LOGINLiam’s POV
“Naayos na ba ang lahat ng papeles na pinahanda ko sa’yo, Adriane?”
“Opo, sir. Handa na po lahat,” mabilis na sagot niya, medyo kabado.“’Yung mga pinaimbestigahan ko sa’yo, kumusta? May resulta na ba?”“Opo, sabi ng imbestigador, inaayos na po niya lahat ng impormasyon. Kapag kumpleto na, ipapadala niya agad.”“Good.” Tumango ako, malamig ang tono.“William!”
Casey’s POVIlang oras na akong paikot-ikot sa kahabaan ng dalampasigan, pero kahit anino ni Isabela, wala akong makita. Ramdam ko na ang bigat ng binti ko, at ang bawat hakbang sa buhangin ay tila isang parusa. Sa sobrang pagod, hindi ko na kinaya, bagsak-katawan akong napaupo sa buhangin, malayo sa ingay ng mga bar.“Waahh!” sigaw ko sa hangin, hindi na inintindi kung may makarinig man. “Isabela, nasaan ka na ba? Sana okay ka lang.”Tinitigan ko ang cellphone ko, umaasang may milagrong text o tawag, pero nanatiling madilim ang screen. Hanggang sa bigla itong mag-vibrate. Muntik ko na itong mabitawan nang makitang si Hudson ang tumatawag.“Where are you?” tanong niya, seryoso ang tono pero may bahid ng pagma
Casey’s POVInaamin ko, kinakabahan ako sa paraan ng kanyang pagtitig. May kung ano sa kanyang mga mata na nagpapatindig ng balahibo ko sa paraang hindi ko maipaliwanag. Kahit natatakot ako, hindi ko maikakaila na may part sa akin, isang taksil at wild na side, ang parang nakuryente dahil sa sobrang lapit namin sa isa't isa.Nababaliw na yata ako. Kaibigan siya ni Liam. At kung may katiting man siyang pagkakahawig sa ugali ni Liam, siguradong kasing-panganib at kasing-mapanlinlang din siya nito.“I was about to go to your hotel because Liam asked me to,” sabi niya, at hindi niya naitago ang bakas ng pagkalito sa kanyang boses.“He’s worried about Isabela.”Big
Hudson’s POV“Steve, ikaw na munang bahala dito sa bar. May kailangan lang akong lakarin,” bilin ko sa assistant ko pagkatapos kong matanggap ang details ng hotel nina Isabela mula kay Liam.“Copy, Sir. Ako na’ng bahala rito,” sagot niya.Napailing ako habang lumalabas ng bar. “Hay... babae talaga, laging sakit sa ulo,” bulong ko sa sarili ko.“Kaya bakasyon muna ako sa babae. I would rather focus on expanding my businesses” Hindi naman ganoon kalayo ang hotel nila, saktong distansya lang para lakarin at damhin ang gabi. Malapit sa dalampasigan ang bar ko sa Station One, habang ang tinutuluyan nina Isabela ay nasa Station Three. Habang naglalakad, pasipol-sipol pa ako, pilyong sinusulyapan ang bawat seksing turistang nadadaanan ko.Buhay na buhay ang Boracay. Ang sarap sa pakiramdam ng hangin at ang tunog ng alon ay tila musika na nakaka-relax ng utak. Kahit gabi na, suot ko pa rin ang sunglasses ko. It’s my secret technique, para hindi halata kung sino ang tinititigan ko. Stylish n
Liam’s POVHabang hinihintay ang pag-andar ng eroplano, tila sasabog ang dibdib ko sa kaba. Hindi ako tumitigil sa pag-contact sa mga tao sa Boracay. Ilang sandali pa, sa wakas ay nasagot din ng kaibigan kong si Hudson ang tawag ko.“Yo Bro, what’s up?” tanong nito sa kabilang linya. Rinig ko ang ingay ng paligid niya, buhay na buhay ang Boracay, malayo sa madilim na mood ko ngayon.“Nasa Boracay ka pa ba?” mabilis kong tanong. Naalala ko noong isang araw, tumawag siya para imbitahan ako sa bago niyang bar doon.“Yep, why? Are you coming? Halika na, Bro!”“Papunta na ako. Pero may hihingin sana akong pabor,” seryoso kong sabi.
Liam’s POVHalos gumuho ang mundo ko sa tindi ng pressure. Ang project na pinagpuyatan ko ng ilang buwan ay nagkaroon ng major glitch, at bawat minutong dumadaan ay milyun-milyon ang nawawala sa kumpanya. I was drowning in paperwork, meetings, and endless crisis management. I was a CEO, expected to be invincible, but at that moment, I felt like I was being suffocated by my own empire.Patong patong ang problema ko. Kay mommy, kay Daddy, kay Selene at kay Isabela. Hindi ko alam kung alin ang uunahin ko.Dapat uuwi ako sa Pilipinas, ngunit dahil sa aberya, hindi ako natuloy. Alam kong nalungkot si Isabela, ayaw lang niyang aminin sa akin. Kaya kahit sa kabila ng selos sa aking puso sa posibilidad na may lalaking umaligid sa kanya sa Boracay, pumayag
Isabela’s POVTumuloy ako sa tabing-dagat, pero kahit ang dambuhalang bugso ng hangin ay hindi sapat para palamigin ang nag-aapoy kong dibdib.“Waahh!”Isang malakas na tili ang pinakawalan ko mula sa kaibuturan ng puso ko. Kasabay niyon ang walang tigil na pag-agos ng luha na kanina ko pa kinukulong.“Why?” bulong ko sa hangin. Bakit kailangang mangyari 'to?“Ang tanga mo, Isabela! Napakatanga mo!” Napaupo ako sa buhanginan at itinago ang mukha sa aking mga braso. Kasalanan ko 'to dahil naniwala ako. Kasalanan ko dahil nagmahal ako nang sobra.Nang mahimasmasan, tumayo ako nang pasuray-suray. Natag







