Chapter 6

Mabilis na nagreply si Pia kay Jhonnie.

“Unfortunately, mukhang hindi naman gay ang asawa ko.”

Ilang segundo munang natahimik si Jhonnie habang nakatitig sa screen ng cellphone niya. Napakunot-noo pa siya.

Iyon talaga ang pinansin nito?

Gusto pa sana niyang magtanong kung paano ulit nagkrus ang landas nina Pia at Nathaniel, pero matapos mag-isip sandali, minabuti na lang niyang huwag makialam. Kilala niya si Nathaniel—kapag ayaw magsalita nito, wala ring mapapala ang kahit sino.

Tahimik na ulit ang buong araw hanggang matapos ang trabaho at mabasa ni Nathaniel ang mga emails na ipinasa sa kanya.

Samantala, dahil hindi pa rin mawala sa isip ni Pia ang nangyari kagabi, maaga siyang nagdesisyong umuwi.

Nagulat pa si Lea nang makita siyang pinapatay na ang computer.

“Hindi ka mag-o-overtime today?”

Umiling si Pia habang inaayos ang bag niya.

“Hindi na. Uuwi ako. Namimiss ko na si Daisy.”

Magkausap at nagtatawanan pa silang dalawa habang papasok sa elevator, pero pareho silang natahimik nang makita si Nathaniel sa loob.

Parang biglang bumigat ang atmosphere.

Lalo na nang mapansin ni Pia ang malamig na tingin nito na saglit dumaan sa kanya bago umiwas.

Tahimik na tumabi sina Pia at Lea sa gilid ng elevator. Buti na lang at mukhang abala si Nathaniel sa kausap nito sa phone. Nakasuot ito ng Bluetooth earphones habang kalmadong nagsasalita.

“I know. Uuwi ako tonight for dinner.”

Saglit itong natahimik bago muling nagsalita, this time mas mababa at mas gentle ang tono.

“Okay. Don’t worry, bibili ako ng flowers.”

Napayuko si Pia.

Sobrang layo ng boses na iyon sa malamig at seryosong Nathaniel na nasa opisina.

Tatlong taon na ang nakalipas, minsan lang niyang marinig ang ganoong klaseng lambing mula rito… at kadalasan, kapag silang dalawa lang.

Hindi niya tuloy maiwasang maisip na baka ang kausap nito ngayon ang nag-iwan ng markang nakita niya sa leeg nito kanina.

Mabilis lang bumaba ang elevator. Pagkabukas ng pinto, unang lumabas si Nathaniel nang hindi man lang lumilingon.

Pagkasara ng elevator, agad napahawak si Lea sa dibdib.

“Grabe… girlfriend niya siguro yung kausap niya no? Ang lambing niya sobra. Kahit yata gaano katigas ang lalaki, lumalambot kapag mahal talaga nila yung babae.”

Bahagyang natigilan si Pia bago pilit ngumiti.

“Siguro nga.”

Magalang niyang tinanggihan ang offer ni Lea na ihatid siya at sumakay na lang ng subway pauwi.

Siksikan ang tao sa tren, pero malayo ang isip niya roon.

Paulit-ulit bumabalik sa kanya ang message ni Jhonnie.

Malamang noong ipinapakilala ang employees kay Nathaniel, nabanggit din ang tungkol sa “asawa” niya.

Dati kasi, may supervisor sa company na akalang galing sa mayamang pamilya si Pia dahil sa classy nitong dating at itsura. Dahil doon, hindi siya priority sa promotion at salary increase dahil iniisip nilang hindi naman siya nangangailangan ng pera.

Buti na lang, tinulungan siya noon ni Cherry Mae.

Kaya nagulat talaga siya nang malaman niyang nagtanong si Nathaniel tungkol sa asawa niya.

Dahil ang totoo…

Wala naman talaga siyang asawa.

Noong nasa abroad siya kasama ang ama niya para sa gamutan nito, may nakilala silang isa pang pasyente sa eroplano. Parehong gustong makita ng dalawang magulang na maikasal ang mga anak nila bago mawala.

Kaya sa harap ng mga magulang nila, nagpanggap na magkasintahan si Pia at ang anak ng lalaking iyon.

Pero hindi rin nagtagal, parehong pumanaw ang mga magulang nila. At matapos noon, hindi na rin sila nagkita pa.

Ang pagiging “married” ni Pia ay isang kwentong hinayaan na lang niyang paniwalaan ng ibang tao.

Noong ipinanganak niya si Daisy, alam niyang mas madaling husgahan ang babaeng may anak pero walang asawa.

Ayaw niyang lumaki ang anak niya na may naririnig na masasakit na salita mula sa ibang tao.

Kahit sa pangalan lang, gusto niyang may ama pa ring nakalagay para kay Daisy.

At kahit anong mangyari, hindi niya hahayaang malaman ni Nathaniel ang tungkol sa anak niya.

Dahil kapag nalaman iyon ng Lim family…

Hindi niya alam kung kukunin ba nila si Daisy sa kanya o dudurugin lang silang mag-ina.

Parehong posible.

Lalo na’t babae si Daisy. Sa mga mayayamang pamilya, hindi lahat ng anak pantay-pantay ang tingin.

Masyado nang maraming kwento tungkol sa agawan ng anak sa mga mayayamang pamilya ang narinig ni Pia para maging kampante pa.

Wala siyang pakialam kung anong gusto ni Nathaniel.

Ang mahalaga lang sa kanya ngayon… si Daisy.

Sa mansion ng Lim family, kakauwi lang ni Nathaniel dala ang isang bouquet ng blooming roses.

Tahimik niya iyong iniabot sa ina niyang naghihintay sa dining table.

“Flowers,” maikli niyang sabi.

Agad namang natuwa si Mrs. Lim habang tinatanggap iyon.

“Tingnan mo nga naman. Simula nang bumalik ka ng China, ngayon ka lang ulit umuwi rito. Nakalimutan mo na yata mama mo.”

Walang emosyon lang na tumango si Nathaniel.

“Maghuhugas lang ako.”

Pagkasabi noon, dumiretso siya sa restroom.

“Hay naku, batang ’to talaga,” reklamo ni Mrs. Lim pero halatang natutuwa habang inaabot ang bouquet kay Amy na katabi niya. “O, sa’yo na ’to. Si Nathaniel bumili nito. Mas bagay ang flowers sa mga bata at magaganda tulad mo. Ako? Matanda na para diyan.”

Agad namang namula si Amy. Nahihiya itong ngumiti habang pasulyap-sulyap kay Nathaniel na kararating lang mula restroom matapos maghugas ng kamay.

“Auntie, si Nathaniel po ang bumili niyan… nakakahiya naman pong tanggapin,” mahina niyang sabi habang kinakagat ang labi. “Tsaka hindi naman po kayo matanda. Ang elegant niyo pa rin kaya.”

Mas lalo tuloy natuwa si Mrs. Lim. Gustong-gusto niya talaga si Amy—malambing magsalita, sweet, at marunong makisama. Sobrang layo sa ugali ni Nathaniel na halos laging malamig at seryoso.

“Kunin mo na,” pilit nitong sabi habang inaabot ulit ang bouquet. “Para naman talaga sa’yo ’yan.”

Nang malaman kasi ni Mrs. Lim na pupunta si Amy para mag-dinner, bigla niyang inutusan si Nathaniel na bumili ng flowers pauwi.

Sa totoo lang, halos wala nang mahahanap na mali kay Nathaniel sa paningin ng pamilya nila. Gwapo, matalino, successful, responsable—nasa kanya na halos lahat. Ang problema lang, parang wala talaga itong interes sa love life.

At iyon ang pinakamalaking problema ng pamilya Lim ngayon.

Bilang panganay na apo at nag-iisang anak ng eldest son ng pamilya, lahat ng expectations nasa kanya. Ilang taon na ring hinihintay ng buong pamilya na mag-settle down siya at magkaroon ng sariling pamilya.

Habang hawak ang bouquet, hindi maiwasang mapatitig ni Amy kay Nathaniel.

Kahit naka-vest lang ito matapos tanggalin ang coat ng suit niya, grabe pa rin ang dating. Tahimik lang itong nakatayo pero bawat galaw may natural na confidence at elegance na hindi mo ma-explain.

“Nate…” mahina niyang tawag. “Pwede ko na bang tanggapin ’tong flowers?”

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Nathaniel.

“Wag mo akong tawaging ganyan,” malamig nitong sagot.

Biglang natigilan si Amy.

Diretso pa rin ang tingin ni Nathaniel habang walang emosyon na nagsalita.

“At saka, hindi para sa’yo ’yang flowers. Kung gusto mo ng bouquet, bumili ka ng sarili mo.”

Parang biglang tumahimik ang buong dining area.

Napakagat na lang si Amy sa labi niya sa sobrang hiya. Maya-maya, pilit siyang ngumiti bago dahan-dahang nagtanong.

“Nate…naaalala mo pa ba si Pia?”