Chapter 6:

ELARA’S POV:

Malakas ang buhos ng ulan paggising ko ngayong umaga. Ramdam ko pa ang lamig ng hangin habang nakatanaw sa bintana. Makapal ang mga ulap at halos maglaho na ang langit sa tindi ng dilim. Panigurado, pahirapan na naman sa biyahe papuntang café.

Nag-text pa ang NDRRMC. May paparating daw na bagyo. Kawawa na naman ang unang dadaanan nito. Paulit-ulit na lang… baha rito, baha roon. Hindi mo alam kung likas na sakuna o gawa ng mga kurakot na opisyal. Sa huli, ang mga tao at mga hayop ang kawawa. May masisira na namang mga kabahayan, imprastraktura at kabuhayan ng ilan.

“Para po!” sigaw ko sabay kaway sa jeep. Tumigil ito sa tapat ng café kaya agad akong bumaba. Tulad ng dati, kailangan ko pang tumawid dahil nasa kabilang daan ang Elite Café. Sinilip ko muna ang kaliwa’t kanan, ayokong maulit ang kamalasang muntik na akong masagasaan noon.

Hawak ang payong, mabilis akong tumawid. Pero kahit may panangga ako, halos walang silbi dahil sa lakas ng hangin. Ang mga patak ng ulan, parang karayom na tumatama sa balat. Nakakatamad talagang pumasok sa ganitong panahon, pero wala akong choice. Walang trabaho, walang sahod. At mas masarap sa pakiramdam ‘yung pagod ka pero alam mong may kikitain ka, kaysa naman sa wala kang pera at mahaba pa ang listahan ng bayarin. ‘Yun ang tunay na nakakapanghina, kapag deficit ka sa buhay.

“Good morning!” masigla kong bati sa mga kasamahan ko pagkapasok sa café.

“Good morning, Elara!” sabay-sabay nilang tugon.

Dumiretso ako sa locker room, sinuot ang apron, sapatos, at hairnet, saka ikinabit ang name pin.

“Nakakatamad pumasok pero dahil alipin tayo ng pera, gora pa rin,” sabi ni Clarie habang nagtitimpla ng kape. “Isang cold Spanish latte for Ms. Vivienne!” sigaw nito nang matapos.

May tumayong babae sa dulo ng café. Tantiya ko, mga 5’7” ang height. Ang suot niyang red body-hugging dress ay parang gawa sa mamahaling tela, at sa bawat hakbang ng stiletto shoes niya ay maririnig ang kumpas ng kumpiyansa. Nakasabit sa braso niya ang black Hermes bag, at ang straight na blonde hair niya, halatang gawa ng isang high-end salon. Maputi, petite, at may maamong mukha. Sweet but intimidating.

“Here’s my payment for the Spanish latte,” sabi niya sa matinis na boses na may halong English accent.

Ni-swipe ni Clarie ang credit card nito. “Here’s your receipt, ma’am. Thank you for coming to Elite Café. Enjoy your drink!”

Nginitian siya ng babae nang pagkatamis-tamis pero may halong pahiwatig. “Thank you! You’ll surely see my face here always,” sagot nito bago tumalikod.

Kinalabit ako ni Clarie. “Bakit kaya gano’n sinabi ni ma’am? Nakaka-curious si ante mo,” bulong nito sa akin.

“Baka nagustuhan ang ambiance?” sagot ko sabay kibit-balikat.

“Mukhang mabait naman siya. In fairness, maganda at sexy pa.” wika ni Clarie

“Sinabi mo pa. At least hindi mukhang matapobre.” sagot ko naman.

Habang lumilipas ang mga oras, lalo pang lumakas ang ulan. Sa labas ng glass wall ng café, halos magwala ang mga puno sa lakas ng hangin. Ang mga dahon ay nagsasayaw, parang sinasabayan ang mabagsik na tugtog ng kalikasan.

“Panigurado absent si Theo mamaya,” sabi ko habang chine-check ang mga pastries. “Tinamad na naman ‘yon. Alam mo naman, anak mayaman.”

“For sure! Kung mayaman lang din sana ako, hindi na rin ako papasok ngayon,” sagot ni Clarie sabay tawa.

Napailing na lang ako, sabay tawa rin. Sa totoo lang, tama siya.

–––

Gabi na nang matapos ang shift. Ang hirap sumakay dahil halos wala nang jeep sa daan. Nakatayo ako sa waiting shed, hawak pa rin ang payong kong basang-basa na. Ayoko talagang mag-tricycle, ang mahal ng pamasahe.

Habang nag-aabang, isang itim na Toyota ang biglang huminto sa harap ko. Napatigil ako. Sino kaya ‘to? Baka may ibababa lang…

“Ay kabayo ka!” napasigaw ako nang bigla itong bumusina.

Unti-unting bumaba ang bintana at bumungad ang mukha ng isang pamilyar na lalaki.

Si Lennox.

“What are you looking at? Hop in, Elara!” sigaw nito, nilalabas pa ang ulo para lang marinig ko dahil malakas ang ulan.

Dali-dali akong sumakay. “Anong ginagawa mo rito, Lennox?” tanong ko, halata sa tono ang pagtataka.

“Ang rude mo talaga minsan,” natatawa nitong sagot. “Can you at least give me a hug first bago mo ako bombahin ng tanong?”

Umirap ako pero napangiti rin. “Fine.” Yumakap ako sandali. “So… bakit ka nga nandito?”

“Well,” ngumiti ito, “I asked tita where you work. Wala naman akong ginagawa at naisip kong sunduin ka. Knowing you, siguradong wala ka nang masasakyan. Ayun, knight in shining armor to the rescue.” winagayway pa nito ang dalawang kilay

“Wow, ang sweet mo naman,” sagot ko sabay taas ng kilay. “May kailangan ka sa akin ‘no?”

“Grabe ka naman! Hindi ba pwedeng gusto ko lang maging sweet?” kunwari’y nagdamdam ito, hawak pa ang dibdib.

“Okay na, drama king. Tara na, gusto ko nang makauwi.”

“Copy, ma’am.” ngumisi ito bago minaniobra ang manibela.

Tahimik kaming bumyahe habang patuloy ang malakas na ulan. Sa bawat kanto, may naglalakad na tao, may nagtatakbo, may nakasilong. Napaisip ako kung gaano ka-swerte ko pa rin kahit papaano dahil may kaibigan akong tulad ni Lennox na laging nandiyan.

“Salamat sa paghatid,” sabi ko nang makarating kami.

“Walang anuman.” Kinindatan niya ako.

Napailing ako, natatawa. Kung hindi ko lang siya kilala simula pagkabata, baka napagkamalan ko pa siyang manliligaw. Gentleman naman kasi talaga siya. Maraming ngang babae ang nagkakagusto sa kanya. Ako lang siguro ang immune o baka nasanay na lang ako sa presensya niya.

Pagpasok ko sa bahay, sinalubong kami ni Mama. “Lennox! Dito ka na mag-dinner.”

“Mano po, tita. Gusto ko sana, pero may family dinner po kami. Next time na lang po.”

“Gano’n ba? Sige, paki kumusta mo na lang ako kina mareng Lennah at pareng Nox.”

“Yes po, I will. Goodnight po, tita. Bye, Elara.”

“Bye, Lennox, mag-iingat ka.” Ngumiti ako bago siya tuluyang umalis.

Pagkatapos naming mag-dinner, dumiretso ako sa kwarto. Ginawa ko ang nakasanayan kong nightly routine. Nag-half bath para presko bago humiga. Habang nakatitig ako sa kisame, hindi ko maiwasang maalala ang malamig na mga mata ni Rhett Alaric noong nakaraang linggo.

Muli kong naramdaman ang kakaibang kaba sa dibdib ko. Bakit gano’n? Tuwing naiisip ko siya, para bang may bahid ng takot… pero may halong paghanga. Hindi siya ‘yung tipong gentleman o sweet tulad ni Lennox. Masungit, intimidating at misteryoso. Pero may kung anong karisma sa kanya na hindi ko maipaliwanag.

Ang bawat tingin niya ay parang may sinasabi, pero hindi mo mabasa. At sa likod ng malamig niyang anyo, alam kong may tinatago siyang kuwento. Isang lihim na gustong sumigaw, pero pinipiling manahimik.

Rhett Alaric… sino ka nga ba talaga? Bakit kahit ayaw kong isipin, palagi ka pa ring dumadalaw sa isip ko?