LOGINRHETT’S POV:
He usually lets his secretary make his coffee, but today he decided to step out and grab one himself. Maybe a quick break from work would help ease the stress piling up from deadlines and meetings. The Elite Coffee Shop seemed perfect, cozy, quiet, and not too crowded. Just what he needed to breathe a little. But maybe fate had other plans. Because just a few minutes after he entered, someone accidentally spilled hot coffee on his expensive suit. He looked down, brows furrowing at the brown stain spreading on the lower part of his suit. Then his eyes slowly lifted toward the trembling woman in front of him. He caught a glimpse of her ID, Elara Raenor. Cold eyes. Tight jaw. What a way to start his day! “S-Sorry talaga, sir! Hindi ko sinasadyang mabuhusan kayo ng kape,” the girl stammered, eyes wide and watery, panic clear in her voice. He could already feel other customers glancing their way. He hated attention. He hated wasting time even more. His patience was wearing thin, but he managed to keep his composure. “You have to be careful next time, Ms. My time is important. I don’t want to waste it.” His voice was low, calm, but edged with authority. It was enough to make her flinch. “Yes, sir. Pasensya na po sa abalang nagawa ko,” she said softly, bowing her head, completely mortified. He caught a hint of embarrassment in her eyes before turning away toward the counter. He didn’t plan to make a scene, he never did. One incident like this didn’t deserve another minute of his time. Behind him, Elara let out a shaky sigh, still feeling the stares burning into her back. When the murmurs finally died down and the customers went back to their own business, she wanted nothing more than to disappear. --- ELARA’S POV: “Anong nangyari sa’yo, Elara? Okay ka lang ba?” tanong ni Clarie habang nag-aayos siya ng tray sa counter. “Yung pa namang si sir sungit ang nabuhusan mo ng kape. Mabuti na lang at hindi ka pinagalitan!” Napahawak siya sa dibdib, ramdam pa rin ang kaba na parang ayaw humupa. “Ang dami kasing tao, Clarie. Hindi ko rin in-expect na bigla siyang susulpot. Grabe! Nakakahiya talaga,” halos pabulong niyang sabi habang napapangiwi pa dahil sa inis sa sarili. “Pero teka, hindi ba't si Rhett Alaric 'yon?” pagkumpirma ko, alam ko na siya 'yon. Hindi ako maaring magkamali. Gusto niyang malaman kung siya ba talaga ang lalaking gumugulo sa isip ko at oo, pati sa mga panaginip ko nitong mga nakaraang taon. “Oo siya nga. Narinig ko noon kay Ma’am Natally,” sagot ni Clarie habang nag-aayos ng mga tasa, “na CEO daw ng construction firm na katabi ng coffee shop natin si sir sungit. Kaya bihira siyang magpakita dito. Usually, yung secretary lang niya ang bumibili ng coffee.” Nanlaki ang mga mata ni Elara, halos mabitawan ang hawak na tray. “CEO? Oh my gosh!” Grabe! Ang yaman pala niya! “Yep,” nakangising sagot ni Clarie, sabay kumpas ng kamay na parang kinikilig. “Rhett Alaric. Gwapo, pero mukhang mas malamig pa sa iced americano. Yung tipong kahit ngumiti siguro, may kasamang pressure.” Napakunot lang ng noo si Elara, pero hindi maitago ang bahagyang ngiti. “Rhett Alaric…” mahinang ulit niya, parang tinatandaan ang pangalan. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kakaibang kilig at kaba ang sabay na bumabalot sa kanya. Napahinga na lang siya nang malalim. Kung kailan naman niya ito nasilayan sa unang pagkakataon ay ang pangit naman ng kanilang pagkikita. Natapunan ba naman ng kape. Good job, Elara! Binigyan mo na siya ng bad impression sa’yo! --- RHETT’S POV: “Matt, get me a new suit from my condo. Put it in the laundry basket,” Rhett said the moment he entered his office. He unbuttoned his coat, the faint scent of coffee still lingering on the fabric, then handed it over to his secretary. “Yes, sir.” Matt Rivera had been with him for five years. Loyal, precise, and efficient. He didn’t need explanations anymore, he knew Rhett’s rhythm like clockwork. Rhett leaned back on his leather chair, eyes briefly scanning the city skyline outside his glass window before refocusing on the pile of documents waiting for his signature. He picked up his fountain pen, then nib gliding smoothly over the paper. He took a slow sip of his caffe americano, its bitter taste grounding him. The earlier incident was already erased from his mind. For him, it wasn’t worth a single thought. He lived by one rule — focus only on what matters. Thirty minutes later, Matt returned, carrying a neatly folded navy-blue suit. Rhett glanced at his gold wristwatch. “What’s my next schedule for today?” he asked, not lifting his eyes from the papers. “You have a clear schedule, sir,” Matt replied after checking the monitor. “Good.” He massaged his temples briefly, then continued signing. Work always helped him silence the noise in his head. He preferred order, control, and predictability — things that people rarely offered. --- ELARA’S POV: “Bye, Elara! Mag-ingat ka!” paalam ni Bella habang sabay silang naglalagay ng gamit sa storage room. “Mag-ingat sila sa’yo,” sagot niya sabay ngiti. “Amazona ka pa naman. Babalakin pa lang na lumapit sa’yo ay paniguradong baldado agad sila." “Loko ka talaga,” tawa ni Bella bago ito umalis. Elara changed her shoes, tucked her uniform neatly into her bag, and stepped out into the cool evening air. Finally, time to rest. Naglakad lamang siya ng kaunti at tumawid saka nag-abang ng jeep na masasakyan pauwi. Hindi na siya naghintay pa ng matagal dahil may tumigil na jeep sa harapan niya. Sumakay siya at agad naupo sa dulo. She leaned her head on the window, eyes half-closed. Ang daming nangyari ngayong araw — nakakahiya, nakaka-stress, pero kahit papano, masaya siyang natapos na rin ang shift. “Para po!” sabi niya nang marating ang tapat ng barangay nila. Pagbaba niya, agad siyang sinalubong ng mga pamilyar na tunog. The streets were alive. May nagbebenta ng fishball, may nag-iihaw ng barbeque, at may mga batang naglalaro pa rin sa gilid kahit kumagat na ang dilim. The smell of smoke and grilled meat filled the air. Dinig din niya ang tawanan ng mga kapitbahay, kalansing ng kawali, at kantang pinapatugtog ng ihawan sa kanto. She smiled. Finally, home. Habang naglalakad pauwi, dinukot niya ang cellphone at tinawagan ang kapatid at tumigil muna sa may gilid ng daan. “Hello, Eirina? May ulam na ba tayo?” tanong niya. Pangalawa ito sa kanilang magkakapatid. “Meron na, ate. Bakit?” sagot ng kapatid, may halong ingay sa background. “Bibili sana ako ng barbeque.” Narinig niya bigla ang boses ng kanilang ina sa kabilang linya. “Sino ’yan, Eirina?” “Si ate, ma. Nagtatanong kung may ulam na raw tayo!” sagot ng kapatid. Natawa si Elara nang marinig ang sigawan sa background. Hindi naman nag-aaway, baka medyo magkalayo ang mga ito sa isa’t-isa. Kaya naman kailangan munang sumigaw para magkarinigan. Typical night at home. “Bumili ka na lang daw ng barbeque, ate, para may ulam tayo bukas,” sabi ni Eirina. “Okay, sige. Huwag niyo akong hintayin ha.” Binaba niya ang tawag at tumingin sa tindera. “Ate, limang stick ng barbeque, at limang hotdog po.” Habang pinapabalot iyon ng tindera, napatingin siya sa langit. Nagkikislapan ang mga bituin sa langit, pero ramdam pa rin niya ang pagod sa buong maghapon. Hindi niya alam kung bakit, pero kahit ilang oras na ang lumipas, naiisip pa rin niya si Rhett Alaric. The man she accidentally spilled coffee on. What a day, she thought, smiling faintly. Next time, Elara, please… huwag mo nang ipahiya ang sarili mo kung sakali mang magkita kayo ulit!RHEVAN'S POV:(FLASHBACK)Amarie Solenne was my crush who became my greatest love since high school, but I don’t think she’s meant for me.Tanggap ko na ang katotohanang wala akong pag-asa sa puso niya.Sino ba naman kasing hindi mamahalin ang isang tulad niya?Mabait, masipag mag-aral at maganda. Kahit na mahirap ang buhay ay hindi ito naging hadlang para magsumikap siya at makamit ang pangarap niya.Napangiti ako habang tinitingnan siya mula sa kabilang mesa. Nandito kami sa cafeteria kasama ang kakambal kong si Elraeh at nagme-merienda.“Ano na namang nginingiti-ngiti mo diyan, kuya?” nakakunot ang noo ni Elraeh habang hinahanap kung saan ako nakatingin.Bigla ko siyang tinakpan sa mata. Huminga siya ng malalim, medyo nagulat.“Nothing… may naalala lang ako.” seryoso kong sagot.“Sus! Alam ko na kung sino yan! Si Ama—”Naputol ang sinabi niya nang muli ko siyang takpan, ngayon ay sa bibig naman.“Hmp!” mahinang usal niya, naipit ang tinig nito dulot ng pagtakip ko sa bibig niya.Si
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricSOLARA’S POV:Paggising ko nang umagang iyon ay agad kong hinanap ang init ng katawan ni Rhevan sa tabi ko ngunit wala ito. Napakunot-noo ako. May kung anong kakaibang pakiramdam ang gumapang sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ito.Nadatnan ko si Arielle na masayang nakikipaglaro kay Ravian sa loob ng playpen. Ang tunog ng kanilang halakhakan ay dapat sana’y nagpapagaan ng loob ko, pero hindi nito tuluyang napawi ang bigat ng loob ko na unti-unting nagpapasikip sa dibdib ko.“Arielle, where’s your daddy?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.Huminto siya sandali at tumingin sa akin, saka ngumiti. “Daddy told me, na when you wake up, may pupuntahan lang daw siya. But it’s a secret po,” masiglang paliwanag niya.Napakurap ako. Secret? Bakit kailangang maging sikreto pa?“I see…” mahinang tugon ko. “Nag-almusal na ba kayo?”“Not yet po, Mommy. Let’s eat na po,” aya niya habang hawak ang maliit na laruan ni Ravian.Ngumiti ako kahit pili
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Pagpasok pa lang namin sa Enchanted Kingdom ay agad kaming sinalubong ng makukulay na gusali, masasayang tugtugin at ang walang tigil na tawanan ng mga batang naglalakad kasama ang kanilang mga magulang. May mga pamilyang nagtutulakan ng stroller, may mga batang may hawak na cotton candy at may mga magulang na abalang kumukuha ng litrato ng kanilang mga anak.Para itong isang maliit na mundong puno ng saya. Isang lugar kung saan kahit sandali ay nakakalimutan ng mga tao ang pagod at problema. Sa bawat sulok ay may rides, food stalls at mga lugar na parang hinango mula sa isang fairy tale.Napangiti ako habang pinagmamasdan ang mga anak ko.Ang saya sa pakiramdam bilang isang ina, ang makita na masaya ang mga anak mo. Sapat na ‘yon para mapuno ang puso mo.“Mommy! Daddy! Look at the horses!” excited na sigaw ni Arielle habang nakaturo sa carousel.Hindi ko napigilang matawa sa sobrang excitement niya.“Okay, princess. Let’s ride th
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Pagpasok pa lang namin sa kusina ay agad kong naramdaman ang bigat ng mga matang nakatutok sa amin. Parang sabay-sabay kaming nasalang sa isang tahimik na interogasyon mula kina Mama, Papa at maging kay Elraeh na nakaupo sa gilid ng mesa habang umiinom ng kape.“Ba’t ngayon lang kayo?” nagtatakang tanong ni Mama habang nakapamewang pa.Agad akong pinamulahan ng mukha. Ramdam ko pa ang init ng mga alaala mula sa kung bakit nga ba kami nahuli sa paglabas ng kwarto.“Ah… eh… ono kasi Ma. Nasarapan kasi kami sa a–ano…” nauutal kong sagot na halos hindi ko na mabuo ang dapat kong sabihin.“Ang ano?” nakataas ang isang kilay na tanong ni Elraeh habang pinipigilan ang isang malokong ngiti.Napalunok ako. Pakiramdam ko ay lalong umiinit ang pisngi ko.Sa gilid ng paningin ko ay nakita kong bahagyang ngumiti si Rhevan. Dahan-dahan nitong hinawakan ang baywang ko. Isang galaw na tila ba sinasabi sa akin na siya na ang bahala.“It's been a w
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Ganito pala ang pakiramdam kapag payapa ang isip at puso mo. Nakakatulog ka ng maayos nang walang takot at pangamba na bumabalot sa puso mo.Nang magising ako kinabukasan, ang unang bumungad sa akin ay ang pamilyar at napakagwapong mukha ni Rhevan.Nakatagilid siya sa kama, nakatukod ang isang siko habang pinagmamasdan ako. Para bang matagal na niya akong pinapanood habang natutulog.Ngumiti siya nang mapansin niyang gising na ako.“Good morning, my love. Did you sleep well?” malambing nitong tanong.Napakurap ako nang ilang beses bago tuluyang ngumiti.“Good morning, my love,” sagot ko saka marahang hinaplos ang mukha niya. “Ang sarap ng tulog ko. Parang ang gaan ng pakiramdam ko ngayon.”Nakita ko kung paano kumislap ang mga mata nito sa saya.“I’m glad to hear that. You deserve peaceful mornings like this.” saad niya saka hinaplos ang buhok ko. “Come on, let’s have some breakfast.”Babangon na sana ako ngunit bigla kong napansi
Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric ⚠️ TRIGGER WARNING: May mga eksena sa kabanatang ito na naglalaman ng barilan, karahasan, at madugong pangyayari. Kung ikaw ay sensitibo sa ganitong uri ng tagpo, maaaring laktawan ang bahaging ito. RHEVAN’S POV: Maingat akong naglakad sa likod ng abandonadong warehouse. Mabigat ang hangin sa paligid at amoy pulbura, alikabok at ramdam ang panganib. Ang bawat hakbang ko ay kontrolado at iniiwasang makagawa ng ingay. Hindi pwedeng magkamali ngayon. Saka ikinasa ang baril. Mula sa loob ay narinig ko ang pamilyar na boses ni Sebastian. “Put your guns down, or I’ll blow your companion’s head off.” utos nito. Malinaw ang pagbabanta sa tono niya. Dahil doon ay napilitan ang mga pulis na ibaba ang kanilang mga baril. Kita ko sa mga mata nila ang pag-aatubili pero wala silang magagawa. Naka posisyon si Sebastian sa likod ng isa sa kanila habang nakatutok ang baril sa ulo nito. Habang nakasilip ako sa gilid ng pader ay napansin ako ng isan
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:“Mag-iingat ka doon, please,” pakiusap ko kay Rhevan, ramdam ko ang kaba sa dibdib ko habang hinahanda ang sarili para sa pag-alis nito.Paalis na sila at nakahanda na ang private plane ng pamilya Alaric. Kasama na rin niya ang buong security t
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Bandang alas dos ng madaling araw nang biglang umalingawngaw sa buong bahay ang matinis na tunog ng security alarm.Agad akong napabangon sa kama, kasabay ni Rhevan na mabilis ding nagising. Halos kumabog ang dibdib ko sa biglaang ingay na iyon
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricRHEVAN’S POV:Maaga pa lang pero ramdam na ang bigat ng hangin sa loob ng conference room ng Alaric Construction and Design. Tahimik ang paligid, pero ang katahimikang iyon ay parang bagyong nagbabadya anumang oras ay maaaring manalanta.Naroon sina Liza, is
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Pagbalik ni Rhevan sa kwarto ay bumungad sa kanya ang namumugto kong mga mata. Hindi ko na nagawang itago ang bakas ng pag-iyak ko. Parang bawat luhang pumatak ay may kasamang bigat na ilang araw ko nang kinikimkim.“Anong nangyari?” bakas ang







