Mag-log inLiam’s POV
“Hindi totoo ’yan. Hindi kami ang may kasalanan. It was your mom’s fault,” galit na sabi ni Selene.
Bang!
Nagulat si Selene nang basagin ko ang vase sa mesa.
Hindi ko na napigilan.Isabela’s POVHindi ko na napigilan ang paghagulgol. Ang lahat ng bigat na dinala ko sa loob ng maraming taon, ang pangungulila sa isang amang hindi ko nakilala at ang pakiramdam na may kulang sa pagkatao ko, ay tila biglang napunan ng katotohanang nasa harap ko ngayon.Dahan-dahang tumayo si Sean at lumapit sa akin. Kita ko ang pag-aalangan sa kanyang mga mata, tila natatakot na baka itaboy ko siya. Pero sa halip na umiwas, ako ang unang gumalaw.Tumayo ako at isinubsob ang mukha ko sa kanyang dibdib.Agad niya akong binalot ng isang mahigpit at protektibong yakap.Doon ko naramdaman ang "lukso ng dugo", isang uri ng init na ngayon ko lang naramdaman.
Isabela’s POVHalos hindi ko malunok ang pagkain sa sobrang kabado.Bawat galaw ni Sean, ang pag-abot niya ng baso ng tubig, ang bawat pag-asikaso niya sa akin, ay tila may halong labis na pag-iingat na nagpapailang sa akin.Pakiramdam ko ay isa akong babasaging kristal sa kanyang paningin.Dahil kaya alam niya na buntis ako? Sa isip ko“Mr. Vance,” panimula ko sabay bitaw ng kubyertos.“I’m okay, I can do it myself. Kumain ka na rin,” naiilang kong sabi.“Oh, I am so sorry, Isabela... I mean, Miss Alcantara. Sorry to make you feel uncomfortable,” mabilis niyang
Isabela’s POVIsang araw na ang nakalipas mula nang mabisto ako ni Liam na nagsusuka sa harap ng camera. Nakahinga ako nang maluwag dahil hindi na siya nagpumilit na itakbo ako sa doktor kahapon, bagaman alam kong nananatili siyang praning sa kalagayan ko.Halos tapos na ang lahat ng mga orders para sa mga kliyente ko rito sa Milan. Habang nagliligpit ako ng mga gamit at naghahanda nang umuwi, biglang tumunog ang phone ko mula sa isang hindi kilalang numero.Napakunot ang noo ko pero sinagot ko pa rin.“Hello?”“Ms. Alcantara, this is Sean. Remember me?” masiglang bati ng baritunong boses sa kabilang linya.“Se
Isabela’s POVHuminga ako nang malalim at nagmumog muli. Kailangan kong bumalik sa harap ng camera at humanap ng magandang palusot.Pero paano ko itatago ang katotohanan kung ang sarili kong katawan ay tila gustong-gusto nang ipagsigawan kay Liam na magiging ama na siya?Dahan-dahan akong lumabas ng banyo, pilit na inaayos ang aking mukha para hindi mahalata ang panghihina, habang ang boses ni Liam ay patuloy na tumatawag sa pangalan ko mula sa silid.Nanginginig ang mga kamay ko habang pinupunasan ang labi ko at humarap muli sa camera.Pagkakita ko sa screen, halos dumikit na ang mukha ni Liam sa phone dahil sa sobrang lapit. Na
Isabela’s POVKakatapos lang ng mahabang meeting ko kasama ang isang major client. Pagtingin ko sa phone ko, mag-aalas siyete na ng gabi. Bigla akong kinabahan, siguradong kanina pa hinihintay ni Liam ang tawag ko.Hindi ko kasi inaasahan na magiging ganoon kahaba ang aming pag-uusap. Halos tapos na ang gown na ginawa ko para sa kaniya kaya nagyaya siya ng meryenda, at sa sobrang tuwa niya ay hindi na ako nakatanggi.Buti na lang talaga at hindi masyadong malala ang morning sickness ko ngayong araw. Nagawa ko na ring isingit sa schedule ko ang pag-appointment sa isang OB-GYN dito sa Milan, sa Lunes na ang check-up ko.Hanggang ngayon, hindi ko pa rin masabi kay Liam ang magandang balita. Natatakot ako na baka kapag nalaman niyang buntis ako, iwan niya ang lah
Liam’s POV“Adriane, kumusta ang ongoing projects diyan?”Tanong ko habang itinatabi ang huling dokumentong pinirmahan ko,mga proyektong naiwan ni Daddy na kailangan ng agarang atensyon.Bahagya kong inayos ang aking upo habang kausap sa video call si Adriane na kasalukuyang nasa Singapore.“Liam, everything’s okay here. Huwag kang mag-aalala, kaya ko pa namang hawakan ang lahat,” kampanteng sagot niya.“Salamat, Adriane. I trust your judgment,” matipid kong sagot bago tuluyang
Isabela’s POVSa loob ng dalawang araw na palugid na ibinigay ni Liam, tila tumigil ang mundo ko. Hindi ako makatulog, hindi ako makakain nang maayos, at pati ang trabahong dati ay nagsisilbi kong pahinga, ngayon ay naging pasakit.Nasa shop ako ngayon, pilit na itinatali ang atensyon sa tahiin, pe
Isabela’s POVHalos hindi ako makahinga habang hawak ang phone ko pagkatapos kong tawagan si Liam. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip na pumayag ako sa absurd na kondisyon ng lalaking iyon.“Hisshh!” Halos sabunutan ko ang sarili ko sa inis. Bakit ba ang bilis niyang magpaikot ng sitwasy
Liam’s POVHalos hindi ako makatulog sa loob ng dalawang araw. Ang bawat oras ay tila isang dekada, at ang bawat minutong lumilipas ay dahan-dahang kumikitil sa pasensya ko.
Liam’s POVPinanood ko ang bawat hakbang ni Isabela palayo. Ang bawat padyak ng kanyang takong sa sahig ng restaurant ay tila musika sa pandinig ko, isang martsa ng pagsuko na pilit niyang itinatago sa li







