Puwede ba kitang sakyan, Luca?

POV ni Emma

Ang musika mula sa ibaba ay yumayanig sa ilalim ng aking mga paa, isang malayong tibok ng pusong gumagapang sa sahig. Dito sa itaas, sa silid ni Luca na may bahagyang amoy ng cedar at lumang cologne, ang mundo ay lumiliit sa espasyo sa pagitan ng aming mga katawan.

Si Hannah ay nasa pook ng nagsasayang ভিড় sa ibaba, malamang na nakikipagtawanan sa kaniyang mga kaibigan sa soccer, at walang anumang kamalay-malay na ang kaniyang matalik na kaibigan ay malapit nang lumabag sa bawat hindi nasusulat na tuntunin.

Ang mga shot ng tequila na ininom namin kanina ay nagbibigay ng mainit at likidong tapang na dumadaloy sa aking mga ugat, nagpapalabo sa matatalim na gilid ng aking pagnanais at nagpapalakas sa bawat pagdadaiti ng aming balat.

Ang kamay ni Luca ay nasa akin pa ring bewang, kung saan ito lumapag nang ihiwalay niya ako mula sa siksikan sa kusina. Ang kaniyang hinlalaki ay gumagawa ng bahagya ngunit nakapapaso na paikot na galaw sa manipis na bulak ng aking damit.

Tumingin ako sa kaniya. Sa malamlam na liwanag ng ilaw sa mesa, ang kaniyang mga tampok na mukha ay puno ng anino at anggulo—ang matatag na linya ng kaniyang panga, at ang madilim at matinding tingin ng kaniyang mga matang nakatitig sa akin. Kapatid ni Hannah. Kapatid ng matalik kong kaibigan.

Ang isipang iyon ay dapat na parang isang timba ng malamig na tubig. Ngunit sa halip, ito ay isang kurap lamang, na nalunod sa umaatungal na pangangailangang nabubuo buong gabi—bawat beses na dumidikit ang kaniyang balikat sa akin, bawat beses na yumuyuko siya upang pakinggan ako sa gitna ng ingay ng musika, habang ang kaniyang mainit na hininga ay dumadampi sa aking tainga.

Inangat niya ang isa pa niyang kamay, habang ang mga daliri ay bahagyang tumutunton sa linya ng aking panga. Isang panginginig, purong kuryente, ang gumapang pababa sa aking gulugod.

“Nanginginig ka,” bulong niya, ang kaniyang boses ay isang mababang ugong na yumayanig sa aking dibdib.

“Hindi ako malamig,” hingal kong sabi, ang mga salita ay bahagyang marinig.

“Alam ko.”

Ibinaba niya ang kaniyang ulo, ang kaniyang mga labi ay nakalutang na isang hininga na lamang ang layo sa akin. Ito na 'to. Ito na ang punto kung saan wala nang balikan. Ang puso ko ay kumakalampag sa aking mga ribs, parang isang ligaw na ibong nagtatangkang tumakas. Hindi pa ako nakikipaghalikan kailanman, hindi sa ganitong paraan. Hindi katulad nito na may malalim na layuning nagpapakita ng higit pa.

Nang sa wakas ay nagtagpo ang kaniyang mga labi sa akin, hindi iyon isang tanong. Isa itong kasagutan. Malambot sa simula, isang pagsubok sa diin na nagpadala ng boltahe deretso sa aking kaibuturan.

Pagkatapos ay lumalim pa, ang kaniyang dila ay pumapalis sa gilid ng aking mga labi, at bumukas ako para sa kaniya sa isang singhap na hindi ko nakilala bilang akin.

Ang lasa niya—tequila, mint, at isang bagay na katangian lamang ni Luca—ay bumaha sa aking mga pandama. Ang kaniyang kamay ay dumulas mula sa aking panga patungo sa aking buhok, habang itinutulak ang aking ulo pabalik, at inaangkin ang aking bibig sa isang kagutuman na sumasalamin sa nakapulupot nang mahigpit sa aking tiyan.

Gumanti ako ng halik sa kaniya, nagaalinlangan noong una, pagkatapos ay sa lumalaking kawalan ng pag-asa. Ang aking mga kamay, na nakakuyom sa aking tabi, ay natagpuan ang matitigas na bahagi ng kaniyang dibdib, nararamdaman ang matigas na kalamnan sa ilalim ng kaniyang damit. Sumaing siya sa aking bibig, ang tunog ay yumayanig sa aking mga labi, at inilakad niya ako pabalik hanggang sa ang likod ng aking mga tuhod ay tumama sa gilid ng kaniyang kama.

Naghiwalay kami, parehong mabigat ang paghinga. Ang kaniyang mga mata ay madilim sa pagnanasa, ang mga pupil ay dilat na dilat. “Emma…” panimula niya, may pahiwatig ng alinlangan sa kaniyang boses.

Hindi ko siya pinatapos. Ang alak, ang mga buwan—hindi, mga taon—ng mga ninakaw na tingin at pinipigilang damdamin, ang purong pagnanasa… lahat ay sabay-sabay na sumabog, na yumayakap sa akin sa isang alon na pumawi sa bawat natitirang alinlangan.

Inilagay ko ang aking daliri sa kaniyang mga labi. Ang aking boses, nang lumabas ito, ay hindi katulad ng sa akin. Ito ay mas mababa, mas paos, at puno ng lakas ng loob na hindi ko kailanman naisip na taglay ko.

“Puwede ba kitang sakyan, Luca?”

Ang mga salita ay nabitin sa hangin sa pagitan namin, nakagugulat sa kanilang katapatan. Lumaki ang kaniyang mga mata, pagkatapos ay mas lalong dumilim, ang alinlangan ay naglaho patungo sa purong init. Hindi siya nagsalita.

Inabot lamang niya ang gilid ng aking damit, isang simpleng itim na slip dress, at itinaas ito sa aking ulo sa isang mabilis na galaw. Ang malamig na hangin sa silid ay humalik sa aking balat, nagpapatayo ng aking balahibo, ngunit ang kaniyang tingin ay parang apoy, na tumitingin sa aking simpleng puting lace na bra at panty.

“Diyos ko, napakaganda mo,” bulong niya, ang mga salita ay paos sa pangangailangan. Yumuko siya, na ibinaon ang kaniyang mukha sa kurba ng aking leeg, habang ang kaniyang mga labi at ngipin ay dumadampi sa aking balat, na nagpapadala ng isa pang matinding panginginig sa akin.

Ang kaniyang mga kamay ay nasa lahat ng dako—hinahawakan ang aking mga dibdib sa ibabaw ng lace, ang kaniyang mga hinlalaki ay kumukuskos sa aking mga nipple hanggang sa tumigas ang mga ito, dumudulas pababa sa aking tagiliran upang hawakan ang aking balakang.

Ibinaba ko nang bahagya ang kaniyang mga balikat. “Ikaw din. Hubarin mo.”

Isang mabagal at nakatutuksong ngiti ang gumuhit sa kaniyang mga labi habang tumatayo siya at hinuhubad ang kaniyang sariling damit. Nakita ko na siyang walang damit sa itaas noon, sa swimming pool o pagkatapos tumakbo, ngunit iba ito. Ito ay para sa akin. Tinunton ng aking mga daliri ang mga linya ng kaniyang tiyan, ang kaunting madilim na buhok na bumababa mula sa kaniyang pusod at nawawala sa bewang ng kaniyang jeans. Huminga siya nang malalim sa aking paghawak.

Inayos ko ang pindutan ng kaniyang jeans, habang bahagyang nag-aalangan ang aking mga daliri, pagkatapos ay ibinaba ang zipper. Tinulungan niya ako, na itinapon ang mga iyon kasama ang kaniyang boxers. At pagkatapos ay naroon na siya… Hubad. Ganap na nakatayo ang kaniyang ari. Hindi pa ako nakakita ng lalaki na tulad nito kailanman, hindi sa totoong buhay. Isang init ang kumalat sa aking dibdib at papunta sa aking leeg, isang halo ng pagkamangha at takot na agad na naubos ng pagkabighani. Siyentipiko at perpekto siya.

Umupo si Luca sa gilid ng kama, habang hinihila ako upang tumayo sa pagitan ng kaniyang mga tuhod. Inilagay ng kaniyang mga kamay ang aking panty pababa sa aking mga binti, ang kaniyang mga buko ay dumadampi sa aking panloob na hita, na nagpapatremble sa akin. Pagkatapos ay ang kaniyang bibig ay nasa akin na, sa mismong sugpungan ng aking hita at balakang, humahalik, kumakagat, at dumidila ng isang nakapapaspas na daan pataas hanggang sa ako ay hingalin.

“Luca, pakiusap…”

“Pakiusap ano?” bulong niya sa aking balat, habang mainit ang kaniyang hininga.

“Kailangan ko… hindi ko alam kung ano ang kailangan ko. Ikaw lang.”

Inakay niya ako patungo sa kama, na inilalapag ako pabalik sa mga unan. Nakatayo siya sa ibabaw ko, na nakasandal sa kaniyang mga bisig, ang kaniyang katawan ay isang pulgada lamang ang layo sa akin. “Hindi natin kailangang gawin ang anumang ayaw mo,” sabi niya, ang kaniyang boses ay mabigat ngunit seryoso. “Sabihin mo lang ang salita at titigil tayo.”

Tumingin ako sa kaniyang mukha, nakita ang pag-aalala na nakikipaglaban sa pagnanasa roon, at ang huling piraso ng alinlangan ay naglaho. Inabot ko ang pagitan namin, habang nakapulupot ang aking kamay sa kaniyang ari. Napakatigas niya, napakamainit, velvet sa ibabaw ng bakal. Napatalon siya sa aking paghawak, isang daing ang lumabas sa kaniyang lalamunan.

“Gusto ko 'to,” sabi ko, na nangangahulugang iyon sa bawat hibla ng aking pagkatao. “Gusto kita.”

Iyon lang ang pahintulot na kailangan niya. Hinalikan niya ako muli, malalim at nakalulunod, habang ang kaniyang kamay ay dumudulas pababa sa aking tiyan, sa ibabaw ng aking p**i, at ang kaniyang mga daliri ay natagpuan ang aking kaibuturan. Basa ako, nakahihiya, napakabasa, at umugong ang kaniyang pag-apruba sa aking bibig. Isang daliri, pagkatapos ay dalawa, ang pumasok sa loob ko, at napalukso ako mula sa kama sa isang matalim na sigaw.

“Napakasikip,” hingal niya, habang pinagmamasdan ang aking mukha habang gumagalaw ang kaniyang mga daliri, na nakabaluktot sa paraang nagpapasabog ng mga bituin sa likod ng aking mga talukap. Ang pakiramdam ay hindi kapani-paniwala—isang nakatutukso na pag-unat, isang pagkuskos na bumubuo ng isang desperadong tensyon sa ibaba ng aking tiyan. Nagdagdag siya ng ikatlong daliri, habang maingat na inaunat ako, ang kaniyang hinlalaki ay umiikot sa sensitibong bahagi ng aking kaibuturan.

“Hindi ko kaya… Luca, kailangan ko…”

“Alam ko, baby. Alam ko.”

Gumalaw siya, habang inilalagay ang kaniyang matigas na ari sa pagitan ng aking mga hita. Ang malapad at madulas na ulo ng kaniyang ari ay dumampi sa aking clit. Ibinuhol ko ang aking mga binti sa kaniyang balakang, na hinihila siya nang mas malapit. Nagtagpo ang aming mga mata. Sa kaniyang mga mata, nakita ko ang aking sariling ligaw na repleksyon, ang aking mga labi ay nakabukas, ang aking buhok ay nakakalat sa kaniyang unan.

“Tumingin ka sa akin,” utos niya nang malumanay. “Tumingin ka lang sa akin.”

Ikinasa niya ito paitaas.

May isang matalim at mabilis na sakit, isang pakiramdam ng pagkapunit na nagpasinghap at nagpatigas sa akin. Agad siyang natigil, ang kaniyang katawan ay nanginginig sa pagsisikap na manatiling tahimik.

“Maayos ka lang?” tanong niya.

Tumango ako, habang ang aking mga kuko ay nakabaon sa kaniyang mga balikat. Ang sakit ay mabilis na nawawala, na natutunaw sa isang pakiramdam ng ganap na pagiging puno. Napakatindi nito. Ang kaniyang ari ay napakalalim sa aking p**i, isang diin at presensya na hindi ko kailanman naisip.

“Huwag kang tumigil,” daing ko.

Nagsimula siyang gumalaw. Mabagal sa simula, mabababaw na tulak na nagpapahintulot sa aking katawan na mag-adjust, na makipagbagay sa kaniya. Ang pagkuskos ay hindi kapani-paniwala, isang mainit at dumudulas na hila na nagpapadala ng mga kuryente sa aking mga ugat. Bawat tulak ay mas lumalalim, na tumatama sa isang lugar sa loob ko na nagpapakita sa akin ng puting liwanag.

“Oh, Diyos ko,” daing ko, habang ang aking ulo ay gumagalaw sa unan.

“Masarap ba?” paos niyang tanong, habang bumibilis ang kaniyang galaw.

“Oo… oo…”

Mas matindi ang itinulak niya sa akin, mas mabilis, habang ang frame ng kama ay nagsisimulang gumawa ng malambot at ritmo na tunog laban sa pader. Ang tunog ay napakalakas sa silid, na nahahalo sa aming mabigat na paghinga at sa basang tunog ng balat sa balat. Bawat tulak ay nagpapasiklab ng bagong alon ng kaligayahan, na bumubuo sa huli, na nagpapatigas sa akin nang higit pa. Ang takot, ang pagiging birhen, ang komplikadong kasaysayan—lahat ay nasunog sa purong, pisikal na katotohanan niya. At natin.

Ibinaba niya ang kaniyang katawan sa kaniyang mga bisig, na dinederekta ako sa kama, at ang pagbabago sa anggulo ay napakatindi. Tumama siya sa isang lugar sa malalim na loob na nagpasigaw sa akin, isang basag at umiiyak na tunog ng purong kaligayahan.

“Diyan ba?” ungol niya, habang itinutok muli roon, at muli.

“Oo, diyan, pakiusap, huwag kang tumigil…”

Ang aking labasan ay tumama sa akin nang walang babala, isang tsunami na nagwasak sa aking mundo. Yumugyog ito mula sa aking mga daliri sa paa, isang nanginginig at kuryenteng alon na nagpapisik sa bawat kalamnan sa aking katawan, na yumayakap sa kaniya habang isinisigaw ko ang kaniyang pangalan sa kurba ng kaniyang leeg, ang tunog ay natatakpan ng kaniyang balat.

Ang pakiramdam ng aking pagtibok sa kaniyang paligid ay nagwasak sa kaniyang kontrol. Sa isang malalim na sigaw, itinulak niya ako sa huling malalim na pagkakataon, at naramdaman ko ang mainit na agos ng kaniyang paglabas sa loob ko, ang pagtibok ng kaniyang sariling labasan. Bumagsak siya sa ibabaw ko, ang kaniyang bigat ay isang mainit at tanggap na angkla habang pareho kaming bumabalik pababa, hingal na hingal, pawisan, at ganap na pagod.

Sa mahabang panahon, ang tunog lamang ng aming paghinga ang mabilis na bumabagal, habang ang malayong bass ng party ay patuloy pa ring yumayanig sa ibaba. Ang kaniyang mukha ay nakabaon sa aking buhok. Ang aking mga binti ay nakapulupot pa rin sa kaniya, na humahawak sa kaniya sa loob ko, na hindi pa handang pakawalan ang ugnayan.

Sa wakas, gumalaw siya, dumudulas palabas sa akin na may malambot at basang tunog na nagpula sa akin. Gumulong siya sa kaniyang tabi, habang hinihila ako patungo sa kaniya, ang aking likod ay nakasandal sa kaniyang dibdib. Ang kaniyang bisig ay dumating sa aking bewang, ang kaniyang kamay ay nakalagay sa aking tiyan.

“Emma…” panimula niya muli, ang kaniyang boses ay paos.

Pagkatapos ay yumugyog ang hawakan ng p***o.

Pagkatapos ay ang boses ni Hannah, maliwanag at bahagyang pautal-utal, ay sumigaw mula sa kabilang panig. “Luca? Niyan ka ba sa loob? Nawawala si Emma, nakita mo ba— Nakalock ba ang p***o?”