LOGINIsabela’s POV
Pumasok ang sasakyan sa harap ng isang exclusive restaurant na tila para lang sa mga mayayaman at sikat. Pagkabukas ng pinto, marahan akong bumaba. Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin, ngunit mas malamig ang kabang gumapang sa dibdib ko. Napalingon ako sa paligid, mga gintong ilaw, mamahaling kotse, at mga taong halatang sanay sa marangyang buhay.
Anong ginagawa ko rito?
“Magandang hapon po, Mr. Tejero,” bati ng receptionist na tila agad siyang nakilala.
Napakunot ang noo ko. So madalas nga siyang pumunta rito...
“This way, Sir,” sabi ng waiter na agad lumapit at magalang na inalalayan kami.
Liam’s POVPagbalik ko sa condo ko, hindi ako mapakali. Paikot-ikot ako sa sala habang hawak ang baso ng whiskey.Kung totoo ang hinala ko, ibig sabihin ay matagal na silang may itinatago. Did Mr. Chua agree to my proposal because of the tech... or because I’m Beatrice’s son? Ang isiping baka "charity case" lang ang pinaghirapan kong project ay nagpapakulo ng dugo ko.Napamassage ako sa aking sentido. Halo halo ang aking iniisip. Ilang sandali pa, biglang lumitaw sa isip ko ang sigaw ni Selene nung huling beses na nag-away kame.“Wala kaming ginawang masama. Bago mo kami kondenahin, alamin mo muna kung ano ang katotohanan”Nanlamig ang buong katawan ko sa isiping iyon at napalunok.
Liam’s POVPagtingin ko sa aking phone, isang message mula kay Mommy ang bumungad sa akin.“I will be out for dinner with friends, Liam. Baka late na ako makauwi. Don’t worry about me... I will be fine.”Napakunot ang noo ko. Lately, laging lumalabas si Mommy. Hindi ako sanay na ganito siya ka-active socialy, pero sa kabilang banda, masaya ako dahil malaki ang improvement ng health niya. I can see the glow in her face again, parang may bagong buhay na dumadaloy sa kanya.Sandali kong chineck ang chat namin ni Isabela, pero wala pang bagong message. Mukhang abala pa rin siya sa school. Ang huling update niya ay may group study sila para sa isang major research. Kapag alam kong seryoso siya sa pag-aaral, hindi ko na siya dinidistorbo. I’d rath
Liam’s POV“Ready na Sir ang lahat ng kakailanganin natin para sa meeting.” Sabi ni Adriane habang hindi maalis ang paningin sa kanyang iPad.Nakita ko ang listahan ng mga deliverables na kailangan naming tapusin sa loob lamang ng isang linggo, mga task na para sa iba ay imposibleng gawin, pero para sa team ko, ay ordinaryong Martes lang.I adjusted my cufflinks and checked my reflection on the glass wall of the lobby. "How about the proposal for Mr. Benedict Chua?" tanong ko. Iyon ang pinaka-importante sa lahat. Months of sleepless nights and millions of pesos in research were riding on that single document.“Naihanda ko na rin po iyon, Sir. Huwag po kayong mag-aalala, everything is triple-checked,” kampanteng sagot ni Adriane.
Isabela’s POVPagdating ko sa mansion, mabilis akong nag-shower at nagpalit ng komportableng damit bago bumaba para mag-dinner. Ang gaan ng pakiramdam ko, lalo na’t papalapit na ang bakasyon.“Hello, Manang! Ano pong dinner natin ngayon?” masaya kong tanong pagpasok sa kusina.“Sinigang, paborito ito ni Sir Liam,” nakangiting sagot ni Manang habang masinsinang tinitimplahan ang sabaw.Na-curious ako bigla. Gusto kong malaman ang lahat tungkol sa kanya, kahit yung maliliit na bagay.“Ano pa po ba ang ibang paborito ni Liam, Manang?”“Biko, suman... bukayo...”
Isabela’s POV“Hey, what are you doing?” malanding tanong ng babae kay Erwine. Halatang-halata ang pagpapa-cute niya, iyong kulang na lang ay pumatong siya sa braso ni Erwine.Pero si Erwine, hindi man lang natinag. Madilim ang mukha niyang sumagot, “You, what are you doing?”“Di ba you said I love you to me earlier? I love you too! Let’s go, let’s celebrate!” wika ng babae na parang feeling close agad.“Ehe!” Erwine let out a dry, sarcastic laugh. Yung tawang nakaka-insulto.“Why would you think that’s for you?” nakataas ang kilay n
Isabela’s POVIlang linggo na mula nang magsimula ang second semester. Ilang araw na lang at bakasyon na naman, holiday season.Sa paligid, ramdam ang saya. May makukulay na parol, kumikislap na Christmas lights, at halakhakan ng mga estudyanteng abala sa kani-kanilang plano. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, mabigat ang dibdib ko.Isang buwan pa si Liam sa Singapore. At nitong mga huling linggo, sobrang busy niya sa trabaho. Bihira na kaming mag-video call. Minsan, ilang araw ang lumilipas na puro chat lang, at minsan, seen lang.I keep telling myself it’s normal. Pero may kirot pa rin.At sa gitna ng lahat







