CHAPTER 05: You’re Cheap

Natatakot si Elena. Kung sa mataong hotel nga ay naging ruthless si Marco, paano pa rito sa tahimik at abandonadong hallway? It’s past 2:00 AM. Walang makakarinig sa kanya rito.

"Hindi ko alam na pupunta ka rin," nauutal niyang simula, nakasandal pa rin sa pinto. "Hindi ko sinasadyang magpakita sa 'yo."

Walang emosyon ang mukha ni Marco. Naglakad siya sa basurahan, pinatay ang sigarilyo, at pinindot ang elevator. Pagbukas ng pinto, lumingon siya kay Elena. "Hindi ka sasakay?"

Elena took a deep breath. Sumunod siya, sticking to the corner of the elevator, malayo sa kanya. Nakatingin lang siya sa likod ni Marco. He’s still the same—broad shoulders, narrow waist, yung tindig na noon ay nagbibigay sa kanya ng sobrang security.

Noon, mahilig siyang yumakap mula sa likod habang nagluluto si Marco. Isasandal niya ang mukha niya sa likod nito.

"Paano ako magluluto kung nakayakap ka?" tatawa-tawang tanong ni Marco noon. "Eh 'di magluto ka, basta yayakap ako," sagot niya. "You're so soft, Elena. Ginugulo mo ang isip ko. Ayaw ko na magluto... ikaw na lang ang gusto kong kainin."

Sweet memories, pero ngayon, puro pait na lang ang naiwan.

Paglabas ng building, lalampasan na sana ni Elena ang kotse ni Marco.

"Get in the car."

Napatigil si Elena. "No, thank you. Mag-ga-grab na lang ako."

"Get in the car," mas madiin na ang boses ni Marco.

"Talagang hindi na—"

"Don't let me say it a third time."

Elena froze. Ano bang trip nito? He hates her, right? Pero narealize niya, no matter how much Marco despises her, he’s still a gentleman at heart. Hindi siya palalakarin ng konsensya nito na umuwi mag-isa sa ganitong oras.

Sinubukan ni Elena buksan ang pinto sa backseat. Lock. Sinubukan niya uli. Lock pa rin.

Biglang dumukwang si Marco sa passenger seat at itinulak pabukas ang pinto para sa kanya. Fine. Doon siya uupo. Pagkaupo niya, sinalubong siya ng amoy ng lavender—their favorite scent. It felt like a trap. Every breath she took felt heavy.

Marco started the car. "Location."

Elena typed her address on the screen. Pagkakita ni Marco sa destination, biglang kumunot ang noo nito.

The ride was pure torture. 40 minutes of silence. Nakatingin lang si Elena sa labas, her heart racing. Naalala niya nung college, lagi siyang may snack o yogurt na dala si Marco tuwing susunduin siya. He hated a messy car, pero sa kanya, wala siyang pakialam kahit magkalat siya.

Tumigil ang sasakyan sa isang liblib at lumang residential building. Madilim ang paligid, pundido ang mga ilaw sa kalsada.

"Nandito na 'ko. Thanks," sabi ni Elena sabay baba.

Pero bumaba rin si Marco. Tumingala siya sa lumang building, his face darkening. "Dito ka nakatira?"

Hindi sumagot si Elena. The tension was thick. Sa ilalim ng madilaw na ilaw ng poste, kitang-kita ang galit at disdain sa mukha ni Marco.

He exhaled sharply, as if he was suffocating. "Elena Valdez, ito ba? Ito ba ‘yung 'happy life' na hinabol mo kaya mo 'ko iniwan?"

Ang sakit. Tagos sa buto. Akala ni Marco, kaya siya nakipag-break ay dahil gusto niyang humanap ng mas marangyang buhay.

Tumalikod si Elena para umiwas, pero mabilis siyang hinabol ni Marco at marahas na hinawakan sa braso. Pilit siyang iniharap nito sa kanya.

"Bitawan mo 'ko, Marco..." pakiusap niya. Naiiyak na siya. 

Her heart felt like it was drowning in the middle of a vast, dark ocean, and she was just desperately looking for a piece of wood to hold on to.

"Sagutin mo 'ko!" sigaw ni Marco. "Five years, Elena. Five years akong nagmukhang tanga, tapos dito lang kita makikita? Sa ganitong butas?"

"Elena, are you cheap?" garalgal ang boses ni Marco, punong-puno ng galit at pait. "Ito ba ‘yung 'rich guy' na ipinalit mo sa akin? ‘Yung lalaking dahilan kaya mo 'ko iniwan at trinaydor? Nasaan siya? Matapos ka niyang pagsawaan, tinapon ka na lang ba niya sa basurahan?"

"Bitawan mo 'ko..." pakiusap ni Elena. Parang may talim na nakabara sa lalamunan niya, bawat salita ay masakit.

Totoo naman, eh. Wasak na wasak ang buhay niya. Graduate ng finance sa isang top university, dapat ay may high-paying job sa Manila at masayang boyfriend—pero ngayon, isa na lang siyang public interest lawyer. Maliit ang sahod, baon sa utang, at nakatira sa butas na ito sa dulo ng lungsod. Pagod na pagod na siya.

‘Yung kasinungalingan niya noon para hiwalayan si Marco, bumabalik ngayon sa kanya para saktan siya nang paulit-ulit.

I deserve this, isip niya. Wala siyang karapatang umiyak. Pero ang puso niya, parang unti-unting pinupunit, basag na basag. "Please... let me go."

Marco sneered, his eyes burning. "Rich second generation kamo ‘yung ipinalit mo, 'di ba? Bakit wala ka man lang nakuha sa kanya kahit panggastos dito?"

Pilit na binabawi ni Elena ang braso niya, pero parang bakal ang kamay ni Marco. Masakit ang pulso niya, pero mas masakit ang puso niya. Pumikit siya, hinahayaan ang mga luha na dumaloy sa maputla niyang mukha.

Hindi siya binitawan ni Marco. Hinawakan nito ang panga niya at pilit na iniharap sa kanya. "Five years, Elena. With this face and this body, kahit sino sigurong mayaman, papatusin ka. Hindi ka sana nauwi sa ganitong kalagayan."

Tumingin si Elena sa kanya, labo-labo ang paningin dahil sa luha. "Marco, masaya ka na ba? Satisfied ka na bang napahiya mo 'ko?"

Tumawa nang mapait si Marco. Ang dilim ng mukha niya, tanging ang mga mata lang niyang namumula ang kumikislap sa dilim. Bigla niyang hinablot ang kwelyo ng damit ni Elena, ang galit niya ay nauwi sa purong poot.

"Sige, sa akin ka na lang matulog. Magkano ba? I'll give you money. Bibigyan kita ng bahay, bibigyan kita ng kotse!"

Sa sobrang galit, nawalan na ng kontrol si Marco. He pulled her shirt too hard.

Tumilapon ang isang butones ng puting shirt ni Elena. Nalantad ang maputi niyang balikat at ang bahagi ng kanyang dibdib, kita ang gilid ng puting underwear.

Napatigil si Marco. His pupils trembled. Nanigas ang mga daliri niya, at bumilis ang pag-angat-baba ng kanyang Adam’s apple.

Si Elena, wala nang lakas manlaban. Titig na titig lang siya kay Marco, ang mga mata niya ay parang sa taong patay na ang kaluluwa. "Hindi ko kailangan."

Binitiwan siya ni Marco at humakbang paatras. Bulong niya sa sarili, "You’re cheap."

Para kay Marco, sarili niya ang sinasabihan niya—mura, dahil kahit ganito ang ginawa ni Elena, gusto pa rin niya ito. Pero para kay Elena, ‘yung salitang 'yun ang pinakamasakit na narinig niya sa buong buhay niya.

Padabog na sumakay si Marco sa kotse, isinara nang malakas ang pinto, at pinaharurot ito palayo.

Bumalik ang katahimikan sa madilim na eskinita.

Nanghina ang mga tuhod ni Elena. Napasandal siya sa pader habang tinitignan ang kotseng palayo, dahan-dahang inaayos ang punit niyang kwelyo.

Hindi na siya makahinga sa sobrang sakit. Ngayong nagkita na sila uli, pakiramdam niya ay hindi na niya kayang magpanggap. Wala na siyang mapagtataguan pa.