Chapter 1

PAKIRAMDAM ko ay para bang may isang napakabigat na bagay ang nakadagan sa aking tiyan pagkagising ko. Sinubukan kong imulat ang aking mga mata ngunit napapikit din ako kaagad dahil parang umiikot ang paligid.

Napahilot ako sa aking sentido. Napakurap-kurap ako, inalala ang nangyari kagabi. Naglasing ako kagabi nang bigla ko na lang makita si Matt sa bar at nang hilahin niya ako patungo sa labas ay bigla ko siyang hinalikan at ang mga sumunod na nangyari ay halos hindi ko matandaan pa.

Naramdaman ko ang pananakit ng katawan ko, lalong-lalo na sa pagitan ng aking mga hita. Ilang sandali pa ay isang ngiti ang sumilay sa aking labi, siguro naman ay nakapag-isip isip na si Matt at hindi na niya ako iiwan pa diba pagkatapos ng nangyari sa aming dalawa?

Nang makita ko ang ceiling ng silid ay napagtanto ko kaagad na hindi iyon pamilyar sa akin. Napalingin ako sa aking tabi, handa na sanang haplusin ang mukha ni Matt nang halos mapatalon ako sa gulat nang makita ko ang lalaking himbing na himbing sa pagtulog sa tabi ko. Walang iba kundi si Marcus, ang tito ni Matt!

Nanlalaki ang mga mata kong napatitig dito. Kinusot-kusot ko pa ang aking mga mata, sinisiguro kung tama ba ang aking nakikita o namamalikmata lang ako pero nang muli ko siyang tingnan ay hindi talaga si Matt ang nakikita ko kundi ang Tito niya!

Sunod-sunod ang naging pagmumura ko sa loob ko dahil dito. Dahan-dahan kong tinanggal ang kamay niya na nakapatong sa aking beywang. Napakaingat ng mga naging galaw ko sa takot na baka magising siya. Hindi ko alam kung anong ihaharap kong mukha sa kaniya kung sakaling magising siya.

Napakagat labi ako habang isa-isang pinupulot ang aking mga damit sa sahig. Pagkatapos nito ay maingat akong lumabas sa sala para doon na magbihis at nang matapos ako ay dali-dali akong lumabas para umalis na. Sa takot na baka magising siya at maabutan ako.

Habang tumatakbo ay hindi ako lumilingon sa aking likuran dahil baka mamaya ay hinahabol niya ako. Nang makasakay ako sa elevator ay doon pa lang ako nakahinga ng maluwag. 

Napasandal ko ng wala sa oras sa elevator at napasapo sa aking mukha. “Anong ginawa ko?” inis na tanong ko sa aking sarili habang namumula ang mukha ko sa labis na kahihiyan.

Paanong nangyari na nagkamali ako ng tingin? Ganun na ba kalala ang pagkalasing ko kagabi? Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa ng mga oras na iyon dahil sa labis na kahihiyan. Shit, bakit? Bakit? Napasabunot ako ng aking buhok dahil sa labis na frustration.

…

“This is not real right?” napapailing na tanong ko kay Matt habang nakatingin sa kaniya. Ang aking mga mata ay unti-unti nang nahihilam ng luha. This was supposed to be our date but ended a nightmare. Para akong nabibingi sa kanyang sinasabi.

Tumingin siya sa aking mga mata ng walang pag-aalinlangan. “This is real Athy. I am breaking up with you.” walang emosyon na sagot niya sa akin na para bang wala lang ang tagal ng pinagsamahan naming dalawa.

Tuluyan nang tumulo ang luha sa aking mga mata. “No. paano? Anong dahilan? Bakit?” sunod-sunod na tanong ko sa kaniya habang humihikbi.

“May nagawa ba ako? Tell me Matt, handa akong baguhin iyon…” may himig pa ng pagmamakaawa ang aking tinig, hoping na baka maayos pa namin ito.

Hindi ko alam kung bakit bigla-bigla na lang siyang nakikipaghiwalay sa akin. Wala naman kaming pinag-awayan. Ang akala ko nga ay amgpo-propose na siya sa akin ngayon dahil bigla na lang siyang nag-aya na magkita kami pero hindi pala. Nakipagkita pala siya sa akin para lang makipaghiwalay.

“Kailangan pa ba ng dahilan Athy? Hindi mo ba maintindihan? I’m tired of you and I fell out of love.” walang prenong sabi niya sa akin.

Pakiramdam ko ng mga oras na iyon ay parang may kung ilang daang kutsilyo ang tumarak sa aking dibdib. He was my first love. Siya ang nagturo sa akin kung paano magmahal, siya ang naging sandalan ko sa tuwing nalulungkot ako kaya paano niya nagagawang saktan ako ng ganito?

Kahapon lang ay napakasaya pa naming dalawa pero bakit ngayon ay basta-basta na lang niya akong tinatalikuran ng ganito.

Tumayo ako sa aking kinauupuan at pagkatapos ay lumapit sa kaniya. Wala akong pakialam sa kung anong sasabihin ng mga tao sa akin kung makita nila akong lumuhod sa harap ni Matt. wala akong pakialam dahil sa ngayon ay siya lang ang tanging mahalaga sa akin. Mahal na mahal ko siya at parang hindi ko siya kayang mawala.

“Please Matt, pag-usapan natin ito please…” nagmamakaawang sambit ko sa harap niya habang nakaluhod.

Agad na namilog ang kanyang mga mata sa aking ginawa na para bang hindi niya inaasahan na makakaya kong lumuhod sa harap niya at magmakaawa. Wala akong hindi kayang gawin para sa kaniya. Handa akong magmakaawa kung gusto niya basta huwag niya lang akong iwan dahil parang hindi ko kayang mabuhay ng wala siya sa buhay ko. Hindi ko kaya.

Hinawakan ko ang mga kamay niya. Ang mga katabi naming mesa ay napatingin na sa gawi namin at si Matt ay halos mamula na ang mukha dahil sa labis na kahihiyan. Mabilis siyang tumayo ngunit sa takot ko ay mabilis kong niyakap ang kanyang hita. Napakalakas ng pag-iyak ko ng mga oras na iyon.

“Athy ano ba! Hindi ka ba nahihiya sa ginagawa mo?” galit na galit na tanong niya sa akin habang pilit niyang tinatanggal ang mga kamay ko.

Umiling ako. Mas lalo ko pang hinigpitan ang pagkakayakap sa kanyang mga hita. “No Matt! No. hindi ko ito bibitawan hanggang hindi mo kinakausap ng maayos…” umiiyak pa rin na sambit ko.

Napatingala ako sa kaniya. Ang galit niyang mga mata ang kaagad na sumalubong sa akin. Ngunit marahil dahil sa labis na kahihiyan niya ay malakas niyang tinanggal ang aking mga kamay na nakayakap sa mga hita niya at nagtatakbong lumabas ng restaurant.

Naiwan ako doong nakasalampak sa sahig habang patuloy sa pagtulo ang aking mga luha. Ilang sandali pa ay may concern citizen na lumapit sa akin at tinulungan akong tumayo. “Okay ka lang ba Miss?” tanong ng babaeng tumulong sa akin. Ang kanyang mga mata ay punong-puno ng awa habang nakatingin sa akin.

Mukha ba akong okay? Paano ako magiging okay kung yung taong mahal na mahal ko ay bigla na lang akong iniwan sa ere ng hindi ko alam ang dahilan? Sa tingin mo ba magiging okay ako?

Nagpunas ako ng aking mga pisngi. “Hindi ko alam kung bulag ka ba o ano, sa tingin mo, paano ako magiging okay?” tanong ko sa kaniya na punong-puno ng panunuya. Nagawa ko pang sungitan siya sa halip na magpasalamat dahil sa tinulungan niya ako pero masisisi mo ba ako? Sobrang sakit ng nararamdaman ko.

Para akong hindi makahinga at higit sa lahat ay parang may butas sa dibdib ko. Paano, paano ako mabubuhay nito ngayon?

Sa halip naman na magalit ay mas naawa pa ito sa akin. “Maganda ka naman Miss, hindi mo kailangang sayangin ang buhay mo para sa lalaking iyon.” dagdag pa niyang sabi sa akin habang kinukuha ko ang aking bag.

Pahakbang na ako paalis ng mga oras na iyon nang marinig ko ang sinabi niya. Manhid ang katawan kong nilingon siya. “Sa tingin mo ba ganun lang kadali ang sinasabi mo? Naranasan mo na bang magmahal para sabihin mo yan?” puno ng sakit na tanong ko at muli na namang bumalong ang luha sa aking mga mata. “Hindi mo alam kung gaano kasakit dito.” itinuro ko ang dibdib ko at pagkatapos ay parang zombie na naglakad palabas. 

Parang walang lakas ang aking katawan ng mga oras na iyon. Bakit Matt? Bakit? 

Napatakip ako sa aking bibig at napahikbing muli. Hindi ko pinansin ang mga matang nakatingin sa akin. Alam kong awang awa sila sa akin habang nakasunod sa akin ng tingin. Ang aking mga paa ay halos manginig na sa panghihina.

Paglabas ko ng restaurant ay sumalubong sa akin ang malamig na simoy ng hangin. Napapikit ako at pagkatapos ay bigla na lang napaupo sa sahig. Wala ng lakas ang aking mga paa at napasapo na lang ng aking mukha habang umiiyak.

…