Chapter 4

Uwian na at naisipan ni Raveia na maglakad muna bago magpasundo sa daddy niya. Kahit lumipas na ang ilang oras matapos ng sagutan nila ni Ranier, hindi pa rin siya makapaniwala na pinag-isipan siya ng gano’n ng lalaki.

Pwede naman siya nitong i-reject in a nice way, hindi iyong ipapahiya siya sa harap ng maraming tao.

Nagsisimula na tuloy siyang mag-isip na hindi worth it ang lalaking iyon.

“Too much believing in fairytale stories,” inis na bulong niya sa sarili.

Bakit ba kasi may living proof ng ‘age doesn’t matter’ kind of love story? At mga magulang niya pa talaga?

Malamang na maniniwala talaga siya at ipu-pursue niya ang nararamdaman niya.

At isa pa, sinong hindi mahuhumaling kay Ranier? He had the looks every woman her age would drool over! Sa mukha pa lang — he had monolid eyes, and red lips na animo’y hindi nakaranas ng paninigarilyo. Matangos din ang ilong nito na bumagay sa parisukat na jawline nito. May matulis na k-nine din ito na lalong nagpapaguwapo rito kapag ngumingiti, o kahit aawang lang ang bibig.

Maputi rin ito at matipuno ang katawan. Malaman ang muscle at dibdib nito. And one could already imagine what he had under those fabrics.

He was handsome and tall, had a brain, was talented, and all — he was simply a blessed human being that resembled that of a vampire.

CEO rin ito ng Imperial Holdings na minana pa nito sa daddy at lola nito. Pero kahit na CEO ito ay nagawa pa rin nitong i-pursue at isabay sa duties nito ang hilig nito sa photography. Nagawa pang i-share ang talent nito by being an instructor. He was so responsible, a husband-material!

He’s also a gentleman. He was thoughtful, respectful, caring, and trustworthy. He was mindful of his actions, a complete Prince Charming whose every gesture toward women was gentle and respectful.

Bigla siyang nasamid sa mga iniisip niya. Saan banda ang gentleman sa mga ginawa nito sa kanya kanina?

“He’s a walking red flag!” sigaw niya. Sinipa niya pa ang kawawang bato na nadaanan lang ng paa niya.

Nag-isip na lang siya ng mga bagay na pwedeng magpalala ng inis niya kay Ranier. Nagbabakasakali na kahit papaano ay mag-spark iyon ng hate at nang makapagsimula na siyang mag-move on.

Pero…

Not a single thing came to mind.

“He’s too adorable and perfect to hate…”

Napukaw siya sa pag-iisip nang may bumusina sa gilid niya. Pagtingin niya, nakababa na ang bintana ni Ranier. Bakas din sa mukha nito ang pag-aalala.

“Are you ok? Kanina pa kita tinatawag.”

Nagulat na lang siya nang bumaba ito sa kotse at lumapit sa kanya. Sinipat nito ang noo niya.

“Hindi ka naman mainit.”

Mayamaya pa ay walang sabi-sabing hinila siya nito sa kotse nito. Pinagbuksan pa siya ng p***o at ito pa ang nagkabit ng seatbelt niya, saka ito umikot sa driver’s seat.

See, Ravi? How could you hate such a caring creature? Bulong ng isip niya.

Ang sabihin mo, thank you at naisipan mong maglakad. Kita mo at narito ka na naman sa car niya. Nagiging suki ka na. Go for it, girl!

Napapikit siya nang mariin nang biglang lumandi ang isip niya.

Tumingin na lang siya kay Ranier. But to her surprise, he was looking back at her as if he was examining her well-being. Ni hindi man lang ito bumawi ng tingin ngayon na nahuli niya itong nakatingin sa kanya.

Isa ito sa mga hindi niya maintindihan sa lalaki sa mga nakalipas na araw. He kept staring at her!

“Napapadalas na iyang pagiging absent minded mo, Ravi. Nasa daan ka pa naman. Paano kung may dumaan na sasakyan tapos walang pakialam sa pagpapaharurot, eh ‘di nasagasaan ka? And who knows, you mind end up dea—god!”

Napatiim-bagang ito. Kita niya rin ang pamumula ng buong mukha nito na tila ba bigla itong nagalit sa mga naiisip. Natatakot ba ito para sa kanya? Natatakot ba ito na mawala siya?

Sabihin lang nito na ayaw siya nitong mawala, na he cared for her more than a little sister, na nakikita siya nito bilang babae—mag-iingat talaga siya, basta…

“May problema ka ba?”

Oo, ikaw. After pushing me away and drawing a line between us, ikaw pa ang magko-cross. What do you want me to think and feel? Alam mo naman na may gusto ako sa iyo?

Gusto niyang sabihin iyon pero nanatili lang tikom ang bibig niya. Hindi niya talaga kayang maging agresibo sa pagpapakita ng motibo. Ayaw niyang layuan siya ni Ranier dahil do’n.

Hindi niya na alam kung desperada siya sa atensyon ng lalaki o martyr lang talaga.

Hindi niya sinusubukan na itali ito sa kanya kaya hindi niya matatawag ang sarili na desperada. Pwede niya pang iwagayway ang bandera ng mga martyr dahil kumakapit siya kahit wala siyang pag-asa.

“They said love is pure, patient and kind. But why am I hurting? Wala naman iyon sa definition ng love.”

“Oh! teenage years... I get it. It’s fine. You’re fine,” he said, nodding. He even sighed in relief.

Nanlaki ang mata niya sa gulat. Did she just say it out loud?!

“Was it Alex?”

Lalong umasim ang mukha niya sa sinabi nito. Why would he fuvking mention someone else’s name? Was he being sarcastic right now, or was he just dense? Seryoso ba talaga ito sa pagshi-ship nito sa kanya at kay Alex? Hindi ba ito plano-plano lang para ilayo ang loob niya rito?

Talaga bang wala itong ideya na crush na crush niya ito? No, it’s not a simple crush to begin with!

“W-Why would you think it’s Alex?” It’s you!

“Look.” Pumihit ito paharap sa kanya. Seryoso na rin ang mukha nito, at wala nang bahid ng pag-aalala. “I’m sorry about what happened earlier. Mukha naman kasing disente ang Alex na iyon. Hindi ko alam na magte-take advantage siya. If I had known that he’s a jȇrk, hindi na sana kita tinulungan do’n sa tao.”

“Tell me you’re joking…” usal niya.

“I’m not. Halata naman sa iyo na crush mo iyong tao. Since the class started, he had been helping you with recitations. Alam ko na matalino ka pero palagi kang nagpapatulong do’n sa tao, to the point na nagkukunwari ka pang absentminded. Natutulala ka na lang din bigla kapag si Alex na ang nagsasalita.”

Hindi siya makapaniwala sa mga naririnig. Seryoso talaga ito. Wala talaga itong alam na ito ang nag-iisang dahilan ng pagwawala ng puso niya sa loob ng dibdib niya, at ang paglipad ng isip niya.

Muli na naman siyang sinampal ng katotohanan.

Hindi.

Muli na naman siyang nilagay ni Ranier sa dapat niyang kalagyan sa buhay nito.

Mula noon, hanggang ngayon… simpleng kinakapatid lang siya nito.

“So you’re not dense. You’ve matured immaturely by playing cupid for me, when…” when all I want is you…

Hindi niya magawang sabihin iyon dahil sa paglandas ng luha sa pisngi niya.

Ahh…if these tears fell from her eyes unnoticed, then it simply means that…

“I really fell hard…” she sobbed.

Biglang nataranta si Ranier nang magsimula nang lumakas ang hagulgol niya. Naghanap na rin ito ng tissue sa compartment at bag nito pero wala itong makita. Hanggang sa naisip nito na kapain ang bulsa ng pantalon at kinuha ang checkered handkerchief do’n. Napatitig pa ito nang matagal doon bago nag-aalangan na ibigay sa kanya.

Agad niyang kinuha iyon. Nahagip pa ng mata niya ang nakaburda sa corner ng panyo pero hindi niya na pinansin iyon. Marahas niyang pinunas iyon sa luha niya.

“It’s not a simple puppy love now that I’m crying like this, right?”

“Ravi…you’re too young. Yes, now, you’re crying, but I know you’ll get over this jȇrk in no time. You’re strong—“

“Hey, Mr. Cupid—” She cut him off before she could hear any nonsense other than this. “Kung hindi mo lang din naman ibibigay sa akin iyong lalaking gusto ko, don’t tell me to look for other man!”

Kinuha niya rin ang kamay nito at nilagay ro’n ang panyo. Nalilitong pinagmasdan ni Ranier ang bawat galaw niya. Kahit umiiyak siya ay pinatigas niya ang loob niya.

“Salamat na lang sa pagpapalubag-loob, fake and dense cupid.”

Mabilis niyang kinalas ang seatbelt niya at binuksan ang p***o ng kotse. Sa sobrang emosyonal niya ngayon ay hindi niya napansin ang paparating na motorbike.

Narinig niya na lang ang pagsigaw ni Ranier sa pangalan niya.