisngi, ang dulo ng aking ilong, ang aking baba, at pagkatapos ay ang aking mga labi."Naniniwala ako sa iyo," bulong ko sa pagitan ng kanyang mga halik."Gusto mo bang bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon?"Pumikit ako. "Oo."Mahigpit akong niyakap ni Leon. Patuloy na umagos ang maligamgam na tubig na bumabasa sa aming mga katawan. Umiyak ako sa kanyang dibdib. Hindi siya nagtanong kung bakit. Hinaplos lang niya ang aking buhok.Tumayo kaming tahimik sa ilalim ng shower nang ilang sandali. Ang maligamgam na tubig ay dumaloy sa aming mga katawan, pinakalma ang aming mga naninigas na nerbiyos. Marahang hinimas ni Leon ang aking likuran sa pabilog na galaw, ang mabangong sabon sa kanyang kamay ay bumubuo ng puting bula sa aking balat.Pagkatapos ay bumaba ang kanyang kamay sa aking baywang, hinawakan ito, at dahan-dahang itinulak."Gusto kitang lumuhod," bulong niya.Tinitigan ko siya nang naguguluhan. "Ano?""Lumuhod ka."M
Humarap ako sa kanya. Hindi ko na napigilan ang mga luha ko. Hindi dahil sa galit, kundi dahil sa gulat—gulat na sa wakas, sa unang pagkakataon, may nagsabi sa akin na gusto nila ang katawan ko. Hindi sa kabila ng taba ko, hindi sa kabila ng mga imperfections ko, pero kasama ang lahat ng iyon."Gusto mo talaga ang katawan ko? Kahit na mataba ako?"Tumango siya. "Oo. At hindi lang dahil sa katawan mo. Mahal kita, Ana. Mahal kita dahil ikaw si Ana. Hindi dahil sa katawan mo, hindi dahil sa mukha mo, kundi dahil sa kung sino ka."Hindi ko na napigilan ang pag-iyak. Dumaloy ang mga luha ko na nahalo sa tubig mula sa shower. Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak. Dahil ba sa saya? Dahil ba sa sakit na natanggap ko sa nakaraan? O dahil sa wakas, may isang taong nagmamahal sa akin ng totoo."You're crying again," sabi niya.Dahil sa iyo," sagot ko.Ngumiti siya. "Ako na naman ang may kasalanan?""Lagi kang may kasalanan."Tumawa siya ng mahina. Hindi ko alam kung kailan ko huling narinig siya
Gabi na nang magpaalam kami kay Adrian. Nakatulog na ulit si Lucas matapos bahagyang bumaba ang kanyang lagnat. Hinalikan ni Adrian ang aking noo, pagkatapos ay hinalikan ang aking mga labi nang matagal, malalim, na parang ayaw niyang bumitaw."Bukas pupunta ako sa mansion," bulong niya."Si Lucas, paano?""Iiwan ko siya sa yaya niya.""Huwag mong iwan si Lucas nang matagal. May sakit pa siya."Ngumiti si Adrian. "Parang nanay ka na niya."Ngumiti rin ako pabalik. Hindi ko alam kung bakit, ngunit ang mga salitang iyon ay nagpasaya sa akin.Si Leon na nakaupo na sa sasakyan ay dahan-dahang bumusina. Napabuntong-hininga si Adrian."Hindi siya mapakali.""Gaya ng dati.""Hanggang sa muli, Mahal.""Hanggang sa muli, Adrian."Pumasok ako sa sasakyan. Hindi nagsalita si Leon. Diretso siyang humakbang sa gas pagkasara ng pinto.Tahimik ang biyahe pauwi. Nagmamaneho si Leon gamit ang isang kamay, ang kabila ay nakahawak sa manibela. Walang emosyon ang kanyang mukha, walang ekspresyon. Diretso
Naglakad kami papunta sa kusina. Napakalaki ng kusina ni Adrian, mas malaki pa sa kusina ng mansion ni Leon. Nagniningning ang mga kagamitang stainless steel na nakasabit nang maayos sa rack. Double door refrigerator, kalan na may anim na burner, built-in oven, at puting marble na mesa sa gitna na kasya para sa sampung tao na magsabay-sabay na kumain."Ang sosyal ng bahay mo," sabi ko habang binubuksan ang mga kabinet."Ito ang bahay ni Lucas. Dito lang ako nakatira dahil sa kanya.""Mabuti kang ama."Nagkibit-balikat si Adrian. "Sinusubukan ko."Nagsimula na kaming magluto. Si Adrian ang naghiwa ng sibuyas. Ako ang nag-gisa. Si Adrian ang nag-bati ng itlog. Ako ang nagpakulo ng pasta. Paminsan-minsan ay nagkakadikit ang aming mga kamay, paminsan-minsan ay hinalikan ni Adrian ang aking pisngi o hinawakan ang aking baywang."Huwag mo akong tuksuhin," sabi ko."Bakit?""Baka mali ang lagay ko ng asin."Tumawa si Adrian. "Bahala na. Basta ikaw ang nagluto, kahit ano kakainin ko."Tumayo
Bumukas ang elevator. Humakbang si Alexandro palabas nang may mahahabang hakbang, maayos pa rin ang kanyang itim na jacket, walang emosyon ang mukha gaya ng dati. Sumunod si Marco sa likuran, hawak ang selpon sa kamay, patuloy na inaayos ang magulong iskedyul matapos ang pulong kanina. Tahimik ang lobby ng opisina. Lagpas na sa oras ng uwian, ilang tagalinis lamang ang nagsisimula nang gumalaw sa mga sulok, at ang resepsyonista sa harapang mesa na abala pa rin sa kanyang kompyuter.At sa gitna ng lobby na iyon ay naroon si Nadine.Nakatayo siya malapit sa pintuan. Namumugto ang kanyang mga mata. Namutla ang kanyang mukha, walang karaniwang perpektong makeup. Pagkakita pa lang kay Alexandro, humakbang siya pasulong, pagkatapos ay lumuhod sa puting marmol na sahig.Tumigil si Marco. Tumigil din si Alexandro. Tinitigan niya ang babae sa harapan niya nang walang emosyon."Alex," sira ang boses ni Nadine. Hinawakan ng kanyang kamay ang dulo ng jacket ni Alexandro, mahigpit na hinapit. "Hum
Kinabukasan ng umaga, umuwi kami sa mansion.Nagmamaneho si Leon gamit ang isang kamay, ang kabila ay hawak ang malamig kong kamay. Hindi ko binitawan, ngunit hindi rin ako gumanti ng hawak. Tahimik lang akong nakatitig sa mga punong dumaraan sa bintana, paminsan-minsang naririnig ang mahinang ugong ng makina ng sasakyan.Pagdating sa mansion, nakita ko si Clara na nakatayo sa sala. Hindi siya bumati, tinitigan lang ako nang may mga matang mahirap basahin, hindi galit, hindi poot, ngunit hindi rin pagtanggap. Gumalaw ang kanyang mga mata mula sa gusot kong buhok hanggang sa maputla kong mukha, pagkatapos ay tumigil sa aking pulso na may bakas pa ng IV.Wala siyang sinabi.Lumingon siya at pumasok sa kanyang kwarto. Dahan-dahang isinara ang pinto, hindi sinara nang malakas, ngunit sapat na upang magpadala ng mensaheng hindi pa siya handa."Hayaan mo na siya, kailangan niya ng oras," sabi ni Leon.Tumango ako nang hindi lumingon.Hinawakan ni Leon ang kamay ko patungo sa kanyang kwarto,
Tumahimik ako.Kasal. Hindi ko kailanman naisip na magpapakasal, lalo na sa isang lalaking kasing-yaman at kasing-misteryoso ni Ginoong Leon. Isa lang akong matabang at ordinaryong dalaga na ang buhay ay nauubos sa paglilinis ng dumi ng ibang tao."Bakit ako?" tanong ko.Nakayuko pa rin si Ginoong
Dalawang araw na ang lumipas.Sinikap kong iwasan si Ginoong Leon at ang kanyang mga bisita. Mas pinalakas ko ang trabaho kaysa dati. Nilinis ko bawat sulok ng mansyon, nilabhan ang mga damit ni Clara hanggang sa mabango, at winalis ko pa ang bakuran na hindi ko naman ginagalaw noon. Umaasa akong s
Napabuntong-hininga ako nang malalim. Kapag si Clara ang nag-utos, kailangan kong sumunod. Kapag hindi ako pumunta, magagalit siya. Kabisa ko na kung gaano kasama ang kanyang galit—may mga bagay na lumilipad, ang kanyang mga salita ay mas matalim pa kaysa kutsilyo, at maaari niya akong palayasin sa
Ana's Pov.Nakaupo ako sa isang kahoy na bangko sa simbahan. Mahigpit kong hawak ang laylayan ng aking palda hanggang sa ito'y magusot. Nakatayo sa harapan ang nobyo kong si Max, suot ang maayos niyang itim na amerikana. Sa tabi niya ay si Sasha, ang matalik kong kaibigan mula nang unang dumating a







