FAZER LOGINNgumiti si Imelda.“Monica, mabuti naman at malapit ka sa iyong ina. Masaya si Tita Imelda para sa ’yo.”Umismid si Monica at sinabi, “Tita Imelda, magaling ka talagang magpanggap.”Sa sandaling iyon, napatingin si Monica sa paligid, halatang may hinahanap.“Nasaan ang dad ko?”Hindi siya tinignan ni Imelda. Sa halip, marahan itong umupo sa hapag-kainan, kinuha ang mga kubyertos, at mahinahong nagsimulang kumain ng almusal na para bang walang ibang mahalagang usapan.“Ah, maaga umalis si Roberto kanina,” kaswal nitong sagot.Biglang nakaramdam nang kakaibang bigat sa dibdib si Monica. May mali sa eksenang ito.Hindi pa siya tuluyang nakakaupo o nakakaayos, ngunit si Imelda ay tahimik nang kumakain mag-isa. Ibang-iba ito sa dati. Ang Imelda na kilala niya ay laging nakaalalay sa kanya, laging sinusubukang pasayahin siya, at hindi kailanman magiging malamig tulad ngayon.“Saan pumunta ang daddy ko?” ulit niya, mas mariin na ngayon.Humigop muna ng kape si Imelda bago sumagot na
Talagang kinamumuhian ni Imelda si Margaret. Para sa kanya, si Margaret ang umagaw sa buhay na dapat ay sa kanya.Si Roberto ay sa kanya dapat. At ang posisyon bilang Mrs. Aguilar ay kanya rin dapat.****Samantala, bumalik naman si Roberto sa pribadong VIP room ng restaurant. Nang makita siya ni Monica, agad itong nagtanong.“Dad, saan po pumunta si mom?”“Monica, may kailangang asikasuhin ang mom mo kaya maaga siyang umalis,” mahinahong sagot ni Roberto.“Ano?” agad na nagtampo si Monica. “Umalis si mom? Bakit bigla na lang siyang umalis nang hindi man lang ako sinabihan?”Tumingin si Roberto sa kanya.Noon, wala siyang nakikitang kakaiba sa anak niya. Ngunit matapos marinig ang mga sinabi ni Margaret, nagsimulang gumapang ang pagdududa sa kanyang isipan.Dapat pala noon pa ay nagpa-DNA test na siya.Ngunit hindi niya ipinakita kahit kaunting pagbabago sa ekspresyon. Hindi dapat mapansin ni Monica ang kahit anong pagdududa. Kung siya man ay tunay niyang anak, hindi niya d
Pinagmamasdan ni Roberto ang magandang pigura ni Margaret habang palayo itong naglalakad. Sumasayaw ang kanyang balakang sa bawat hakbang, puno ng walang katapusang alindog. Isang tanawing halos magdulot ng iritasyon na may kasamang kababalaghang ngiti sa labi ni Roberto.Itinaas ni Imelda ang kanyang kamay, tila nais punasan ang gilid ng labi ng lalaki.“Roberto, ayos ka lang ba?”Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang kamay, agad na umatras si Roberto. “Uuwi na ako.”Hindi na siya naghintay pa ng sagot. Tumalikod siya at tuluyang umalis.Naiwang nakahinto sa ere ang kamay ni Imelda. Sa paglayo ng lahat ng tao sa paligid, dahan-dahang nagbago ang kanyang mukha. Ang maamong ekspresyon ay napalitan nang matinding pagkamuhi at mapait na galit.Galit na galit siya kay Margaret.Anak lamang siya ng dating driver ng pamilya Aguilar. Noong bata pa siya, namatay ang kanyang ama habang inililigtas ang ama ni Roberto, kaya’t naulila siya.Dahil sa utang na loob na iyon, inalagaan siya
Tiningnan ni Roberto si Margaret habang dahan-dahan niyang inaabot ang kamay at pinisil ang baba nito.“Higit dalawampung taon na tayong hiwalay? Kahit gaano ko ito pakinggan, tila ba ang Mrs. Aguilar ay nagrereklamo ng dalawampung taon ng kakulangan at kalungkutan. Ngayong gabi, sisiguraduhin kong mabubusog ka.”Hindi nakapag-react si Margaret.Mabilis niyang hinampas ang kamay nito.“Dapat na maghanap na lang si Mr. Aguilar sa first love niya. Sa mga taon na wala ako, hindi ba kayo natulog sa dating kama na pinagsaluhan natin?”Nanlamig ang ekspresyon ni Roberto at sinabi, “Ilang beses ko bang sasabihin? Walang nangyari sa pagitan namin ni Imelda!”Tumaas ang kilay ni Margaret. “Talaga? Sa loob ng mahigit dalawampung taon, hindi ka talaga natulog kay Imelda?”Saglit na natigilan si Roberto at muling nagsalita.“Huwag mong gamitin ang marurumi mong iniisip para husgahan ang iba!”Bahagyang ngumiti si Margaret. 'So, hindi nga siya natulog kay Imelda?'“Kung gano'n,” malam
Ngumiti si Margaret, ang kanyang mga mata ay may halong pang-aasar at lamig.“Mr. Aguilar, pakinggan mo ang tono mo. Parang may tampo ka.”Tinitigan siya ni Roberto, diretso at walang pag-iwas. “Ano ba ang mali sa sinabi ko? Noon, noong nanganak ka, basta mo na lang ipinadala ang anak natin nang walang kahit anong salita. Tapos nawala ka nang higit dalawampung taon. Kung hindi pa ako naghanap sa ’yo, babalik ka pa ba talaga?”Malamig na tumawa si Margaret.Sa kanyang isipan, muling sumagi ang nakaraan. Ang lason na ibinigay ni Imelda, ang babaeng palaging nakapaligid kay Roberto, at ang panganib na nakaabang sa kanya at sa kanyang anak sa Tycoon City. Sa panahong iyon, ang tanging pagpipilian niya ay tumakas para mabuhay.Nang manganak siya noon, muntik na siyang mamatay. Sa gitna ng kaguluhan, palihim siyang inilabas ng kanyang mga tauhan. Pagkatapos no'n, sunod-sunod na trahedya ang dumating. Pagkalason, pagkawala ng malay, at mahabang panahong pagkakahimlay sa dilim.Kaya ng
Hindi napigilan ni Margaret ang ngumiti, tila nagustuhan niya ang pagiging malinaw at matalino ni Maxine.“Maxine, bumalik ako sa bansa ngayon para bisitahin ang anak kong si Monica. Dahil nagkataon, sabay na tayong mag-dinner.”Saglit na natahimik ang paligid.'Ano? Iniimbitahan talaga ni Margaret si Maxine sa hapunan na dapat sana ay isang pribadong reunion dinner naming mag-ina!' inis na sambit ni Monica sa kanyang isipan.Agad na tumutol si Monica at sinabi, “Hindi pwede!”Kasabay nito, sabay ring sumagot si Maxine. “Sige!”Sabay na nagsalita ang dalawa, na tila nagbanggaan ang dalawang magkaibang emosyon sa iisang sandali.Tinitigan ni Monica si Maxine, puno ng inis at paghamak. “Maxine, ang kapal naman ng mukha mo. Dati ka nang bisita sa bahay namin, tapos ngayon gusto mo na naman makisalo sa pagkain namin. Hindi mo ba naisip kung gusto kitang tanggapin?”Ngunit sa halip na mapikon, tila mas lalo pang natuwa si Maxine sa nakikitang pagwawala ni Monica na galit na gali
“Alam mo, Shawn, napagtanto ko na talagang nagbago ka na,” mahina at malumanay na sabi ni Monica. “Hindi ka na ganoon kalapit sa 'kin. Pero, bakit mo kasama si Maxine kagabi?”Huminto muna si Monica at nagpatuloy siya na may halong pait sa kanyang boses.“Kanina, ako ang nag-initiate, ngunit itinu
Ngumiti si Monica nang mahinhin, matamis, at puno ng lambing.Sa sandaling iyon, bumukas ang malalaking pinto ng Garden City Hotel. Sabay na pumasok sina Maxine at Franco.“Maxine,” wika ni Franco. “Naghihintay na si Doctor Manalo. Pumasok na tayo.”Tumango si Maxine at humakbang pasulong, ngunit
Naalala pa rin ni Shawn ang gabing una siyang humiling ng diborsyo. Iyon ay ang kanyang kaarawan. Noong gabing iyon, naghanda si Maxine ng buong mesa ng pagkain at naghintay sa kanyang pag-uwi.Ang mga bagay na noon na hindi niya pinapahalagahan, ngayon ay nawala na lahat. Ang biglaang pagkawala ay
Biglang nanginig ang mahahabang pilik ni Maxine. Ngayong gabi ay dadalhin ni Shawn si Monica sa bahay niya. 'Magkasama kaya silang matutulog?' ani Maxine sa kanyang sarili.Ang kaisipang iyon ay nagdulot ng kakaibang kirot sa kanyang dibdib.Ngumiti nang maliwanag si Monica at nagpatuloy, “Maxin







