Chapter 5:

ELARA'S POV:

“Anong nangyari ba’t absent ka kahapon?” tanong ni Clarie habang nililinis ang counter.

Kita sa mukha nito ang halong curiosity at concern.

“Muntik na akong mabangga ng sasakyan,” mahinang sagot ko habang pinupunasan ang mesa. “Pero hindi naman ako natamaan. Dinala lang ako sa hospital.” saka ako napabuntong-hininga.

Biglang napatigil si Clarie. “Hala! Ano’ng sabi mo? Muntik ka nang mabangga? Kumusta ka na ngayon? May sugat ka ba?” sunod-sunod na tanong nito, bakas ang pag-aalala sa mga mata.

Dahilan para mapangiti ako, pilit na pinapakalma ang kaibigan. “Okay na ako. Wala naman akong sugat. Medyo nagulat lang talaga ako sa nangyari.”

Pero sa loob-loob ko ay hindi talaga ako okay. Dahil sa muli naming pagkikita mula nang araw na ‘yon ay mas lalo lang nitong ginulo ang puso at isip ko.

“Mabuti naman kung gano’n,” sagot ni Clarie, sabay halukipkip. “Sino nga pala yung muntik nang makabangga sa’yo?”

Doon biglang uminit ang pisngi ko. Parang sabay-sabay na naglakbay ang init mula leeg hanggang tainga.

Ramdam ko na namumula na ako ngayon na parang isang kamatis. “Si ano… s-si Sir Rhett,” nauutal kong sagot sabay takip ng kamay sa bibig, para hindi mapansin ni Clarie ang ngiti sa labi ko.

“Really?” halos sumigaw sa gulat si Clarie. “Grabe naman ‘yan! Sa tuwing nagkikita kayo, may aksidenteng nangyayari. Hindi ka ba pinagalitan? Ang sungit daw noon sabi ng iba.”

“Sinabihan lang niya ako na dapat mag-focus daw ako sa dinadaanan ko,” saad ko. “Baka nga nabu-bwisit na siya sa akin kasi tuwing nagkikita kami, laging may aberyang nangyayari.”

Clarie shook her head. “Hay naku! No wonder. Masungit talaga ‘yon. Pero aminado akong gwapo.” napangiti ito, sabay kindat sa akin.

“Gwapo nga…” mahina kong tugon, halos pabulong. “Pero nakaka-intimidate.”

— — —

Panaka-naka ang pagdating ng mga customer. Maganda at maaliwalas ang panahon sapat para makapag-isip-isip ako habang nag-aayos ng order. Kanina ko pa tinitingnan ang card na ibinigay ni Rhett kahapon. Kulay ginto, katulad ng ngiti ng may-ari nito masyadong gold.

Plano ko na ibalik ito mamaya.

Aanhin ko ba ‘to? Binayaran na nga nito ang lahat ng hospital bills. Hindi naman hinihingi, pero ginawa pa rin nito.

Ang problema lang paano ako papasok sa kumpanya nito? Hindi naman ako basta-basta makakalapit kay Rhett Alaric. Lalo pa’t isa lang akong isang ordinaryong barista habang ito ay isang CEO ng malaking construction firm.

“Bahala na,” mahina saad ko, sabay iling.

Pero habang iniisip ko pa lang ang posibilidad na magkita ulit kami ay hindi ko maiwasang kabahan.

Kinilig din naman ako.

Konti lang.

Okay fine, sobra.

Para maibsan ang kaba, nagpaka-busy na lang ako. Binabati ang bawat customer, ngumingiti kahit pagod na, at pinipilit kalimutan ang ideya sa posibleng mangyari mamaya. Haharapin ko ulit ang lalaking nagpapabilis sa pagtibok ng aking puso.

Hanggang sa mapansin kong nawawala na ang liwanag sa labas. Ang dating maliwanag na langit ay unti-unti nang nagiging kulay abo. Pagtingin ko sa orasan ay alas-siete na pala.

“Bye guys! See you tomorrow!” masiglang paalam ko.

“Ingat, Elara!” halos sabay-sabay na sagot ng mga katrabaho ko.

Paglabas ko ng café ay ramdam ko ang malamig na simoy ng gabi. Hawak pa rin ang card na bigay ni Rhett.

“Kaya mo ‘yan, Elara,” bulong ko sa sarili. “Tao lang din siya. Ang pinagkaiba niyo lang ay mayaman siya.”

— — —

Pagdating sa harap ng Alaric Construction & Design, parang gusto ko na lang na umatras. Ang laki ng building, puro salamin, at may ilaw pa kahit gabi na. Ang mga guwardiya ay pormal. Para bang isang maling hakbang lang ay mapapaalis ako dito.

“Good evening ma’am, may appointment po ba kayo?” tanong ng guard.

“Ah, w-wala po. May ibabalik lang ako kay Sir Rhett Alaric. Nandiyan pa po ba siya?”

Tumingin ito sa logbook. “Sandali lang, ma’am,” kinuha ang walkie-talkie. “May babaeng naghahanap po sa inyo Sir.

Saka bumaling sa akin ang guard. “Ano hong pangalan niyo?"

“Elara Renoir, pakisabi yung tinulungan niya sa hospital noon." paliwanag ko.

Tinanguan ako nito. “Elara Raenor daw po yung tinulungan niyo raw sa hospital.”

Tahimik ang ilang segundo. Parang humaba ang oras habang naghihintay ako ng sagot.

Pagkatapos ng ilang sandali, tumango ang guard. “Pwede na kayong pumasok, ma’am. Seventh floor. Gamitin niyo po ‘yung elevator sa kanan.”

“Salamat po,” magalang kong sagot.

Habang naglalakad papunta sa elevator, ramdam kong sinusundan ako ng mga tingin ng ilang empleyado. Lahat siguro nagtataka kung sino ako.

Hindi ko na lang ‘yon pinansin.

Pagpasok ng elevator, huminga ako nang malalim. Habang tumataas ang ilaw mula 1… 2… 3… hanggang 7, parang kasabay din nitong tumataas ang tibok ng puso ko.

“Okay lang ‘yan, Elara,” saad ko sa sarili. “Kakausapin mo lang siya ng kaunti saka ibabalik ang card, tapos aalis ka na.”

Biglang tumunog ang elevator.

Seventh floor.

— — —

Tahimik ang buong palapag. Ilang ilaw lang ang bukas, at sa dulo ng hallway ay nando’n ang pintuang may nakasulat na Rhett Alaric – CEO.

Kinagat ko ang aking daliri saka huminga muna ng malalim sabay katok.

“Come in,” ang baritonong boses na may halong lamig mula sa loob.

Dahan-dahan kong pinihit ang seradura.

Pagpasok ko ay agad akong natigilan. Nando’n si Rhett, nakaupo sa swivel chair, nakayuko sa mga papeles. Tanging ang puting dress shirt na medyo nakabukas ang unang butones, nakatupong sleeves hanggang siko, at may hawak na ballpen sa kanang kamay.

Kahit hindi ito nagsasalita, iba ang presensya na dala niya. Malamig. Intimidating. Pero may kung anong misteryong nakapalibot sa awra nito.

Tumingin ito sa akin nang diretso. Puno ng lamig. “What took you here, ms?” tanong nito, bahagyang naka kunot-noo.

“Ah, g-gusto ko lang ibalik ‘yung card na binigay mo kahapon, sir. Hindi ko naman kailangan ‘to.” saka ako napalunok.

He leaned back on his chair, his expression unreadable. “What are you doing there? Come here.”

Kahit nanginginig ang tuhod ay lumapit ako. Bawat hakbang, parang naririnig ko ang tibok ng aking puso sa katahimikan ng opisina.

Pagharap ko ay sa mesa nito, tinaas ni Rhett ang kamay, hinihingi ang card.

Tinaas din nito ang kilay, tila naiinip.

Agad ko na kinuha ang card mula sa bulsa at iniabot sa kanya. “Salamat pala, sir. At pasensya na rin sa abala. Pero wala naman akong kasalanan sa nangyari. Sadyang mabilis ka lang siguro magpatakbo.”

Napakurap ito. Bahagyang tumaas ang sulok ng labi nito. Hindi malinaw kung ngumiti ba ito o nainis.

“How do you say so?” malamig na saad nito, pero may bahid ng pagkaaliw ang boses nito.

“Nasabi ko na po, sir. Pero ayos lang hindi mo kailangang mag-explain. Wala naman na ‘yon.” pinilit ko na ngumiti, kahit halatang kinabahan ako.

Tinitigan lang ako ni Rhett ng matagal.

Parang may binabasa sa mga mata niya.

“You may go now,” sa wakas ay sabi nito, tinig na walang emosyon. “I’m a busy person, and I don’t want to waste my time.”

Parang tinusok ang dibdib ko ng karayom dahil sa paraang ng pagsasalita nito.

Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkapahiya o sa sakit dahil sa tono nito.

“Okay po, sir. Pasensya na ulit.” mahinang saad ko.

Mabilis kong tinalikuran ito at naglakad papunta sa p***o.

Pagkalabas ay marahang isinara ko ang p***o at napasandal doon. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko.

“Okay na, Elara. Pwede ka nang huminga,” bulong ko sa sarili habang pilit na pinapakalma ang puso ko.

Ngunit kahit anong gawin ko ay hindi mawala sa isip ko ang lamig ng tinig ni Rhett at ang titig nitong tila may gustong sabihin, pero pinili na lang manahimik.

At sa hindi ko malamang dahilan, mas lalo ko lang gustong makita ulit ang lalaking ‘yon.