LOGINELARA'S POV:
Ilang araw matapos ang unang encounter nila, hindi pa rin mawala sa isip niya si Rhett Alaric. The man who’s been living rent-free in her mind and dreams for years. Hindi man maganda ang naging simula nila, she couldn’t help but admire him. There was something about his presence the way he carried himself, the quiet confidence in his eyes na hindi niya makalimutan. Imposibleng maging sila, alam niya ‘yon. Pero siya na ang naging standard niya pagdating sa ideal guy. Kaya siguro kahit ilang beses pa siyang ligawan ng iba, she always ends up comparing them to him. Wala eh, no one came close. At sa wakas, nalaman na rin niya kung sino ang lalaking matagal na niyang iniisip. Pero mapaglaro nga siguro ang tadhana, dahil kung kailan niya nalaman, saka pa siya nakagawa ng hindi magandang impresyon sa unang pagkikita nila. Narinig niyang humikab si Theo, dahilan para maputol ang paglalakbay ng isip niya. “Nakakaantok naman,” pabulong nitong reklamo. Binalingan niya ito. “Wala namang bago. Antukin ka talaga kahit kailan.” Napailing siya at inikutan ng mata ang binata. Mahinang natawa si Theo, halos maglaho ang mga mata nitong chinito. “What will I do? Sobrang boring naman kasi. Paulit-ulit na lang ang routine dito,” anito sabay napabuntong-hininga. “Ganyan ba talaga kapag genius?” biro niya. “Once na nakasanayang gawin ang isang bagay, bored agad?” Nagkibit-balikat lang ito bilang sagot at tumayo mula sa counter. Napailing siya habang pinagmamasdan itong naglalakad palayo. Bored nga talaga. --- RHETT’S POV: After two hours of a mind-numbing meeting, Rhett returned to his office with his secretary trailing behind. He loosened his necktie and sank into his chair, exhaustion hidden beneath his calm facade. “Sir, would you like me to buy you a coffee or should I make one?” tanong ng secretary. “Buy me a coffee from the nearby shop. The usual.” He handed her his credit card without looking up. “Noted, sir.” he left quietly. As he scanned the pile of documents before him, his mind drifted back to that woman from the café. The one who looked at him like she’d known him for years . The fear, the awe — the strange familiarity in her eyes. Weird. He never cared about strangers. But this time, something felt… different. Who is that woman? A knock broke through his thoughts. “Come in,” he said firmly. His secretary entered, holding his coffee. “Here’s your coffee, sir. One-fourth tablespoon of sugar.” He nodded curtly and went back to work. Time passed. Hours blurred. When he finally glanced at his wristwatch, it was already seven in the evening. “Sir, pwede na po ba akong mauna?” mahina at nahihiyang tanong ng kanyang secretary. He lifted his gaze. Cold, unreadable. “You can go now.” “Thank you, sir,” he said, relief flooding his face as he exited. Rhett stood and walked toward the glass wall. The city lights stretched endlessly below. Beautiful, alive, but distant. Just like him. Then his phone rang. The name flashing on the screen instantly hardened his jaw. Ricardo Alaric. His father. He didn’t want to answer. But he did, just to end it quickly. “Why did you call? Do you think I enjoy hearing your voice?” The words slipped out like venom, low and cold. Every syllable dripped with restrained anger. “You’re still the same, Rhett. The disrespectful son of a bitch!” his father spat from the other end. He let out a bitter laugh. “Are you referring to yourself?” he said sharply, his tone slicing through the silence. Before Ricardo could reply, Rhett ended the call. He stared blankly at the phone in his hand until the rage consumed him whole. In one swift motion, he slammed his fist against the wall. The pain was sharp, but he didn’t care. Pain felt better than the emptiness inside. Blood trickled down his knuckles, yet all he could feel was hatred. For his father. The man who destroyed everything. The man who replaced his mother before her grave could even fade. His mother, the only person who made him feel loved was gone. And when she left, she took all warmth with her. Rhett exhaled harshly, straightening his suit as if the pain could be brushed away. He needed air or alcohol. He grabbed his car keys and left the building, his footsteps echoing in the empty hallway. The night greeted him with the faint hum of engines and the cold scent of rain. Sliding into his black Maserati, he started the engine and drove off, the city lights streaking past like fading memories. Minutes later, he arrived at an elite bar. One of the few places where his name didn’t need an introduction. The bouncer nodded and let him in. Inside, dim lights glowed against polished marble. The air smelled of whiskey, perfume, and smoke comes from a cigarette. He sat at the counter. “Good evening, sir. What will you have tonight?” asked the bartender politely. “The usual,” Rhett replied flatly. Moments later, a glass of dark amber liquor was placed before him. He took a long gulp, feeling the burn crawl down his throat, bitter and cold just like the life he’d built around himself. “Another shot,” he muttered. The bartender obliged, sliding another glass toward him. Rhett stared at the drink, the golden liquid trembling slightly under the low light. He wanted to forget even just for tonight. Forget the father who never cared. Forget the house that once felt like home but turned into a battlefield. Forget the nightmares that still whispered his name every night. If only his mother were still alive… Maybe, just maybe, he wouldn’t have turned into this. He raised the glass, closing his eyes as the liquor burned his throat once more. The pain lingered but for Rhett Alaric, pain was the only thing that ever felt real.Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricRHEVAN’S POV:Maaga pa lang pero ramdam na ang bigat ng hangin sa loob ng conference room ng Alaric Construction and Design. Tahimik ang paligid, pero ang katahimikang iyon ay parang bagyong nagbabadya anumang oras ay maaaring manalanta.Naroon sina Liza, isa sa mga accounting staff at si Carlo na halatang hindi mapakali. Katabi nila ang Vice Chairperson na si Alejandro Uy na tikom ang bibig pero umiigting ang mga panga. Sa dulo ng mesa ay si Engineer Sofia Fuentebella na tahimik at kalmado sa panlabas na anyo pero halatang may malalim na iniisip.Nakatayo ako sa harap nila, hawak ang makapal na folder. Mga papeles na ilang linggo kong pinaghirapan tipunin. Mga ebidensyang magsisiwalat ng katotohanan.“Do you know why I called all of you here?” kalmado kong tanong.Ngunit walang sumagot.Dahan-dahan kong inilapag ang mga dokumento sa mesa. Umalingawngaw ang tunog nito sa buong silid.“There are ghost names in the payroll. Money has been release
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Pagbalik ni Rhevan sa kwarto ay bumungad sa kanya ang namumugto kong mga mata. Hindi ko na nagawang itago ang bakas ng pag-iyak ko. Parang bawat luhang pumatak ay may kasamang bigat na ilang araw ko nang kinikimkim.“Anong nangyari?” bakas ang pag-aalala sa mga mata nito.Unti-unti siyang lumapit sa akin, tila ba nag-aalangan kung hahawakan niya ba ako o bibigyan ng espasyo. Ngunit sa huli ay mas nanaig pa rin ang pag-aalala nito para sa akin. Umupo siya sa gilid ng kama at marahang hinawakan ang kamay ko.“S-Sorry…” basag ang boses kong saad. “Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa’yo. Sorry kung pinagdudahan ko ang pagmamahal mo para sa akin.”Napapikit siya. Tila ba napakalalim ng iniisip niya. Malalim ang mga mata at halatang kulang na kulang sa tulog. Bakas ang kapaguran sa buong mukha niya. Pagod mula sa trabaho, pagod sa maling balita na ikinalat nang kung sinumang ponsyo pilato na ‘yon at pagod sa pakikipaglaban para sa aming
Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric AMARIE’S POV: Pagmulat ng mga mata ko ay ang mukha ni Rhevan agad ang bumungad sa akin. Nakayuko ito sa gilid ng kama at ang isang kamay ay nakahawak sa gilid ng unan ko habang tila ba nakatulog sa kakabantay sa akin. Bahagyang nakakunot ang noo nito kahit natutulog, para bang hanggang sa panaginip ay dala niya ang bigat ng mga problema na pinapasan nito. May kung anong kirot sa dibdib ko nang makita ko ito na nasa ganitong kalagayan. “Mommy! You’re awake. How are you feeling po?” malungkot ngunit may halong pag-asa na saad ni Arielle habang marahang hinahaplos ang braso ko. Napangiti ako ng tipid. Ramdam ko pa ang bigat ng katawan ko at parang hinihila ako pabalik ng kama dala ng pagod at sakit na nadarama ko. Bago pa ako makasagot ay biglang nagising si Rhevan. Mabilis itong tumayo at agad na lumapit sa akin. Ang mga mata nito ay puno ng pag-aalala. “Finally, you’re awake. Are you feeling any pain? Does your head still hurt? Ple
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricChapter 58AMARIE’S POV:“Anong pag-uusapan natin, Dad?” tanong ni Rhevan sa kanyang ama.Magkaharap sila sa likod ng malawak nitong office table. Pinagsalikop ng ama niya ang mga daliri sa ibabaw ng mesa, seryoso ang mukha at tila may mabigat na pasabog.“Alam mo na bang laman ka ng balita at lahat ng social media?” malamig ngunit kontroladong saad nito.Parang binuhusan ng malamig na tubig si Rhevan. “What? How is that even possible?”Tahimik lang ako sa likuran nila. Nandoon si Mommy, si Daddy, at si Elraeh. Pakiramdam ko ay may bagyong paparating at ako ang isa sa mga matatamaan nito.“May kumakalat na balita na may scandal ka raw sa isa sa mga empleyado mo. Care to explain this to me?” hindi ito tanong kundi utos ng isang ama sa anak.Ipinakita niya ang tablet. Doon ko nakita ang mga litrato.Isang babaeng nakatalikod. Malapit kay Rhevan. Sa loob ‘yon mismo ng opisina niya. May isa pang kuha na nakahawak ang babae sa braso niya. Iba’t iban
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:“Gabi na ah, bakit parang nagmamadali ka?” nagtatakang tanong ko kay Rhevan nang makita kong kinuha niya ang susi ng sasakyan sa ibabaw ng console table.Alas–otso na ng gabi. Tahimik na ang buong bahay. Tulog na ang mga bata at dapat sana’y kami rin. Pero heto siya at nagmamadali na parang may hinahabol na oras.“One of the board members requested an emergency meeting. I’ll be back as soon as possible. If you’re sleepy, don’t wait for me, okay?” malumanay niyang saad saka hinalikan ang noo ko.Pinilit kong ngumiti kahit may kung anong kumirot sa dibdib ko. “Mag-iingat ka, ha? Hihintayin kita kahit anong mangyari.”He looked at me, his eyes soft. “I love you.”“I love you too,” sagot ko, pero hindi ko maitago ang lungkot at pag-aalala sa mga mata ko.Pagkasara ng pinto ay parang may sumabay na paglamig ng hangin sa loob ng bahay. Ang katahimikan ay tila ba mas mabigat kaysa dati. Naglakad ako papunta sa kusina para uminom ng gatas
Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Muli akong bumisita sa kumpanya ni Rhevan at gaya ng inaasahan ko ay walang nagbago. Puno pa rin ng bulungan ang paligid. Mga matang palihim na sumusunod sa bawat hakbang ko. Mga labi na nagkukunwaring abala pero malinaw kong naririnig ang bawat patutsada nila sa akin.“Kaya lang naman nagagalit si ma’am kasi threatened siya kay Engineer Sofia.” bulong ng isang empleyado, sapat para umabot sa pandinig ko.Napapikit ako sandali at huminga nang malalim. Ilang beses ko na bang sinubukang palampasin ito? Ilang beses ko na bang pinili ang manahimik para sa kapayapaan ng pamilya ko? Pero siguro ay sapat na na ito. Panahon na para kausapin ko mismo ang babaeng pinanggagalingan ng lahat ng problemang nararanasan ng pamilya ko.Diretso akong nagtungo sa Engineering department. Ramdam ko ang tensyon sa buong paligid. May mga nagkunwaring may inaayos sa computer at may nagkunwaring may tinatawagan pero alam kong ako ang sentro ng usapan nila







