Chapter 4

Pag-uwi ni Pia galing trabaho, tahimik siyang bumaba ng taxi at dahan-dahang pumasok sa maliit nilang apartment. Maingat niyang hinubad ang heels para hindi makagawa ng ingay. Sanay na siyang umuwi nang dis-oras ng gabi, kaya halos kabisado na niya kung aling bahagi ng sahig ang umiingit at kung saan dapat umiwas tumapak.

Pagkatapos maghilamos at magpalit ng damit, sumilip muna siya sa kwartong tinutulugan ng nanay niya at ni Daisy. Mahimbing ang tulog ng anak niya habang yakap ang luma nitong stuffed toy. Sa kabilang kama naman, bahagyang nagmulat ng mata si Mrs. Villareal.

“Ba’t ngayon ka lang dumating?” mahina nitong tanong habang pilit bumabangon. “Gutom ka ba? Ipagluluto kita ng noodles.”

Mabilis siyang nilapitan ni Pia at marahang pinahiga ulit. “Ma, wag na po. Kumain na ako sa office. Matulog na kayo.”

Tinitigan pa siya sandali ng kanyang ina bago tuluyang pumikit ulit. Simula nang mawala ang lahat sa kanila, natuto na silang mamuhay nang simple—sobrang simple kumpara sa nakasanayan nila noon. Para hindi maistorbo si Pia sa madaling-araw na pag-uwi, madalas ay magkatabi matulog sina Daisy at Mrs. Villareal habang si Pia ay sa maliit na folding bed sa sala.

Pagkabagsak ng Villareal family, napilitan silang lumipat sa lumang apartment na malayo sa business district. Manipis ang dingding, mahina ang bentilador, at minsan may tumutulong tubig kapag umuulan. Pero para kay Pia, sapat na iyon basta may matutulugan silang tatlo.

Dumiretso siya sa kusina at nagsalang ng instant noodles. Hindi na niya binuksan ang ilaw; tanging liwanag lang mula sa cellphone screen ang tumatama sa mukha niya habang hinihintay kumulo ang tubig.

At gaya ng inaasahan niya, puro Nathaniel Lim na naman ang laman ng company forum.

Halos lahat ng posts tungkol dito—mga stolen photos habang nasa meeting, kuha habang naglalakad sa hallway, pati candid shots habang may kausap. May ilan pang nagkukwento tungkol sa achievements nito, na para bang celebrity imbes na bagong presidente ng kumpanya.

Pero isang post ang paulit-ulit na binabalikan ng mata ni Pia.

Habang nasa college raw si Nathaniel, nagwo-work part-time ito at sariling sikap na nagtayo ng New City Financial pagkatapos grumaduate. Ngayon, isa na ito sa pinakabatang business tycoon sa Asia at opisyal na tagapagmana ng Lim Group.

Napangiti si Pia… pero walang saya.

Work-study student.

Iyon ang buong akala niya noon kay Nathaniel. Kaya sa loob ng apat na taon, sobrang ingat niya rito. Kapag lumalabas sila, pilit niyang binabalanse ang gastos para hindi masaktan ang pride nito. Kapag may gustong bilhin si Nathaniel, kunwari na lang siyang may promo o sale para hindi ito mahiya.

Akala niya pinoprotektahan niya ang dignidad ng lalaking mahal niya.

Hindi niya alam na isa lang pala siyang tanga sa kwento nilang dalawa.

Unti-unting bumalik sa isip niya ang malamig na boses ni Nathaniel noon.

“Hindi ko naman talaga siya sineseryoso.”

Parang hanggang ngayon, sariwa pa rin ang sakit.

Magkaiba talaga sila ng mundo noon pa man. Si Nathaniel—matalino, tahimik, halos sambahin sa campus dahil top student at galing sa prestigious na kurso. Samantalang siya, isang art student na halos pasang-awa lang nakapasok sa university dahil sa expanded enrollment.

At kahit ngayon, ganoon pa rin.

Pareho silang nasa iisang kumpanya, pero magkaibang-magkaiba pa rin ang estado nila sa buhay. Si Nathaniel nasa taas, untouchable. Samantalang siya, simpleng empleyado lang na kumakapit araw-araw para mabuhay.

Napabuntong-hininga si Pia habang hinihigop ang mainit na sabaw ng noodles. Kahit paano, nakatulong iyon para mabawasan ang bigat sa dibdib niya.

Kinabukasan, maagang nag-ingay ang group chat ng department nila.

Naglabas si Ms. Cherry ng bagong memo: simula raw ngayon, hindi na babayaran ang overtime beyond midnight.

Karamihan sa mga empleyado, dedma lang. Hindi naman kasi lahat umaabot ng ganoong oras sa opisina.

Pero para kay Pia, malaking bagay iyon.

Napansin agad ni Lea ang pagbabago ng ekspresyon niya. Lumapit ito at mahina siyang kinausap.

“Pia… ibig sabihin mababawasan income mo nito, ‘di ba?”

Isa si Lea sa iilang nakakaalam ng totoong sitwasyon niya. Noong una, akala nito masyadong competitive lang si Pia kaya halos hindi umuuwi sa trabaho. Pero kalaunan, nalaman din nito ang totoo—na bawat overtime hour ni Pia, katumbas ng gamot ng anak niya o pambayad sa renta.

At ngayon, mawawala iyon.

“Try mo kaya kausapin si President Lim?” suhestyon ni Lea. “Baka naman pwedeng i-consider niya situation mo.”

Saglit na natahimik si Pia.

Kay Nathaniel?

Parang kahit isipin pa lang, sumisikip na agad dibdib niya.

Ano sasabihin niya? Na kailangan niya ng overtime pay dahil baon siya sa utang? Na halos hindi sapat ang sahod niya para sa maintenance ng nanay at anak niya?

Hindi niya kayang gawin iyon.

Hindi niya kayang ilantad ang sarili sa harap ni Nathaniel na parang kaawa-awa.

Kaya ngumiti na lang siya nang pilit.

“Okay lang,” mahinahon niyang sagot. “Maghahanap na lang siguro ako ng sideline. At least… mas maaga akong makakauwi kay Daisy.”

Biglang lumiwanag ang mukha ni Lea nang mabanggit ang anak niya.

“Uy, may mga damit pala yung baby ko na hindi na kasya. Gusto mo ibigay ko na lang kay Daisy? Halos bago pa ‘yun.”

Dati, imposibleng tumanggap si Pia ng secondhand clothes. Pero ngayon, natuto na siyang lunukin ang pride kapag kailangan.

Ngumiti siya nang totoo this time.

“Sige, Lea. Thank you. Okay lang naman sakin. Mabilis lang lumaki ang bata.”

Halatang nakahinga nang maluwag si Lea. Natatakot pa yata itong baka ma-offend siya.

Pagkatapos ng usapan, muling binalikan ni Pia ang trabaho. Pero kahit anong pilit niyang umiwas, parang lagi na lang may paraan ang tadhana para ilapit siya kay Nathaniel.

Kinabukasan, dahil kulang siya sa tulog, dumaan muna siya sa pantry para magtimpla ng kape.

Inaantok pa siyang naglalakad nang bigla siyang mapahinto.

Nandoon si Nathaniel.