CHAPTER 03: Out of Control

Limang taon ang lumipas bago muling nag-krus ang landas nila. He pinned her against the wall, his eyes burning with devastating hatred. 

He kissed her like a madman.

Hindi na napigilan ni Elena ang mga luha niya. Tuluy-tuloy itong pumatak habang nakapikit siya sa sakit. Pero si Marco, walang balak tumigil. He was relentless.

Dahil hindi na kaya ng dibdib niya ang bigat, Elena gathered all her strength and bit his lip. Hard.

"Hmm." Sa hapdi ng kagat, napabitaw si Marco.

Ang kilalang Marco ni Elena noon ay laging malumanay, laging maingat sa kanya. Pero ang lalaking nasa harap niya ngayon? Puno ng poot. He must hate me so much, Elena thought, and the realization felt like a dagger to her heart.

Marco didn't let go of her hands. His hot, heavy breath fanned her cheeks.

"Since nawala ka na sa mundo ko noon, then disappear cleanly. Huwag ka nang magpapakita sa akin," Marco’s voice was hoarse and cold as ice. Every word was a sharp blade slashing through her soul.

Parang may pinupunit sa loob ng dibdib ni Elena. Halos hindi na siya makahinga.

"Okay," sagot ni Elena. Maikli. Mabilis. Kahit na sa loob-loob niya, gusto niyang sumigaw.

Dahil siya lang ang nakakaalam—sa mundo niya, hinding-hindi nawala si Marco. Totoo pala ang kasabihan: Kapag nakatagpo ka ng isang taong masyadong mabait nung bata ka pa, hinding-hindi mo na siya makakalimutan. At habambuhay ka nang magiging mag-isa.

Binitiwan siya ni Marco. Dahan-dahang pinunasan ng lalaki ang dumudugong labi gamit ang kanyang daliri. Without looking back, he turned and left the stairwell. Walang bahid ng panghihinayang.

Elena slumped against the cold wall, sliding down weakly. Burado na ang make-up niya sa luha. Ang tanging naiwan na lang ay ang lasa ni Marco sa kanyang mga labi.

After a while, Elena wiped her face and sent a message to Toni. “Toni, nauna na 'ko. Magpapadala na lang ako ng rider para kunin yung bag ko diyan. See you.”

She walked down the stairs, exhausted. Ayaw na niyang makasalubong pa si Marco.

Toni replied quickly: “Girl, ang galing mo! Nakita ko yung labi ni Marco, duguan. Intense siguro yung ‘usap’ niyo ah. Support kita riyan. At least we know—yung mga lalakeng may girlfriend na, we don’t touch them.”

Elena forced a bitter smile. If only Toni knew.

Habang pauwi, si Marco naman ay nasa loob ng sasakyan kasama si Danica. Ang dilaw na liwanag ng mga street lights ay tumatama sa madilim niyang mukha. His split lip was a glaring reminder of what happened.

"Ang laki ng mundo, bakit sa dinami-rami ng tao, siya pa ang nakita mo?" galit na tanong ni Danica habang nagmamaneho.

Marco stared out the window, his eyes lonely. "Paano mo nalamang nandoon ako?"

"I asked Ethan," sagot ni Danica.

"My circle of friends... don't squeeze in anymore," Marco said sternly. Huwag ka nang makisawsaw.

"Marco, pinuntahan mo ba 'yun kasi alam mong nandoon si Elena?" tanong ni Danica. Marco just closed his eyes, silent.

"Trinaydor ka ng babaeng 'yun! You're not thinking of getting back with her, right?"

"Whatever she did to me, it's between us. It's none of your business," Marco snapped.

Lalong nainis si Danica. Naalala niya kung gaano ka-obsessed si Marco kay Elena noon. Nung nag-break sila, Marco begged. He cried. He lost control. Para lang hindi umalis si Elena, tumayo si Marco sa ilalim ng napaka lamig na ulan ng pitong oras—hanggang sa himatayin ito at isugod sa ospital.

Pero kahit anong luhod ni Marco, kahit anong masasakit na salita ang ibato ni Elena, hindi siya tumigil—hanggang sa nagpalit si Elena ng lahat ng contact details at tuluyang naglaho.

“Elena, pag-graduate natin, pakasal na tayo.” “Bakit nagmamadali ka?” “Maraming temptasyon sa labas. Masyadong maganda ang Elena ko, siguradong maraming aali-aligid sa ’yo.” “Don't worry, Marco. Ikaw lang ang mamahalin ko habambuhay.”

Nagising si Elena dahil sa ingay ng kanyang phone.

Basang-basa ang mga mata niya. Panaginip na naman. Panaginip ng mga pangakong napako.

Tinignan niya ang caller ID: Jace Rivera.

Agad siyang nakaramdam ng pandidiri. "Kailangan nang magbayad. Pumunta ka sa ospital," utos ng lalaki sa kabilang linya.

"Fine," maikling sagot ni Elena bago binaba ang tawag.

Limang taon na ang nakalipas simula nung makulong ang tatay niya. Ang kaso? Pinabagsak daw nito ang tatay ni Enzo—si Benzy Galvez—hanggang sa maging lantang gulay ito.

Lahat ng ebidensya, laban sa tatay niya. Twenty-two years in prison, plus 800,000 pesos na danyos at lahat ng medical bills ng biktima.

Pero kilala ni Elena ang tatay niya—isang tapat at mabait na tao. Habang si Benny ay isang kilalang goons sa lugar nila.

Para malinis ang pangalan ng tatay niya, nag-aral si Elena at naging abogado. Every cent, every drop of sweat, para sa katarungan.

Elena stood up, looking at her reflection. This was her reality now. No more fairy tales, no more Marco. Just a long, lonely battle for the truth.