Chapter 1

Hindi inakala ni Pia Villareal na ang bagong lider na ipinadala sa kompanyang pinapasukan niya ay siya palang totoong ama ng anak niya.

Kung alam lang niyang muling magtatagpo ang landas nila ni Nathan Lim, hindi na sana siya nag-apply sa kumpanyang ito.

Ilang araw bago ang araw na iyon, usap-usapan na sa buong department ang pagdating ng isang batang executive na sinasabing sobrang galing at promising. Narinig pa ni Pia na anak daw ito mismo ng presidente ng grupo—isang lalaking ipinanganak na halos nasa kanya na lahat.

Lahat ng nasa resume nito ay puro achievements na hanggang pangarap lang ng ordinaryong tao. Mga bagay na imposibleng habulin kahit magpakapagod ka buong buhay mo.

Sa gitna ng conference room, may isang lalaking tahimik na nakatayo habang nakapamulsa ang isang kamay. Mula sa kinauupuan niya, hindi napigilan ni Pia na mapatingin dito.

Naka-custom made suit ito na lalong nagbigay ng elegante at mamahaling dating. Matangkad, maayos, at kahit bata pa, halatang sanay nang mamuno. May bigat ang bawat galaw at tingin nito—yung klase ng taong kayang magtanggal ng empleyado gamit lang ang isang salita.

May hawak itong remote habang isa-isang pinapalitan ang slides ng presentation. Umaalingawngaw sa buong silid ang malalim at kalmadong boses nito.

Tahimik ang lahat.

Halatang walang gustong magkamali sa harap ng bagong boss.

Samantalang si Pia, iisa lang ang nasa isip—sana bumuka ang lupa at lamunin siya roon mismo.

Kung pwede lang siyang mawala sa kinauupuan niya, matagal na niya iyong ginawa.

Pero napakakinis ng sahig ng conference room. Wala siyang mapagtaguan, kahit ang kaba sa mukha niya parang kitang-kita.

Napayuko siya habang pilit kinakalma ang sarili.

Alam niyang “Lim” ang apelyido ng may-ari ng kumpanyang ito, pero hindi niya kailanman inisip na si Nathaniel Lim mismo ang makakaharap niya rito.

Unti-unting nanlamig ang katawan niya. Nanginginig ang mga tuhod niya kahit sobrang lakas ng aircon sa loob.

Parang may bumabara sa lalamunan niya habang sunod-sunod na bumabalik ang mga alaala.

Tatlong taon.

Tatlong taon na silang hindi nagkikita.

Tatlong taon na rin mula nang matapos ang lahat sa pagitan nila.

“Sinong may hawak ng project na ‘to?”

Napapitlag si Pia nang marinig ang malamig at seryosong boses ni Nathaniel mula sa unahan.

Dahan-dahang nilibot ng lalaki ang tingin sa buong conference room. Sa isang iglap, tumahimik ang lahat.

Walang sumagot.

Bahagyang sumimangot si Nathaniel.

“Naalala niyo pa ba kung anong projects ang hawak niyo?”

Biglang tumayo ang isa sa mga kasamahan ni Pia. Halatang takot na takot ito dahil sa nanginginig nitong boses.

“President Lim… ako po ang naka-assign diyan.”

Hindi alam ni Pia kung imahinasyon lang ba niya iyon, pero sa sandaling napaangat siya ng tingin, tila nagtama ang mga mata nila ni Nathaniel.

Parang nagyelo ang buong paligid.

Pero mabilis ding umiwas ng tingin ang lalaki bago malamig na nagsalita.

“Kulang pa ang laman ng proposal na ‘to. Paano niyo naisip ipasa nang ganito?”

Tahimik na nakahinga si Pia.

Mukhang hindi siya nito nakilala.

At mas mabuti na rin siguro iyon.

Malayo na ang itsura niya ngayon kumpara noon. Kaya ang tanging ginawa niya ay manatiling tahimik at umiwas ng tingin.

Pero habang nakayuko siya, may humintong pares ng mamahaling leather shoes sa mismong harapan niya.

Biglang humigpit ang dibdib niya.

Parang nalunod siya sa bigat ng presensya nito.

Si Nathaniel mismo ang nakatayo sa harap niya.

May isang kasamahan niya ang naglakas-loob magsalita.

“Mr. Lim, approved na po ng client yung feedback—”

Pero bago pa nito matapos ang sasabihin, malakas na ibinagsak ni Nathaniel ang remote sa mesa.

Napatalon sa gulat ang ilan.

Huminga nang malalim si Pia bago marahang nag-angat ng tingin.

Diretso siyang tinitigan ni Nathaniel.

“Kung hindi pa maayos ang proposal, huwag niyo nang ipasa. Ano ba ‘to? Trabaho o laro?” malamig nitong sabi.

Agad na yumuko ang lahat. Walang gustong mapag-initan.

Pero si Nathaniel nanatiling nakatingin sa direksyon ni Pia.

Ramdam ng buong silid ang bigat ng presensya nito.

Kahit nanginginig ang dibdib niya, pinilit ni Pia na manatiling kalmado.

“Bumalik kayo at ayusin niyo ‘yan bago niyo ulit ipasa,” utos ni Nathaniel.

“Yes, President Lim.”

Bahagyang nakahinga ang lahat matapos noon.

Pero bago tuluyang umalis si Nathaniel, muli nitong tiningnan si Pia.

Tahimik nitong pinagmasdan ang mukha ng babae.

Maganda pa rin ito… pero halatang pumayat. Maayos man ang corporate attire at pagkakatali ng buhok nito, hindi maitago ang pagod at dark circles sa ilalim ng mga mata.

Hindi kinaya ni Pia ang titig nito kaya siya na mismo ang umiwas.

Isang malamig na ngisi ang sumilay sa labi ni Nathaniel.

“Last warning ko na ‘to. Kapag ganito pa rin ang pinasa niyo sa susunod, wala na akong palalampasin.”

Ramdam ni Pia ang galit sa bawat salita nito, pero hindi niya mabasa kung ano talaga ang nasa isip ng lalaki.

Pagkatapos ng meeting, agad siyang pumunta sa pantry at uminom ng malamig na tubig para pakalmahin ang sarili.

“Overtime na naman tayo nito,” reklamo ng isa niyang katrabaho.

At tama nga ito.

Dahil sa nangyari, siguradong buong department na naman ang mag-o-overtime.

Habang pabalik si Pia sa cubicle niya, napansin niyang pumasok si Nathaniel sa closed office malapit sa kanila.

Pinilit niyang mag-focus sa trabaho.

Pinilit niyang maging propesyonal.

“Grabe si President Lim, first day pa lang pero sobrang higpit na,” bulong ng isa. “Parang ginawa tayong sample.”

Tahimik lang si Pia.

Pero kahit tapos na ang meeting, ramdam pa rin niya ang presensya ni Nathaniel sa paligid.

Hanggang sa hindi na niya kinaya.

Tumayo siya at dahan-dahang lumayo sa pwesto niya, pilit iniiwasan ang posibilidad na muli silang magtagpo.