CHAPTER 2.2

“Magkatrabaho lang daw, walang malisya, walang koneksyon?” Napangisi si Desiree. “Magkatrabaho saan? Sa kama?”

“Dati ang sabi mo gusto mong mapag-isa, gusto mong maghiwalay tayo para pareho tayong ‘lumago.’ Gusto mong matapos nang maayos, maayos na parang magkaibigan! Pero anong maayos dito, ha?” bulyaw niya, punong-puno ng hinanakit.

“Tinatanong ko pa kung may iba ka na, sabi mo wala. Na ‘nawala lang daw ang passion.’ At ikaw,” turo niya sa babae, “ilang buwan ko nang napapansin kung paano ka tumitig sa boyfriend ng may boyfriend. Nang tanungin ko, sabi mo idol mo lang siya, hinahangaan mo bilang senior sa trabaho. Punyeta, bagay nga kayo pareho—parehong sinungaling!”

Habang nagwawala si Desiree, nag-ipon ng lakas ng loob si Dawson at humakbang palapit, inilagay ang sarili sa harap ng bagong girlfriend para protektahan ito sa dating kasintahan. Alam niyang delikado kapag nagagalit si Desiree. Amoy na amoy pa niya ang alak sa hininga nito, at kabisado niya kung gaano ito kabangis kapag nagagalit.

“Dess, kalmahin mo sarili mo,” pilit niyang pakiusap habang hinahawakan ang kamay ni Desiree na handa nang manakit. Ngunit imbes na tumigil, lalo pa itong nagngingitngit.

“Kalma? Kalma saan, Dawson? Kalma sa isang traydor na tulad mo?!” singhal ni Desiree. At bago pa ito makasagot, hinataw niya ito ng isang malakas na sampal. Napaling ang mukha ng lalaki, at napasigaw sa gulat ang babae sa likuran niya.

“Hoy! Anong ginagawa mo? Bakit mo sinampal si Dawson?!” sigaw ng babae.

“Sumosobra ka na, Desiree!” balik ni Dawson, galit at napahiya.

“Hindi pa ‘yan sobra, Dawson. Maliit pa ‘yan kumpara sa sakit na binigay mo sa’kin!” Tumulo ang luha sa galit at hiya. Niloko na siya, ipinahiya pa sa mga magulang nito, siniraan pa na siya raw ang may kasalanan sa hiwalayan. Alam niyang chismosa ang tiyahin ng lalaki, at ito pa mismo ang nagkuwento sa kanya ng lahat ng detalye. Mas lalo siyang nagngitngit habang naaalala.

Sa tindi ng inis ni Dawson, itinaas niya ang kamay, handang gumanti. Ngunit bago pa man tumama ang palad niya sa mukha ni Desiree, may mabigat na boses na sumingit mula sa likuran.

“Hindi maganda ‘yan.”

Isang lalaking matangkad ang lumapit at tumayo sa tabi ni Desiree. Hindi na siya lumingon para tingnan kung sino ang sumaklolo. Nakatitig pa rin siya kay Dawson, nanlilisik ang mga mata.

“O ano, Dawson? Sampalin mo ako! Bakit hindi mo ituloy?” hamon niya sabay tulak sa dibdib ng lalaki. Umatras ito, halatang natakot. Alam niyang duwag si Dawson. Hindi ito kailanman naging matapang, lalo na ngayong may ibang lalaki nang kasama si Desiree.

Pinakatindi niyang ayaw ay ang pananakit. Oo, nakasampal siya kanina, dala ng galit, pero alam niyang wala itong karapatang saktan siya. Kung tinamaan siya ni Dawson, siguradong babawi siya ng mas malala.

“Kalma lang, miss. Baka nakakalimutan mong ikaw ang unang nanampal,” bulong ng lalaking nasa tabi niya, malapit sa tainga.

“Tulad ka lang ng tuta, ang liit pero ang tapang. Hayaan na kaya kitang masampal pabalik?” dagdag pa nito, may halong biro.

Doon pa lang siya lumingon para makita kung sino ito. Nang makita ang mukha ng lalaki, nanlaki ang mga mata niya sa pagkagulat.

“Terrence?” mahina niyang sabi, ngunit hindi siya nagpahalata ng emosyon. Alam niyang kailangang magpakatatag sa harap ni Dawson. Kaagad niyang hinawakan ang braso ni Terrence at idinikit ang sarili rito.

“Terrence, my love,” sabi niya sabay sandig ng pisngi sa braso ng lalaki.