CHAPTER 3.1

“Terrence, mahal… gusto akong saktan ng palakang ‘yan,” sabi ni Desiree na may pa-sweet pa na boses, parang batang nagrereklamo. Napataas ang kilay ni Terrence, bahagyang natawa sa bansag na ginamit nito para tawagin ang lalaking kaharap nila.

Ang tapang pa rin ng bibig ng babaeng ‘to, naisip niya.

Samantala, napakunot ang noo ni Dawson. Kailan pa natutong magpa-cute si Desiree? Sa tagal nilang magkasama, ni minsan hindi siya nakarinig ng ganitong tono.

“Sino ka ba? Bakit ka nakikialam?” tanong ni Dawson, pilit pinapalakas ang loob kahit halata sa boses ang kaba. Pinili na lang niyang palampasin ang pangungutya ni Desiree.

Alam niyang kilalang tao ang lalaki sa harap niya. Si Terrence Lorenzo, kilalang negosyante mula sa pamilyang mataas ang estado sa lipunan. Pero ang hindi niya maintindihan ay kung bakit ito nasa tabi ni Desiree, at bakit parang masyado silang malapit. Lalong sumiklab ang inis nang makita niyang inakbayan ni Terrence si Desiree, parang ipinapakita sa lahat na siya ang may-ari nito.

“Ang isang tunay na lalaki,” sabi ni Terrence, malamig at matatag ang boses, “hindi nananakit ng babae. Lalo na kung... babae ko ‘yan.”

Kasabay ng bawat salita ay ang higpit ng pagkakayakap niya kay Desiree. Lalong humigpit ang yakap ni Desiree sa bewang niya, na para bang sinasabayan ang palabas.

Ang galing nito, marunong sumabay sa eksena, naisip ni Terrence, bahagyang ngumiti sa sulok ng labi.

Nabigla naman si Dawson. Ang babae sa tabi niya ay napaawang ang bibig, halatang naiinggit. Lalo na nang mapagtanto niyang mas maganda ang tindig at presensiya ni Terrence—matangkad, gwapo, mayaman, at halatang edukado.

Wala siyang panama rito kahit saan tignan.

“Desiree, sino ‘tong lalaki na ‘to?” halos pasigaw na tanong ni Dawson, hindi makapaniwala sa nakikita. “Ano ba talaga kayo?”

“Bagong boyfriend ko,” sagot ni Desiree, kalmado pero matalim ang tono.

Napatigil ang lahat. “Ano?!” halos sabay na reaksyon nina Dawson at ng babaeng kasama nito.

“‘Wag kang mag-imbento!” sigaw ni Dawson. “Kung totoo ‘yan, bakit mo pa ako ginaganyan? Bakit mo pa ako sinusundan? Hindi ka naman ganun kabilis magpalit ng lalaki. Ilang araw pa lang tayong hiwalay!”

Nanggigil siya at lumapit, hawak ang braso ng bagong babae. Ngunit bago pa siya makalapit kay Desiree, mabilis na pumagitna si Terrence.

“Umatras ka,” malamig na sabi nito.

Hinawakan niya si Dawson sa dibdib at itinulak palayo. Dahil mas matangkad at mas matipuno si Terrence, agad napaatras si Dawson, halos matumba. Alam niyang kapag nauwi sa gulo, siguradong talo siya.

“Sandali,” singit ni Desiree, ang boses puno ng pang-uuyam. “Ano ‘yung sabi mo kanina? ‘Ang isang tulad ko?’ Ano bang problema sa isang tulad ko, ha?”

Lumapit siya ng isang hakbang, nakataas ang baba. “Tingnan mo muna sarili mo bago mo ako husgahan. Kung ikukumpara tayo, ako’y parang bulaklak sa ulap, samantalang ikaw…” ngumisi siya ng mapait, “isang asong galisin na itinapon ng amo sa kalye.”

Napatigil si Dawson, walang maisagot.

“Kung gusto kong maghanap ng panibagong lalaki, dalawa pa siguro kaya kong mahanap sa isang araw. Hindi dahil desperada ako, kundi dahil kaya ko. Pero kahit ganun, hindi ko ginawa noon. Alam mo kung bakit? Kasi iginalang kita. Pero ikaw, wala kang respeto kahit kaunti.”

Tahimik ang paligid matapos magsalita si Desiree. Si Terrence, bahagyang napangiti, halatang naaaliw sa tapang ng babaeng hawak niya. Samantalang si Dawson, nanatiling nakatayo, namumula sa hiya at galit—dahil sa harap ng lahat, tinalo siya ng babaeng minsang minahal niya.