FAZER LOGINRHETT’S POV:
He usually lets his secretary make his coffee, but today he decided to step out and grab one himself. Maybe a quick break from work would help ease the stress piling up from deadlines and meetings. The Elite Coffee Shop seemed perfect, cozy, quiet, and not too crowded. Just what he needed to breathe a little. But maybe fate had other plans. Because just a few minutes after he entered, someone accidentally spilled hot coffee on his expensive suit. He looked down, brows furrowing at the brown stain spreading on the lower part of his suit. Then his eyes slowly lifted toward the trembling woman in front of him. He caught a glimpse of her ID, Elara Raenor. Cold eyes. Tight jaw. What a way to start his day! “S-Sorry talaga, sir! Hindi ko sinasadyang mabuhusan kayo ng kape,” the girl stammered, eyes wide and watery, panic clear in her voice. He could already feel other customers glancing their way. He hated attention. He hated wasting time even more. His patience was wearing thin, but he managed to keep his composure. “You have to be careful next time, Ms. My time is important. I don’t want to waste it.” His voice was low, calm, but edged with authority. It was enough to make her flinch. “Yes, sir. Pasensya na po sa abalang nagawa ko,” she said softly, bowing her head, completely mortified. He caught a hint of embarrassment in her eyes before turning away toward the counter. He didn’t plan to make a scene, he never did. One incident like this didn’t deserve another minute of his time. Behind him, Elara let out a shaky sigh, still feeling the stares burning into her back. When the murmurs finally died down and the customers went back to their own business, she wanted nothing more than to disappear. --- ELARA’S POV: “Anong nangyari sa’yo, Elara? Okay ka lang ba?” tanong ni Clarie habang nag-aayos siya ng tray sa counter. “Yung pa namang si sir sungit ang nabuhusan mo ng kape. Mabuti na lang at hindi ka pinagalitan!” Napahawak siya sa dibdib, ramdam pa rin ang kaba na parang ayaw humupa. “Ang dami kasing tao, Clarie. Hindi ko rin in-expect na bigla siyang susulpot. Grabe! Nakakahiya talaga,” halos pabulong niyang sabi habang napapangiwi pa dahil sa inis sa sarili. “Pero teka, hindi ba't si Rhett Alaric 'yon?” pagkumpirma ko, alam ko na siya 'yon. Hindi ako maaring magkamali. Gusto niyang malaman kung siya ba talaga ang lalaking gumugulo sa isip ko at oo, pati sa mga panaginip ko nitong mga nakaraang taon. “Oo siya nga. Narinig ko noon kay Ma’am Natally,” sagot ni Clarie habang nag-aayos ng mga tasa, “na CEO daw ng construction firm na katabi ng coffee shop natin si sir sungit. Kaya bihira siyang magpakita dito. Usually, yung secretary lang niya ang bumibili ng coffee.” Nanlaki ang mga mata ni Elara, halos mabitawan ang hawak na tray. “CEO? Oh my gosh!” Grabe! Ang yaman pala niya! “Yep,” nakangising sagot ni Clarie, sabay kumpas ng kamay na parang kinikilig. “Rhett Alaric. Gwapo, pero mukhang mas malamig pa sa iced americano. Yung tipong kahit ngumiti siguro, may kasamang pressure.” Napakunot lang ng noo si Elara, pero hindi maitago ang bahagyang ngiti. “Rhett Alaric…” mahinang ulit niya, parang tinatandaan ang pangalan. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kakaibang kilig at kaba ang sabay na bumabalot sa kanya. Napahinga na lang siya nang malalim. Kung kailan naman niya ito nasilayan sa unang pagkakataon ay ang pangit naman ng kanilang pagkikita. Natapunan ba naman ng kape. Good job, Elara! Binigyan mo na siya ng bad impression sa’yo! --- RHETT’S POV: “Matt, get me a new suit from my condo. Put it in the laundry basket,” Rhett said the moment he entered his office. He unbuttoned his coat, the faint scent of coffee still lingering on the fabric, then handed it over to his secretary. “Yes, sir.” Matt Rivera had been with him for five years. Loyal, precise, and efficient. He didn’t need explanations anymore, he knew Rhett’s rhythm like clockwork. Rhett leaned back on his leather chair, eyes briefly scanning the city skyline outside his glass window before refocusing on the pile of documents waiting for his signature. He picked up his fountain pen, then nib gliding smoothly over the paper. He took a slow sip of his caffe americano, its bitter taste grounding him. The earlier incident was already erased from his mind. For him, it wasn’t worth a single thought. He lived by one rule — focus only on what matters. Thirty minutes later, Matt returned, carrying a neatly folded navy-blue suit. Rhett glanced at his gold wristwatch. “What’s my next schedule for today?” he asked, not lifting his eyes from the papers. “You have a clear schedule, sir,” Matt replied after checking the monitor. “Good.” He massaged his temples briefly, then continued signing. Work always helped him silence the noise in his head. He preferred order, control, and predictability — things that people rarely offered. --- ELARA’S POV: “Bye, Elara! Mag-ingat ka!” paalam ni Bella habang sabay silang naglalagay ng gamit sa storage room. “Mag-ingat sila sa’yo,” sagot niya sabay ngiti. “Amazona ka pa naman. Babalakin pa lang na lumapit sa’yo ay paniguradong baldado agad sila." “Loko ka talaga,” tawa ni Bella bago ito umalis. Elara changed her shoes, tucked her uniform neatly into her bag, and stepped out into the cool evening air. Finally, time to rest. Naglakad lamang siya ng kaunti at tumawid saka nag-abang ng jeep na masasakyan pauwi. Hindi na siya naghintay pa ng matagal dahil may tumigil na jeep sa harapan niya. Sumakay siya at agad naupo sa dulo. She leaned her head on the window, eyes half-closed. Ang daming nangyari ngayong araw — nakakahiya, nakaka-stress, pero kahit papano, masaya siyang natapos na rin ang shift. “Para po!” sabi niya nang marating ang tapat ng barangay nila. Pagbaba niya, agad siyang sinalubong ng mga pamilyar na tunog. The streets were alive. May nagbebenta ng fishball, may nag-iihaw ng barbeque, at may mga batang naglalaro pa rin sa gilid kahit kumagat na ang dilim. The smell of smoke and grilled meat filled the air. Dinig din niya ang tawanan ng mga kapitbahay, kalansing ng kawali, at kantang pinapatugtog ng ihawan sa kanto. She smiled. Finally, home. Habang naglalakad pauwi, dinukot niya ang cellphone at tinawagan ang kapatid at tumigil muna sa may gilid ng daan. “Hello, Eirina? May ulam na ba tayo?” tanong niya. Pangalawa ito sa kanilang magkakapatid. “Meron na, ate. Bakit?” sagot ng kapatid, may halong ingay sa background. “Bibili sana ako ng barbeque.” Narinig niya bigla ang boses ng kanilang ina sa kabilang linya. “Sino ’yan, Eirina?” “Si ate, ma. Nagtatanong kung may ulam na raw tayo!” sagot ng kapatid. Natawa si Elara nang marinig ang sigawan sa background. Hindi naman nag-aaway, baka medyo magkalayo ang mga ito sa isa’t-isa. Kaya naman kailangan munang sumigaw para magkarinigan. Typical night at home. “Bumili ka na lang daw ng barbeque, ate, para may ulam tayo bukas,” sabi ni Eirina. “Okay, sige. Huwag niyo akong hintayin ha.” Binaba niya ang tawag at tumingin sa tindera. “Ate, limang stick ng barbeque, at limang hotdog po.” Habang pinapabalot iyon ng tindera, napatingin siya sa langit. Nagkikislapan ang mga bituin sa langit, pero ramdam pa rin niya ang pagod sa buong maghapon. Hindi niya alam kung bakit, pero kahit ilang oras na ang lumipas, naiisip pa rin niya si Rhett Alaric. The man she accidentally spilled coffee on. What a day, she thought, smiling faintly. Next time, Elara, please… huwag mo nang ipahiya ang sarili mo kung sakali mang magkita kayo ulit!Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricRHEVAN’S POV:Maaga pa lang pero ramdam na ang bigat ng hangin sa loob ng conference room ng Alaric Construction and Design. Tahimik ang paligid, pero ang katahimikang iyon ay parang bagyong nagbabadya anumang oras ay maaaring manalanta.Naroon sina Liza, isa sa mga accounting staff at si Carlo na halatang hindi mapakali. Katabi nila ang Vice Chairperson na si Alejandro Uy na tikom ang bibig pero umiigting ang mga panga. Sa dulo ng mesa ay si Engineer Sofia Fuentebella na tahimik at kalmado sa panlabas na anyo pero halatang may malalim na iniisip.Nakatayo ako sa harap nila, hawak ang makapal na folder. Mga papeles na ilang linggo kong pinaghirapan tipunin. Mga ebidensyang magsisiwalat ng katotohanan.“Do you know why I called all of you here?” kalmado kong tanong.Ngunit walang sumagot.Dahan-dahan kong inilapag ang mga dokumento sa mesa. Umalingawngaw ang tunog nito sa buong silid.“There are ghost names in the payroll. Money has been release
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Pagbalik ni Rhevan sa kwarto ay bumungad sa kanya ang namumugto kong mga mata. Hindi ko na nagawang itago ang bakas ng pag-iyak ko. Parang bawat luhang pumatak ay may kasamang bigat na ilang araw ko nang kinikimkim.“Anong nangyari?” bakas ang pag-aalala sa mga mata nito.Unti-unti siyang lumapit sa akin, tila ba nag-aalangan kung hahawakan niya ba ako o bibigyan ng espasyo. Ngunit sa huli ay mas nanaig pa rin ang pag-aalala nito para sa akin. Umupo siya sa gilid ng kama at marahang hinawakan ang kamay ko.“S-Sorry…” basag ang boses kong saad. “Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa’yo. Sorry kung pinagdudahan ko ang pagmamahal mo para sa akin.”Napapikit siya. Tila ba napakalalim ng iniisip niya. Malalim ang mga mata at halatang kulang na kulang sa tulog. Bakas ang kapaguran sa buong mukha niya. Pagod mula sa trabaho, pagod sa maling balita na ikinalat nang kung sinumang ponsyo pilato na ‘yon at pagod sa pakikipaglaban para sa aming
Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric AMARIE’S POV: Pagmulat ng mga mata ko ay ang mukha ni Rhevan agad ang bumungad sa akin. Nakayuko ito sa gilid ng kama at ang isang kamay ay nakahawak sa gilid ng unan ko habang tila ba nakatulog sa kakabantay sa akin. Bahagyang nakakunot ang noo nito kahit natutulog, para bang hanggang sa panaginip ay dala niya ang bigat ng mga problema na pinapasan nito. May kung anong kirot sa dibdib ko nang makita ko ito na nasa ganitong kalagayan. “Mommy! You’re awake. How are you feeling po?” malungkot ngunit may halong pag-asa na saad ni Arielle habang marahang hinahaplos ang braso ko. Napangiti ako ng tipid. Ramdam ko pa ang bigat ng katawan ko at parang hinihila ako pabalik ng kama dala ng pagod at sakit na nadarama ko. Bago pa ako makasagot ay biglang nagising si Rhevan. Mabilis itong tumayo at agad na lumapit sa akin. Ang mga mata nito ay puno ng pag-aalala. “Finally, you’re awake. Are you feeling any pain? Does your head still hurt? Ple
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricChapter 58AMARIE’S POV:“Anong pag-uusapan natin, Dad?” tanong ni Rhevan sa kanyang ama.Magkaharap sila sa likod ng malawak nitong office table. Pinagsalikop ng ama niya ang mga daliri sa ibabaw ng mesa, seryoso ang mukha at tila may mabigat na pasabog.“Alam mo na bang laman ka ng balita at lahat ng social media?” malamig ngunit kontroladong saad nito.Parang binuhusan ng malamig na tubig si Rhevan. “What? How is that even possible?”Tahimik lang ako sa likuran nila. Nandoon si Mommy, si Daddy, at si Elraeh. Pakiramdam ko ay may bagyong paparating at ako ang isa sa mga matatamaan nito.“May kumakalat na balita na may scandal ka raw sa isa sa mga empleyado mo. Care to explain this to me?” hindi ito tanong kundi utos ng isang ama sa anak.Ipinakita niya ang tablet. Doon ko nakita ang mga litrato.Isang babaeng nakatalikod. Malapit kay Rhevan. Sa loob ‘yon mismo ng opisina niya. May isa pang kuha na nakahawak ang babae sa braso niya. Iba’t iban
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:“Gabi na ah, bakit parang nagmamadali ka?” nagtatakang tanong ko kay Rhevan nang makita kong kinuha niya ang susi ng sasakyan sa ibabaw ng console table.Alas–otso na ng gabi. Tahimik na ang buong bahay. Tulog na ang mga bata at dapat sana’y kami rin. Pero heto siya at nagmamadali na parang may hinahabol na oras.“One of the board members requested an emergency meeting. I’ll be back as soon as possible. If you’re sleepy, don’t wait for me, okay?” malumanay niyang saad saka hinalikan ang noo ko.Pinilit kong ngumiti kahit may kung anong kumirot sa dibdib ko. “Mag-iingat ka, ha? Hihintayin kita kahit anong mangyari.”He looked at me, his eyes soft. “I love you.”“I love you too,” sagot ko, pero hindi ko maitago ang lungkot at pag-aalala sa mga mata ko.Pagkasara ng pinto ay parang may sumabay na paglamig ng hangin sa loob ng bahay. Ang katahimikan ay tila ba mas mabigat kaysa dati. Naglakad ako papunta sa kusina para uminom ng gatas
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Muli akong bumisita sa kumpanya ni Rhevan at gaya ng inaasahan ko ay walang nagbago. Puno pa rin ng bulungan ang paligid. Mga matang palihim na sumusunod sa bawat hakbang ko. Mga labi na nagkukunwaring abala pero malinaw kong naririnig ang bawat patutsada nila sa akin.“Kaya lang naman nagagalit si ma’am kasi threatened siya kay Engineer Sofia.” bulong ng isang empleyado, sapat para umabot sa pandinig ko.Napapikit ako sandali at huminga nang malalim. Ilang beses ko na bang sinubukang palampasin ito? Ilang beses ko na bang pinili ang manahimik para sa kapayapaan ng pamilya ko? Pero siguro ay sapat na na ito. Panahon na para kausapin ko mismo ang babaeng pinanggagalingan ng lahat ng problemang nararanasan ng pamilya ko.Diretso akong nagtungo sa Engineering department. Ramdam ko ang tensyon sa buong paligid. May mga nagkunwaring may inaayos sa computer at may nagkunwaring may tinatawagan pero alam kong ako ang sentro ng usapan nila







