Chapter 5:

ELARA'S POV:

“Anong nangyari ba’t absent ka kahapon?” tanong ni Clarie habang nililinis ang counter. Kita sa mukha nito ang halong curiosity at concern.

“Muntik na akong mabangga ng sasakyan.” mahinang sagot ni Elara, habang pinupunasan ang mesa. “Pero hindi naman ako natamaan. Dinala lang ako sa hospital.” Napabuntong-hininga siya.

Biglang napatigil si Clarie. “Hala! Ano’ng sabi mo? Muntik ka nang mabangga? Kumusta ka na ngayon? May sugat ka ba?” sunod-sunod na tanong nito, bakas ang pag-aalala sa mga mata.

Ngumiti si Elara, pilit na pinapakalma ang kaibigan. “Okay na ako. Wala naman akong sugat. Medyo nagulat lang talaga ako sa nangyari.”

Pero sa loob-loob niya, hindi talaga siya okay. Dahil sa muli nilang pagkikita mula nang araw na ‘yon, mas lalo lang nitong ginulo ang puso at isip niya.

“Mabuti naman kung gano’n,” sagot ni Clarie, sabay halukipkip. “Sino nga pala yung muntik nang makabangga sa’yo?”

Doon biglang uminit ang pisngi ni Elara. Parang sabay-sabay na naglakbay ang init mula leeg hanggang tainga. Ramdam niyang namumula siya. “Si ano… s-si Sir Rhett,” nauutal niyang sagot sabay takip ng kamay sa bibig, para hindi mapansin ni Clarie ang ngiti sa labi niya.

“Really?” halos sumigaw sa gulat si Clarie. “Grabe naman ‘yan! Sa tuwing nagkikita kayo, may aksidenteng nangyayari. Hindi ka ba pinagalitan? Ang sungit daw noon sabi ng iba.”

“Sinabihan lang niya ako na dapat mag-focus daw ako sa dinadaanan ko,” sabi niya, medyo iritang tono. “Baka nga nabubwisit na siya sa akin kasi tuwing nagkikita kami, laging may aberyang nangyayari.”

Clarie shook her head. “Hay naku. No wonder. Masungit talaga ‘yon. Pero aminado akong gwapo.” Napangiti ito, sabay kindat kay Elara.

“Gwapo nga…” mahina niyang tugon, halos pabulong. “Pero nakaka-intimidate.”

---

Panaka-naka ang pagdating ng mga customer. Maganda at maaliwalas ang panahon sapat para makapag-isip-isip siya habang nag-aayos ng order. Kanina pa niya tinitingnan ang card na ibinigay ni Rhett kahapon. Kulay ginto, katulad ng ngiti ng may-ari nito masyadong gold.

Plano niyang ibalik ito mamaya.

Aanhin pa ba niya ‘yon? Binayaran na nga nito ang lahat ng hospital bills. Hindi naman niya hinihingi, pero ginawa pa rin nito.

Ang problema lang paano siya papasok sa kumpanya nito? Hindi naman siya basta-basta makakalapit kay Rhett Alaric. Lalo pa’t isa lang siyang ordinaryong barista at ito ay isang CEO ng malaking construction firm.

“Bahala na,” mahina niyang sabi, sabay iling. Pero habang iniisip pa lang ang posibilidad na magkita ulit sila, hindi niya maiwasang kabahan.

Kinilig din naman siya. Konti lang.

Okay fine, sobra.

Para maibsan ang kaba, nagpakabusy na lang siya. Binabati ang bawat customer, ngumingiti kahit pagod na, at pinipilit kalimutan ang ideya sa posibleng mangyari mamaya. Haharapin niya ulit ang lalaking nagpapabilis sa pagtibok ng kanyang puso.

Hanggang sa mapansin niyang nawawala ang liwanag sa labas. Ang dating maliwanag na langit ay unti-unti nang nagiging kulay abo. Pagtingin niya sa orasan, alas-siete na pala.

“Bye guys! See you tomorrow!” masigla niyang paalam.

“Ingat, Elara!” halos sabay-sabay na sagot ng mga katrabaho niya.

Paglabas niya ng café, ramdam niya ang malamig na simoy ng gabi. Hawak pa rin niya ang card.

“Kaya mo ‘yan, Elara,” bulong niya sa sarili. “Tao lang din siya. Ang pinagkaiba niyo lang ay mayaman siya.”

---

Pagdating sa harap ng Alaric Construction & Design, parang gusto niyang umatras. Ang laki ng building, puro salamin, at may ilaw pa kahit gabi na. Ang mga guwardiya, pormal. Para bang isang maling hakbang lang ay mapapaalis siya.

“Goodevening ma’am, may appointment po ba kayo?” tanong ng guard.

“Ah, w-wala po. May ibabalik lang ako kay Sir Rhett Alaric. Nandiyan pa po ba siya?”

Tumingin ito sa logbook. “Sandali lang, ma’am.” Kinuha ang walkie-talkie. “Sir, may babaeng naghahanap po sa inyo Mr. Alaric. Elara Raenor daw po yung tinulungan niyo raw sa hospital.”

Tahimik ang ilang segundo. Parang humaba ang oras habang naghihintay siya ng sagot.

Pagkatapos ng ilang sandali, tumango ang guard. “Pwede na kayong pumasok, ma’am. Seventh floor. Gamitin niyo po ‘yung elevator sa kanan.”

“Salamat po,” magalang niyang sagot.

Habang naglalakad papunta sa elevator, ramdam niyang sinusundan siya ng mga tingin ng ilang empleyado. Lahat siguro nagtataka kung sino siya.

Hindi niya na lang pinansin.

Pagpasok ng elevator, huminga siya nang malalim. Habang tumataas ang ilaw mula 1… 2… 3… hanggang 7, parang kasabay din nitong tumataas ang tibok ng puso niya.

“Okay lang ‘yan, Elara,” sabi niya sa sarili. “Kakausapin mo lang siya ng kaunti saka ibabalik ang card, tapos aalis ka na.”

Tumunog ang elevator. Ding!

Seventh floor.

---

Tahimik ang buong palapag. Ilang ilaw lang ang bukas, at sa dulo ng hallway ay nando’n ang pintuang may nakasulat na Rhett Alaric – CEO.

Kinagat niya ang kanyang daliri, huminga muna siya ng malalim sabay katok.

“Come in,” ang baritonong boses na may halong lamig mula sa loob.

Dahan-dahan niyang pinihit ang knob.

Pagpasok niya, agad siyang natigilan. Nando’n si Rhett, nakaupo sa swivel chair, nakayuko sa mga papeles. Tanging ang puting dress shirt na medyo nakabukas ang unang butones, sleeves rolled up, at may hawak na ballpen sa kanang kamay.

Kahit hindi ito nagsasalita, iba ang presensyang dala niya. Malamig. Intimidating. Pero may kung anong misteryong nakapalibot sa awra nito.

Tumingin ito sa kanya. Diretso. Puno ng lamig. “What took you here, ms.?” tanong nito, bahagyang kunot-noo.

“Ah, g-gusto ko lang ibalik ‘yung card na binigay mo kahapon, sir. Hindi ko naman kailangan ‘to.” Napalunok siya.

He leaned back on his chair, his expression unreadable. “What are you doing there? Come here.”

Kahit nanginginig ang tuhod, lumapit siya. Bawat hakbang, parang naririnig niya ang tibok ng puso niya sa katahimikan ng opisina.

Pagharap niya sa mesa nito, tinaas ni Rhett ang kamay, hinihingi ang card.

Tinaas din nito ang kilay, tila naiinip.

Agad niyang kinuha ang card mula sa bulsa at iniabot sa kanya. “Salamat pala, sir. At pasensya na rin sa abala. Pero wala naman akong kasalanan sa nangyari. Sadyang mabilis ka lang siguro magpatakbo.”

Napakurap ito. Bahagyang tumaas ang sulo ng labi nito. Hindi malinaw kung ngiti ba o inis. “How do you say so?” malamig ang tono, pero may bahid ng amusement sa boses nito.

“Nasabi ko na po, sir. Pero ayos lang hindi mo kailangang mag-explain. Wala naman na ‘yon.” Pinilit niyang ngumiti, kahit halatang kinabahan.

Tinitigan lang siya ni Rhett ng matagal.

Parang may binabasa sa mga mata niya.

“You may go now,” sa wakas ay sabi nito, tinig na walang emosyon. “I’m a busy person, and I don’t want to waste my time.”

Parang tinusok ang dibdib ni Elara.

Hindi niya alam kung dahil sa hiya o sa sakit dahil sa tono nito.

“Okay po, sir. Pasensya na ulit.” Mahina ang boses niya.

Mabilis siyang tumalikod at naglakad papunta sa pinto.

Pagkalabas, marahang isinara niya ang pinto at napasandal doon. Ramdam niya ang bilis ng tibok ng puso niya.

“Okay na, Elara. Pwede ka nang huminga,” bulong niya sa sarili habang pilit na pinapakalma ang dibdib.

Ngunit kahit anong gawin niya, hindi mawala sa isip niya ang lamig ng tinig ni Rhett at ang titig nitong tila may gustong sabihin, pero pinili na lang manahimik.

At sa hindi niya malamang dahilan, mas lalo lang niyang gustong makita ulit ang lalaking ‘yon.