Natatakot si Elena. Kung sa mataong hotel nga ay naging ruthless si Marco, paano pa rito sa tahimik at abandonadong hallway? It’s past 2:00 AM. Walang makakarinig sa kanya rito."Hindi ko alam na pupunta ka rin," nauutal niyang simula, nakasandal pa rin sa pinto. "Hindi ko sinasadyang magpakita sa 'yo."Walang emosyon ang mukha ni Marco. Naglakad siya sa basurahan, pinatay ang sigarilyo, at pinindot ang elevator. Pagbukas ng pinto, lumingon siya kay Elena. "Hindi ka sasakay?"Elena took a deep breath. Sumunod siya, sticking to the corner of the elevator, malayo sa kanya. Nakatingin lang siya sa likod ni Marco. He’s still the same—broad shoulders, narrow waist, yung tindig na noon ay nagbibigay sa kanya ng sobrang security.Noon, mahilig siyang yumakap mula sa likod habang nagluluto si Marco. Isasandal niya ang mukha niya sa likod nito."Paano ako magluluto kung nakayakap ka?" tatawa-tawang tanong ni Marco noon. "Eh 'di magluto ka, basta yayakap ako," sagot niya. "You're so soft, Elena
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-09 อ่านเพิ่มเติม