Chapter 7

NAKALUHOD si Ranier sa harap ni Alex, habang ang huli ay nakatingala. Kitang kita sa leeg at braso nito ang naglalabasan na mga ugat. Namumula na rin ang pawisang balat nito kahit pa sobrang lamig ng binubuga ng aircon. Malalim na rin ang hininga ng binata, at paminsan-minsan pang nagpapakawala ng mga impit na ungol.

Nahigit ni Raveia ang hininga sa eksenang nasasaksihan. Nahulog niya rin ang dalang pagkain. Natapon pa sa carpet ang mga inumin.

“Anong ginagawa niyo, mga hayop kayo!”

Dito na lumingon si Ranier. Nagtataka pa ito sa inasal niya.

Dali-dali rin itong lumapit sa kanya hindi para pakalmahin siya kung hindi ayusin ang mga nahulog nitong pagkain.

“What’s wrong with you?” asik nito sa kanya. Agad siya nitong tinalikuran at tinungo ang kusina, dala ang pagkain.

Bago pa tuluyang pumatak ang luha niya ay napatingin siya kay Alex.

Wala na ang benda nito sa paa. Biglang nag-sink in sa kanya ang ginagawa ng mga ito kanina. Parang gusto niya na lang lamunin ng lupa ngayon.

Nakakahiya ka, Ravi!

Kasalanan ito ni Alex! Bakla siya, malandi pa!

Kinumpas niya ang mga kamay upang alisin ang mga nagtatalong monologue sa isip niya.

“K-Kamusta na ang paa mo?” Mahinahon na tanong niya, na bigla niya ring binawi. “Pwede na bang putulin at nang worth it naman iyong pinupunta namin dito? Hindi ka naman baldado na kailangan ng princess treatment.”

“Ravi, pwede ba?” pagsaway sa kanya ni Ranier mula sa kusina.

Napaismid siya.

Overprotective ka kay Alex, putulin ko talaga paa nito! Inis na sigaw ng isip niya.

Umupo siya sa harap na upuan ni Alex.

At ang loko, himala at walang ngisi na nakapaskil sa mga labi. Bagkus ay puno ng pagtataka ang mata nito.

“Ano na namang pinuputok ng butsi mo? Wala pa akong ginagawa niyan para asarin ka, pero iyang dugo mo, boiling point na agad.”

“Just looking at you makes my blood boil, you know?!” pagtataray niya. “At saka isa pa, bakit ba kailangan ka pang bantayan? Hindi ka naman na bata. Naka-condo ka naman, for sure may budget ka para sa katulong.”

“Why would I need that when I got you?” kindat sa kanya ni Alex.

“To some, it may sound romantic. But for me, nakakabwisit. Hindi ako pinalaki ng mga magulang ko para lang maging katulong mo!”

“Romantic?” Alex whispered, nodding. “May gano’n pala sa bokabularyo mo? I thought Raveia Cruz is a walking anger in a human form. But now, I see that she is still — and just a normal teenage girl.”

IT’S BEEN A week since the incident happened. At sa loob ng isang linggo na iyon, napuno lang ng pagbabangayan ang maghapon nila Raveia at Alex.

Sa kabilang banda ay tahimik lang na nagmamasid si Ranier. Naging instant tagabantay siya ng dalawang nagbabangayan na animo’y mga aso’t pusa sa kalsada.

Unti-unti na ring nababawasan ang pamamaga ng paa ni Alex.

“Pwede ka na siguro iwan mag-isa? Hindi ka na bata. Kaya mo na sarili mo.” Pasaring ni Raveia.

“Alam mo, kung ayaw mo ‘kong tulungan, pwede ka naman umalis ng bahay. Hindi mo rin naman kailangan sundin ang nanay mo. Hindi ka naman niya nakikita. Kutsabahin na lang natin si Sir Ranier na huwag kang isumbong kay Tita Ellyna na hindi mo ‘ko tinutulungan kahit kasalanan mo ang nangyari sa akin.”

“Aba’t ‘yang bunganga mo talaga, ‘no? Dapat diyan, pinaplasteran!” Tumayo pa si Raveia para maghanap ng duct tape. “May nakita akong tape, eh. Nasaan na ba iyon?”

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Ranier dahilan para manahimik ang dalawa.

“Ravi, hindi nakakatulong sa paggaling ni Alex ang pagiging spoiled brat mo. And besides, Alex is right. You don’t need to-”

“No!” putol niya sa sinasabi ng binata.

Alam niya na sasabihin nito na ayos lang kahit hindi siya tumulong. But that’s not the point!

“Alex is right, I mean. Ako ang may kasalanan bakit siya baldado. So I have no choice but to be here, and help him recover.”

“That’s not what I mean, Ravi– “

“That’s Raveia for you, Alex!” asik niya kay Alex.

Mahabang tagisan ng tingin ang ginawa nilang dalawa. Walang gustong bumitaw. Kulang na lang ay dumanak ang mga dugo nila sa talim ng tingin nila sa isa’t isa.

Nagulat na lamang siya ng hilahin siya ni Ranier papunta sa kusina.

Pinaupo siya nito sa upuan. Hindi pa lubusang nakakapag-process ang utak niya sa ginawa ng lalaki, heto nga at yumuko pa ito sa harap niya. Malapit ang mukha nito sa mukha niya, sapat para ma-inhale niya ang bawat pagbuga ng hangin nito.

Bigla ay nagwala ang puso sa loob ng dibdib niya.

In the past few days, all she ever thought was to keep watch on these two gays — guys. Ni minsan ay hindi sumagi sa isip niya na pagkakataon niya na para lalong mapalapit kay Ranier. Ang nais niya lang ay bantayan ang dalawa at walang alone time. Who knows what they will do behind closed doors? Kaya kahit nagmumukha na siyang muchacha ng dalawang lalaki sa kaliwa’t kanan na utos, kahit pa maliliit at magagaan na bagay lang ang ginagawa niya, ay nag-stay pa rin siya at piniling hindi pumasok sa school.

Pero ngayon…

Ngayon na si Ranier na ang humila sa kanya sa kusina upang masolo siya…

Handa niyang kalimutan ang pagiging bakla nito. Not that she’s discriminating him for being gay, pero kung kaya pa naman nitong ma-reset at maging lalaking lalaki, gagawin niya ang lahat para mapasakanya ito.

Wala sa sariling dumako ang tingin niya sa mga labi nito. Napalunok siya nang ilang beses kahit pa dry na dry ngayon ang lalamunan niya.

Those lips… did it ever touch Alex?

Agad niyang winaksi sa isip ang tanong.

She shouldn’t be wasting this chance.

Inangat niya ang tingin, at doon ay sinalubong siya ng mga mata nito. Hindi niya mawari ngunit tila ba ang lalim ng iniisip nito, na para bang inaaral nito ang buong pagkatao niya. Sa mga titig nito na nakakatunaw, kulang na lang ay malusaw na rin ang mga damit niya at ipaubaya na rito ang lahat.

“Ranier…” Ni hindi niya na alam kung lumabas pa iyon sa labi niya dahil mas nangingibabaw ang kamunduhan kaysa katinuan sa kanya.

“Ravi…”

She heard him whisper before she closed her eyes and closed the gap between them.