4

SABRINA'S POV

H-hindi mo dapat ‘yan ginagawa sa isang babae,” sabi ko nang mahina pero malinaw, habang nakatitig sa punit-punit na mga pahina ng notebook na nakakalat sa sahig ng rooftop. 

Kinangisi ni Damon yun, pero hindi na ‘yung ngisi na parang natatawa lang. Mas parang galit na pinipigilan, na parang hindi niya inaasahan na sasagot ako nang ganun.

Lumapit siya sa akin—mabagal na humakbang, hanggang magkadikit na halos ang sapatos namin. Ang init ng araw ay walang kwenta kumpara sa lamig ng tingin niya.

“Anong Sabi mo?” mapang asar niyang Sabi bahagyang yumuko ngising ngisi..

Hindi ako gumalaw agad. Pero nang makita kong hindi siya aatras, humakbang ako paatras.

"Salbahe ka.." kabado Kong Sabi..

“Salbahe? Ako? Bakit, Ano ba dapat ang gawin sa kanya?” tanong niya, habang tinuturo ang babaeng umiiyak parin.

“Sa tulad niyang bastos at hindi marunong gumalang?”

Umiling ako nang mabilis.  

“Ikaw ang bastos. Hindi ka marunong gumalang sa babae… parang wala kang ina na nagtuturo sa’yo kung paano gumalang.”

Nakarinig ako ng lagabog..

Bigla akong napatingin sa kanyang likuran nang tumayo ang isa pa, magkamuka sila. Naiinis na napatingin siya sa paligid..

“Sino ka ba sa akala mo?” sabi ni Darius, habang lumalapit din. 

“Patingin nga ako ng ID mo.”

Walang pasabi, hinablot niya ang ID lace ko mula sa leeg ko. Mabilis na binasa niya ang pangalan.

“Sabrina Montenegro…?” sabi niya, sabay tingin kay Damon. Parang biglang nagbago ang hangin sa rooftop.

“Montenegro?” ulit ni Damon, 

“Kilala mo si Alejandro Montenegro?”

Alanganin akong tumango, pero itinaas ko ang noo ko nang kaunti—parang sinusubukang ipakita na hindi ako natatakot kahit halos lumundag ang puso ko.  

“Kuya ko ‘yun...bakit??”

Natawa si Darius—malakas, pero walang saya. Parang tawa na puno ng duda at galit.  

“Kuya mo? Talaga?”

Pagkaalam ko wala namang bunsong kapatid pa si Alejandro,” sabi ni Damon, habang lumalapit ulit sa akin.

“Wala kaming narinig na ganyan.”

Dinukot ni Darius ang cellphone sa bulsa niya. May tinawagan siya nang hindi na nag-aalinlangan. Habang nagri-ring, umupo siya sa gilid ng concrete bench, nakangisi pa rin.  

“Malalaman natin kung nagsasabi ka ng totoo...at kapag ibibigay mo sakin ang suot mong bra..”

Nanlaki ang Mga Mata ko..at mabilis na napayakap sa sarili..

Bakit ko ibibigay sa kanya ang bra ko? Wala ba siyang pambili?

Tumingin na siya doon sa babaeng nakaupo pa rin sa sahig— tahimik habang pinupulot ang mga pahina ng notebook niya nang isa-isa. Hindi na siya nagsasalita, pero kita sa mata niya ang takot at pagod.

Habang naghihintay kami, tahimik ang rooftop maliban sa hangin at sa mahinang hikbi ng babae.  

Tapos biglang bumukas ang fire exit door nang malakas—

Napatingin kaming lahat pare-pareho.

At doon, pumasok si Kuya Alejandro.

Naka-uniform pa rin ng university—black blazer na bukas, puting shirt na medyo lumuwag sa kwelyo, Ang bilis ng pagdating niya..

“K-kuya…” bulalas ko, puno ng ginhawa. Parang biglang nawala ang bigat sa dibdib ko. Pakiramdam ko ligtas na ako. 

Nagkatinginan silang tatlo—si Damon, si Darius, at si Kuya Alejandro.

Walang salita. Pero parang nag-uusap ang mga mata nila. May code na hindi ko maintindihan, pero kita ko ang pagbabago sa ekspresyon nila. 

Yung ngisi ni Darius mas lumawak ngayon. Si Damon ay tumingin kay Kuya nang diretso, walang takot..

“She’s my adopted sister,” sabi ni Kuya Alejandro nang mahina, pero malinaw na malinaw ang bawat salita. 

Tumingin siya sa akin saglit—

Tapos bumalik ang tingin niya sa kambal.

“Be good to her.”

Pero may kakaibang ngisi sa labi niya habang sinasabi ‘yon. 

Tumango si Darius at Damon nang sabay—parehong napapangisi rin, pero hindi na ‘yung mapang-uyam na ngisi kanina. Parang natanggap na nila ang utos, pero may halong saya na hindi ko maintindihan.

“Sayang,” sabi ni Damon, habang tumitingin sa akin nang diretso. 

“Hindi siya makakasama sa hide and seek mamayang gabi… dito sa campus.”

Tumingin si Darius kay Damon, tapos kay Kuya Alejandro—parang naghihintay ng reaksyon.

Si Kuya ay hindi gumalaw. Nanatili lang ang ngisi niya, pero lumalim ang tingin.

“Huwag niyo siyang isali sa mga laro niyo,” sabi niya, boses na parang malamig na hangin...

THIRD POV..

Ang sinabi ni Alejandro na huwag isama si Sabrina ay kabaligtaran ng tunay niyang intensyon.

Nagkatitigan muna sila ni Darius, saka sabay na nagtanguan—isang tahimik na pahiwatig na kasama pa rin si Sabrina, ngunit si Alejandro mismo ang magiging hunter niya. 

Ganoon sila maglaro.

Sinabi lamang ni Alejandro na hindi kasali si Sabrina para subukin at patibayin ang loob nito.

Humakbang si Alejandro palapit kay Darius at nagsalita nang mahina, sapat lang para sila lang ang makarinig.

“Isali niyo siya.”

Pagharap ni Alejandro, awtomatikong napalitan ng ngiti ang seryoso niyang mukha nang humarap kay Sabrina.

“Bumalik ka na sa room mo, Sabrina,” sabi pa niya, boses na mababa pero malambot na ngayon, parang sinasabi na tapos na ang problema mo.

“O-okay, Kuya Alejandro. Salamat po,” sagot niya nang mahina, pero hindi agad siya gumalaw. Sa halip, tumingin siya sa babaeng nakatayo pa rin sa di kalayuan—yung estudyante na kanina pa nakayuko, nakahawak pa rin sa mga punit-punit na pahina ng notebook niya, mukha na basa pa rin ng luha pero tahimik na.

“Pwede bang isama ko na siya, Kuya?” tanong ni Sabrina, sabay turo sa direksyon niya.

Napalingon silang lahat doon.

Si Damon ay tumaas ang kilay. Si Darius ay bahagyang napangisi, parang natatawa sa biglaang kahilingan. At si Alejandro… nanatili lang ang tingin Kay Sabrina..

“Hindi pa pwede, Sabrina. Naglalaro pa ka—” simula ni Darius, pero hindi niya natapos.

“Sige, isama mo na siya,” putol ni Alejandro sa sasabihin pa sana nito. Walang pag-aalinlangan. Walang tanong. Parang bigla na lang niyang binigay ang pahintulot na hindi niya dapat ibinigay.

“Fine,” natatawang sabi ni Darius, sabay taas ng dalawang kamay bilang pagsuko. Pero sa mata niya, kita ang excitement.

Parang mas naging kawili-wili ang laro dahil sa desisyon ni Alejandro. 

Halika… nakangiting sabi ni Sabrina sa babae, habang hinahawakan niya nang mahina ang braso nito para tulungan siyang tumayo nang maayos.

Ang babae ay tumingin sa kanya nang may pag-aalinlangan pa rin—mata na pula pa rin sa pag-iyak, pero may bagong liwanag na parang hindi niya inaasahan na may mag-aalok ng kamay sa kanya ngayon.

Tumango siya nang dahan-dahan, hinawakan ang kamay ni Sabrina, at sabay silang lumabas ng fire exit.

Pagkasara ng p***o sa likod nila, naiwan sa rooftop sina Alejandro, Darius, at Damon.

Sabay-sabay silang nagtawanan—hindi malakas, pero yung tawa na puno ng lihim at kasiyahan na hindi nila pinapakita sa iba. Yung klaseng tawa na parang nanalo na sila sa isang bagay na matagal nang hinintay.

“Grabe, tinuloy pala ni Tita Zamara mag-adopt,” sabi ni Darius, habang sumandal sa railing ng rooftop, nakatingin pa rin sa p***o na kakasara lang.

Tumango si Alejandro, 

“Kaya nga hindi na ako naboboring ngayon sa bahay,” sabi niya, napapangisi nang dahan-dahan. Yung ngisi na hindi na nawawala mula kanina—

Tumingin si Damon sa kanya, kilay na bahagyang naka-taas.

“May laruan ka na pala na madaling utuin.”

Tumawa ulit si Alejandro—mahinang tawa..

“Madaling utuin… oo. Pero ‘yon nga ang masarap. Walang alam, walang muwang, yung sumusunod nang walang maraming tanong...”