Chapter 4:

ELARA’S POV:

Habang abala ako sa pagluluto ng kalderetang baka ay biglang nag-notif ang cellphone ko. Rest day ko ngayon kaya ako muna ang nagluto para makapagpahinga ang aking ina. Pinatay ko ang kalan atsaka kinuha ang phone.

Lennox Drevin: Hi best friend! I just want to let you know that I’m going home. Did you miss me?

Napangiti ako nang mabasa iyon. “Si Lennox talaga…” bulong ko sa sarili.

Ngunit nagulat ako nang muntik nang mabitawan ang telepono nang bigla itong tumawag thru video call.

“Hello! Kumusta ang Canada? Nakabingwit ka na ba ng chix mo?” biro ko dito.

“Wow, ganun agad?” drama ni Lennox habang kunwaring hinahawakan ang dibdib niya. “You didn’t even say you missed me too. I’m hurt!”

“Iwww, ang drama mo!” saka ko ito inirapan. “Kailan flight ang mo pauwi?”

“Bukas! Sama ka sa pagsundo?” sabay ngisi nito.

“Sayang, may duty ako. Kung wala lang sana…”

Saglit na natigilan si Lennox, may lungkot na dumaan sa mga mata bago ngumiti uli. “It’s okay. I’m a big boy now.”

“Good. Ingat sa flight mo.” saad ko.

“See you soon!”

Natapos ang tawag at saka ko tinawagan ang mga magulang at kapatid ko, “Kain na tayo!”

— — —

Kinabukasan ay halos liparin niya ang daan sa pagmamadali. Napasarap kasi ang tulog ko. “Ma! Alis na po ako!” sigaw ko habang inaabot ang bag.

“Mag-ingat ka, anak!” paalala ni Mama.

Tumango ako at nagmamadaling sumakay ng tricycle.

“Sa kanto lang po.” saad ko.

Pagbaba ko ay agad akong nag-abang ng jeep. Swerte at may tumigil agad.

“Paki abot po ng bayad, sa Elite Coffee Shop lang po,” saad ko, sabay abot ng bayad.

Pagdating sa tapat ng café ay mabilis na bumaba ako at tumawid. Akala ko ay malinis ang daan, kaya’t mabilis akong naglakad hanggang sa isang malakas na busina ang pumunit sa hangin. Rinig na rinig din ang pagkiskis ng gulong nito marahil sa biglang pag preno nito.

Napapikit ako at bago pa man makagalaw ay halos ilang dangkal na lang ang pagitan ng sasakyan sa kanya. Nanginginig ang tuhod ko at bigla na lang bumagsak sa gilid ng kalsada, pilit pinipigilan ang pag-iyak.

Narinig ko ang pagbukas sara ng p***o ng mamahaling kotse. Mabigat ang bawat yabag na papalapit sa akin.

Oh my god… patay!

Dahan-dahan kong iniangat ang paningin at para akong binuhusan ng malamig na tubig nang makita kung sino ito.

Rhett Alaric.

Ang lalaking ilang taon ko nang hinahangaan. Dati ay nakikita ko lang sa magazine, ngumingiti sa mga pahinang paulit-ulit kong binabalikan ay muling nagpakita sa aking mga alaala. Akala ko noon ay hanggang sa larawan na lang ito.

Ang laman ng aking panaginip. Pero heto na at kaharap ko na naman siya ngunit sa hindi pa magandang pagkakataon. Parang pinaglalaruan talaga kami ng tadhana!

Nagtiim bagang ito, malamig ang mga mata. Halatang pinipigilan ang sarili na magalit.

“Get up,” utos nito sa baritonong boses. “I’ll take you to the hospital.”

Hindi ako makagalaw. Nanginginig pa rin ang aking mga kamay at binti dahil sa nangyari. Ramdam ko ang mabilis na pintig ng puso ko. Marahil sa sobrang pagkainip nito sa akin dahil hindi pa rin ako kumikilos ay ito na mismo ang gumawa ng unang hakbang.

“W-Wait! Kaya ko namang—”

Saka nito pinutol ang sasabihin ko.

“Don’t argue.” baritonong sabi nito

Ramdam ang pagtitimpi marahil sa pagkainis nito. Bago pa man ako makatanggi ay buhat na niya ako ng pa-bridal style.

Dahilan para mapakapit ako sa leeg nito, ramdam ang tibok ng puso ni Rhett at ang matipuno nitong dibdib.

Pagkalapag nito sa akin sa passenger seat ay naamoy ang halimuyak ng leather at panlalakeng pabango nito.

“Cancel my meeting,” narinig kong sabi nito sa phone, malamig ang tono. “I’ll head to the hospital.”

Tahimik lang akong nakatingin sa labas. Hindi makapaniwala na ito ang nangyayari. Ilang minuto lang ang nakalipas ay naramdaman ko na huminto ang sasakyan.

Muli akong binuhat ni Rhett at dinala sa loob ng ER.

“Prepare the stretcher,” saad ng nurse.

“What happened, sir?” tanong ng doctor.

“She suddenly crossed the road. I’m not sure if I hit her,” sagot ni Rhett, malamig at diretso.

Agad akong sumingit. “H-Hindi po ako nabangga, Doc. Okay lang ako, promise!”

“Still, you needs to run some tests,” sagot ni Rhett, hindi man lang lumingon sa akin. “I don’t want to be blamed for something I didn’t cause.” aroganteng saad nito.

Ang lamig ng tono niya, pero may kakaibang bigat sa bawat salita nito.

“N-Na… Naiintindihan ko,” mahina kong sabi.

Isang titig lang mula kay Rhett at parang gusto ko nang matunaw dahil sa hiya.

— — —

ELARA’S POV:

Lumipas ang halos isang oras na tests at x-ray. Buti na lang ay walang fracture o injury. Paglabas ng doctor, saka lang nagsalita si Rhett.

“Here,” iniabot nito ang isang gold card. “Withdraw whatever amount you need. Compensation for the trouble.”

“Ha? Hindi naman kailangan, sir. I—”

Pero nag-check lang ito ng oras sa wristwatch at tumalikod. “I have to go ms. Don’t stay out of focus next time.”

Wala na.

Lumakad na siya palayo bago pa man ako makasagot sa kanya.

“Tss. Ang sungit!” bulong ko.

Napatingin ako sa gold card. Grabe! Ginto talaga, pati siguro ang pagngiti nito ay napakamahal.

Hindi man lang marunong ngumiti!

Pag-uwi ko ay agad akong nag-message sa aking boss para magpaalam. Wala na, absent na ako ngayong araw. Sayang ang sahod.

— — —

Hindi nagtagal ay dumating si Lennox sa bahay at may dalang prutas.

“May masakit ba sa’yo?” agad nitong tanong, halatang nag-aalala.

“Wala naman. Na-shock lang talaga ako sa nangyari,” saka ako ngumiti para pakalmahin ito. “Saka okay naman daw lahat ng results.”

“Good. Akala ko kung ano na nangyari sa’yo.” saka lang ito napahinga ng malalim.

“Okay lang ako. Ikaw, dapat nagpahinga ka muna, galing ka pa ng flight.” sagot ko.

“Don’t worry about me,” sagot nito sabay upo. “Ikaw muna alalahanin ko.”

“Sus! Drama king ka talaga.”

Umirap lang ito, pero may ngiti sa labi. “Hindi ko kaya mawala ang best friend kong walang boyfriend.”

“Wow ha! Porket ikaw nakarami ng chix sa Canada, nagyayabang ka na?” pinandilatan ko ito ng mata saka kinurot sa tagiliran.

“A-Aray! Huy! Masakit!” iwas nito habang tumatawa.

“Mag merienda na muna kayo, Lennox,” sabat ni Mama habang inilalapag ang tray ng cupcakes at juice.

“Salamat po, Tita!” nahihiyang sabi ni Lennox.

Pagkatapos ng ilang oras na kwentuhan at kulitan ay nagpaalam na ito. “Salamat po ulit sa merienda, Tita.”

“Walang anuman, mag-ingat ka.”

Pagkaalis ni Mama sa sala ay napangisi ako. “Ingat ka, baka may ma-heartbroken sa’yo kapag nagasgasan yang mukha mo.”

“Sus! Alam ko namang ikaw ‘yung unang iiyak, Elara.” sabay kindat pa nito.

“Yuck! Please lang, mas gwapo pa ‘yung crush ko sa’yo.”

“Oh really? Nasaan na siya ngayon, ha?”

“Yun nga, nakita ko kanina.” kinikilig na saad ko.

“Kita? Kanina?” kunot-noong tanong nito.

“Mm-hmm. Siya yung muntik nang makabangga sa akin kanina.”

“WHAT?!" gulat na tanong nito. “Siya ba yung lalakeng nakwento mo noon na nakita mo sa magazine?” kuryosong tanong nito.

Tumango ako. “Oo. hindi ko inaakalang mas gwapo pala siya sa personal.” kinikilig na sabi niya rito na para bang dinaig ko pa ang teenager na nakita ang kanyang crush.

Umirap si Lennox. “Tsk. Delikado na ‘to. Baka hindi lang puso mo ang mabangga niyan.”

Ngumiti ako saka tiningnan ang langit sa labas ng bintana. “Too late. I think it already did.”