3

SABRINA'S POV 

Nasa kwarto pa rin si Sabrina, nakatayo sa harap ng full-length mirror na may gold frame— Ang kwarto ay maluwang, may malalaking bintana na may heavy cream curtains, at sa likod niya ay ang walk-in closet na puno ng mga damit na hindi pa niya nasusuot. Pero ngayon, naka-uniform na siya, at pakiramdam niya kahit mag dadalawang linggo na siya Dito ay parang naka-costume pa rin siya para sa isang papel na hindi niya sigurado kung kaya niyang gampanan.

Huminga siya nang malalim habang tinitingnan ang sarili sa salamin.  

Ang puting long-sleeve polo ay naka-tuck in nang maayos sa navy blue pleated skirt. Medyo nanginginig ang kamay niya habang inaayos ang necktie—yung knot ay hindi pa rin perpekto, medyo crooked sa gilid. Tinulungan siya ni Mommy Zamara kahapon sa knot nito, pero ngayon ay parang nawawala na Naman sa memorya niya Kung paano.  

“Relax lang, Sabrina,” bulong niya sa sarili. 

Kinuha niya ang maliit na silver cross necklace mula sa vanity table—yung tanging bagay na dala niya mula sa kombento. Inilagay niya ito sa bag niya, hinawakan sandali ang maliit na krus, at nagsign of the cross nang mabilis. 

Sa labas ng kwarto, narinig niya ang mahinang katok.  

“Sabrina, anak? Handa ka na ba?” boses ni Mommy Zamara..

“Opo, Mommy! Lalabas na po ako.”

Binuksan niya ang p***o.

Nakatayo roon si Mommy Zamara, naka-elegant na silk robe pa rin kahit alas-siyete pa lang ng umaga, hawak ang isang maliit na paper bag.  

“Mag Breakfast kana. Hindi ka pwedeng pumasok nang walang kain.…”  

“Salamat po, Mommy,” sabi ni Sabrina nang mahina..

Si Zamara ay ngumiti, 

“Ingat ka sa school ha? At… kung may problema, tawagan mo agad ako. O si kuya Alejandro mo. Nandun lang din siya sa kabilang building..”

Bumaba sila ng hagdan nang magkasama. Sa baba, naghihintay na ang itim na SUV na may driver. 

Pagkaupo niya sa backseat, tumingin siya sa labas ng bintana habang umaandar ang kotse palabas ng gate ng subdivision. Ang malalaking bahay, ang manicured lawns, ang mundo na hindi niya kilala noon.  

Sa loob ng kotse, tahimik siya. Hawak niya ang cellphone na binigay din ng mommy Zamara niya..

Pagdating sa gate ng Ashwood International School, bumaba siya.  

Ang malaking iron gate na may gold lettering: 

ASHWOOD INTERNATIONAL SCHOOL

Sa likod nito, ang sprawling campus—mga gusaling gawa sa glass at stone, mga estudyanteng naka-uniform ng katulad ng kanya, at sa malayo, ang university building na parang tore na nakakakilabot sa taas.

Humugot siya ng hininga.  

Inayos ang necktie nang isa pang beses.  

Tinapik ang cross sa bag.  

At pumasok.

SABRINA POV

Nasa Ashwood International School na ako nag aaral Ngayon, ang prestihiyosong paaralang minsan ko ring nalaman na Dito din nag aral ni Kuya Alejandro. Ngayon, sa Ashwood University na siya, sa kabilang building lang. 

Maayos naman ang klase nakaperfect ako sa math dahil sa tulong ni Kuya alejandro.

“Sabrina… ang galing mo sa math ah. Perfect mo yung assignment natin,” sabi ni Lorraine, ngumingiti nang malapad habang kinakain ang fries niya. “Grabe, paano mo ginawa ‘yon?”

Tumango ako..

"Tinuruan ako ng kuya ko kagabi. Medyo magaling kasi yung explanation niya.”

Lorraine ay tumawa nang mahina.

Bigla silang napalingon sa gilid nang marinig ang usapan ng grupo ng estudyante sa katabing table.

“Grabe… nakita n’yo ba yung bagong transfer na scholar kanina, Yung may Lumang uniform at mukhang mahirap Lang... Ayun dinala agad sa rooftop..”

Napalingon ako nang bahagya sa mga estudyanteng nasa gilid namin. Mahina lang ang boses nila, pero sapat para umabot sa tenga ko.

“Kawawa na naman yun pagtriripan na Naman nila,” sabay buntong-hininga ng isa. “Ang hirap talaga pag nakuha mo ang atensyon nang kambal ng ashwood na ’yon.”

“Sabagay,” sagot ng kasama niya. “Sila rin naman ang may-ari ng school. Kaya kung umasta, parang wala silang dapat ikatakot.”

May biglang sumingit na boses, puno ng kaba.

“Hoy, huwag kang maingay,” saway niya, mabilis na luminga-linga. “Baka may makarinig sa’yo.”

Tahimik ulit ang mesa. Pero kahit walang nagsasalita, ramdam ko ang bigat ng pangalan ng kambal—parang aninong laging nakasunod sa bawat estudyante ng Ashwood.

Si Lorraine ay sumandal sa upuan, bumulong sakin

.

“Girl. Yung kambal na ‘yun para sa kaalaman mo, dahil bago Ka Lang din… kilala sila sa pagiging mapang bully. Lalo na kapag may type silang bullyhin. At alam mo ba? May chismis na rin na yung Alejandro Montenegro na ngayon ay nasa kabilang building na dati din kasama ng mga Yan Dito… lima sila bale Yung dalawa sina eros at Ismael ipinadala sa Ibang bansa para Doon na mag aral...”

"Pinaghiwa-hiwalay lang sila dahil puro gulo ang dala. Magkakaibigan din ang mga parents nila, kaya kahit anong away, hindi sila napapagalitan nang todo. Parang… may immunity sila.”

Mayamaya,  biglang lumapit sa table namin ang tatlong estudyante—dalawang lalaki at isang babae, lahat naka-uniform pero medyo maluwag ang dating, parang hindi sila masyadong sumusunod sa dress code. Yung isa sa mga lalaki ay may hawak na energy drink, yung isa naman ay naka-earphone..

“Sino sa inyo si Sabrina, yung bagong transfer??” tanong ng lalaking nasa gitna, boses na medyo matigas pero hindi galit.

Napatingin ako sa kanila, bigla akong natakot pero sinubukan kong maging kalmado.

“A-ako… bakit??”

Tumingin sila sa isa’t isa, tapos yung lalaking nagtatanong ay tumango sa akin.

“Sumunod ka.”

Napatingin ako kay Lorraine, mata ko puno ng tanong at takot. Ano ‘to? Bakit ako?

Bumulong si Lorraine nang mabilis, halos hindi na marinig ng iba.

“Sumunod ka na… baka magalit pa sila. Mahirap na. Ganun talaga pag may bago—lalo na dito sa Ashwood. Wag kang mag-alala, siguro check lang ‘yan.”

Tumayo ako nang dahan-dahan, yakap-yakap ang bag ko sa dibdib na parang shield.

Sumama ako sa kanila nang walang salita. Habang naglalakad kami sa hallway, nararamdaman ko ang mga tingin ng ibang estudyante—may mga nagbubulungan, may mga tumitingin nang diretso, parang alam na nila kung saan ako dadalhin.

Dinala nila ako sa rooftop.

Pagbukas ng fire exit door, sinalubong ako ng mainit na hangin at sikat ng araw na medyo nakakasilaw. At doon, sa gitna ng rooftop, natulala ako.

Isang babae ang nakaupo sa sahig, nakayuko, umiiyak nang tahimik pero halatang pinipigilan niya. Sa paligid niya ay mga notebook—punit-punit na, may mga pahina na nagkalat na parang confetti. May mga sulat na “loser” at “newbie” na naka-marker sa cover.

Pinagtripan talaga siya nang todo.

“T-tama na! Akin na ‘yan…!” sigaw niya nang mahina, pero puno ng sakit. Tumayo siya nang dahan-dahan, sinusubukang abutin ang isa sa mga notebook na hawak ng isang lalaking matangkad na naka-uniform pero hindi nakabotones ang polo—bukas hanggang dibdib..

“Damon!! Akina sabi ‘yan!!” sigaw niya ulit, boses na halos mapunit.

Yung lalaking tinawag na Damon ay tumingin sa kanya nang walang emosyon.

“Damon!? Damon lang? Tawag mo sa ‘kin?” sabi niya, boses na malamig at mabagal. 

Pinakatitigan ko Yung Babaeng umiiyak..

Hindi ko siya kilala, pero halata sa uniform niya na luma na—medyo kupas na ang navy blue, may ilang butones na nawawala, at yung skirt niya ay parang hindi na niya naplantsa nang maayos. Isa din siyang bagong transfer, katulad ko.

Yung tatlong estudyante na kasama ko ay tumabi na lang sa gilid, parang nanonood lang ng palabas. Walang pakialam. Walang tumulong.

Tumingin si Damon sa akin—mga mata niya na kapareho Doon sa isa na nakaupo Lang sa gilid malamang yun yung Darius, pero may kakaibang lamig. 

“Ikaw ba ‘yung bagong trans

fer...Sabrina?” tanong niya, habang hinahagis-hagis pa rin ang notebook sa kamay niya.

Tumango ako nang mahina, hindi makapagsalita.