MasukIsabela’s POV
Parang huminto ang mundo ko nang marinig ko ang boses niya, mababa, magaspang, at punô ng pagnanasa na ramdam ko hanggang sa pinakaloob ko.
“As you say, my darling… I’ll give you anything you want.”
God. Para akong tinamaan ng kidlat.
Isabela’s POVParang tumigil ang mundo ko. Sa isang sandali, inakala kong guni-guni ko lang ang lahat, na tila narinig ko ang boses ni Liam. Iyon ang boses na anim na taon kong sinubukang ibaon sa limot, ngunit hanggang ngayon ay tila multong bumubulong pa rin sa bawat panaginip ko."Isabela!"Parang may kuryenteng gumapang sa aking gulugod. Gusto kong tumakbo, gusto kong magtago sa likod ng malalaking haligi ng mansyong ito, pero nanigas ang aking mga tuhod. Nang dahan-dahan akong lumingon, ang mga mata ni Liam, puno ng sabik at pagsusumamo, ay direktang tumama sa akin.Huwag kang bibigay, Isabela. Huwag dito. Huwag ngayon."Damnit. Bakit sa anim na taong paglayo ko, ang mas lalo lang siyang maging guwapo ang iginuhit ng tadhana? Ang bawat guhit sa kanyang mukha ay tila sadyang dinesenyo para mas lalo akong malunod. He didn’t just age, he evolved into a temptation I can no longer afford to entertain."Hindi ko mapigilang mapatitig nang pasimple. Ibang-iba ang Liam na nasa harap ko
Liam’s POVNgunit kasabay ng sakit ay ang nag-aapoy na kasabikan. Gusto kong tumakbo patungo sa kanya. Gusto kong hawakan ang kanyang kamay at itanong kung naaalala pa ba niya ang init ng aking mga bisig. Ngunit nanigas ako sa aking kinatatayuan.Ang distansyang namamagitan sa amin ay hindi lang mga metro ng mamahaling marmol, ito ay ang anim na taon ng mga pagkakamaling ako mismo ang may gawa.Ang ganda niya ay tila isang lason na masarap inumin.Mas matapang na ang kanyang dating, mas matatag, pero sa bawat kislap ng kanyang mga mata, nararamdaman ko ang dating Isabela, ang babaeng minahal ko nang higit pa sa aking sarili.Nakatitig lang ako, takot na kahit ang isang kurap ay maaaring maglaho siyang muli.
Liam’s POVHuling sulyap sa salamin. Ang bespoke charcoal-black suit na yari sa mohair ay saktong-sakto sa bawat kanto ng aking balikat. Hindi ako nagsuot ng kurbata, hinayaan ko ang unang dalawang butones ng aking itim na sutlang polo na nakabukas.Gusto kong dalhin ang aura ng isang lalaking hindi kailangang magsumikap para mapansin, sopistikado, tila relaxed, pero bilyonaryo sa bawat galaw.Kahapon ng gabi lang ako lumapag dito sa Paris, diretso mula sa isang nakakapagod na flight, pero walang puwang ang pahinga sa mundong ginagalawan ko. Dapat ay kanina ang pormal na meeting namin ni Signor Julian, ngunit kinansela niya ito dahil sa isang biglaang appointment.Imbes na sa boardroom, sa isang enggrandeng party niya ako pinapunta.
Isabela’s POVPagkatapos kong makuha ang lahat ng sukat na kailangan ni Casey, sabay kaming umuwi sa aking apartment. Halata ang pananabik sa kanyang mga mata pagpasok pa lang namin, tila may hinahanap siya sa bawat sulok.“Nasaan na ang inaanak ko?” dismayadong tanong niya nang mapagtantong tahimik ang paligid.Ngumiti ako at isinabit ang aking coat sa hook malapit sa pinto.“Wala siya rito ngayon. Isinama siya ni Mommy sa isang bakasyon. Dapat sana ay sasama ako, kaya lang, alam mo naman... sunod-sunod ang fitting para sa fashion show ko. Hindi tumitigil ang mga kliyente, wala talagang oras para magpahinga.”Lumalambot ang ekspresyon ni Casey habang pinagmamasdan
Isabela’s POVHindi ko napigilang mapatili sa loob ng sasakyan. Mabilis kong hinablot ang kamay ni Casey para titigan nang malapitan ang kanyang singsing. Sa ilalim ng mga ilaw ng kalsada ng Milan, ang brilyante ay tila sumasayaw sa kinang, isang simbolo ng bagong simula na matagal ko ring ipinagdasal para sa aking matalik na kaibigan.“Oh my God, Casey! I’m so, so happy for you!” Niyakap ko siya nang mahigpit habang si Lorenzo naman ay natatawang nakatingin sa amin sa rearview mirror.“Easy, Isabella. Baka mabangga tayo sa sobrang pagtalon mo riyan,” biro ni Lorenzo, pero bakas din ang ngiti sa kanyang mukha. “Congrats, Casey. That’s a huge rock.”“Salamat, Lorenzo,” sagot ni Casey bago bumaling sa akin. “Actually, Isa... kaya ako nandito, hindi lang para mag-surprise visit. I wouldn’t trust anyone else with the most important dress of my life.”Nanlaki ang aking mga mata. “You mean...?”“Yes. I want you to design my wedding gown. Ang Me Bellissima ang gusto kong isuot sa paglaka
Isabela’s POVAng hangin sa loob ng Palazzo Visconti ay tila may dalang kuryente, isang halo ng amoy ng mamahaling pabango, tagumpay, at ang bigat ng atensyon ng buong Milan. Pagkatapos ng isang palabas na yumanig sa runway, hinarap ko ang isa sa pinakamakapangyarihang boses sa industriya, si Signora Victoria Lasee, ang Editor-in-Chief ng Moda Italia.Siya ang tinaguriang "Kingmaker." Sa isang pitik ng kanyang panulat, maaari kang ituring na alamat o tuluyang ibaon sa limot.Nakaupo kami sa isang marangyang velvet lounge. Sa harap namin, ang mga lente ng camera ay tila mga matang nagmamasid sa bawat galaw ko.“







