KABANATA 2

Ang darating na buwan ay sapat na panahon para sa isang bagay na matagal na niyang ipinagpaliban. Ang harapin, isa-isa, ang pamilyang Villareal.

Tahimik na itinabi ni Adelaide ang kanyang telepono at naglakad pabalik sa bahay na minsan niyang tinawag na tahanan. Pinindot niya ang doorbell. Ilang segundo pa lang, bumukas na ang pinto. Si Chloe, ang kasambahay, ang sumalubong—halatang nagulat.

“Ma’am Adelaide? Akala ko nasa business trip kayo… bakit po kayo biglang bumalik?”

Hindi siya sinagot ni Adelaide. Dumaan lang siya sa tabi nito at diretso nang pumasok.

“Ma’am—Ma’am!” habol ni Chloe, hindi siya mapigilan. “Bumalik na po si Miss Adelaide mula sa biyahe!”

Nang makarating si Adelaide sa itaas ng hagdan, may kumalabog sa likod niya. Lumabas mula sa kusina ang ina ni Felix, hawak ang isang mangkok ng mainit na sopas na may manok at ginseng, tila nagmamadali.

“Ikaw? Bakit ka—”

“Nasa itaas po si Felix, ’di ba?” putol ni Adelaide, diretso ang tanong.

“W-wala siya rito,” sagot ng babae, halatang nag-alinlangan. “Hindi pa siya umuuwi.”

“Aakyat po ako para hanapin siya.”

Hindi na niya hinintay ang anumang paliwanag. Dire-diretso lang siya sa paglalakad, hanggang sa makarating siya sa hagdan.

“Adelaide! Huwag kang umakyat!” sigaw ng ina ni Felix, dali-daling hinabol siya.

Ngunit huli na. At sa bawat hakbang paakyat, mas lalo niyang pinatibay ang desisyong matagal nang naghihintay ng sagot. Umakyat si Adelaide diretso sa ikalawang palapag at hindi na nag-atubiling buksan ang pinto ng kanilang silid.

Gusto niyang makita ng harapan, kung paano ipaliliwanag ng dalawang taong nahuling magkasama ang sarili nila.

Pagbukas ng pinto, agad siyang sinalubong ng tanawing hindi na kailangang ipaliwanag. Si Felix na kakalabas lang ng walk-in closet.

Nang makita siya nito, biglang nag-iba ang kulay ng mukha. May kumislap na takot sa mga mata niya bago ito umatras, halatang may pilit itinatago.

“Laide, nakauwi ka na—”

“Bakit bigla akong umuwi mula sa business trip? ’yon ang iniisip mo, ’di ba?” malamig na putol ni Adelaide. Lumapit siya nang ilang hakbang, bahagyang nakataas ang kilay. “Iyon agad ang tanong mo sa akin? Hindi ba dapat masaya kang nakita mo ako?”

Napangiwi si Felix. “Dapat… dapat tumawag ka muna para ipaalam sa akin.”

Ngumiti si Adelaide, ngunit walang saya sa labi niya. “Gusto kitang sorpresahin. May sorpresa bang sinasabi ang plano niya?”

Tahimik ang sumunod na sandali.

“Bakit parang nagulat ka lang?” dagdag niya. “Hindi ba dapat masaya?”

Napabuntong-hininga si Felix, pilit binabago ang tono. “Hindi ko lang inasahan na nakauwi ka na, Mahal ko. Miss na miss kita.”

Lumapit siya, inunat ang kamay para yakapin siya. Isang hakbang pa lang, umiwas na si Adelaide at dumiretso patungo sa walk-in closet.

“Ade—Laide!” nanginginig ang boses ni Felix habang sinusubukang pigilan siya.

Huli na. Pagpasok niya, wala siyang nakitang tao, ngunit may isang detalye na agad tumusok sa mata niya. Ang laylayan ng palda. Nakasabit sa gilid ng pinto ng aparador.

Hindi kanya iyon, kabisadong-kabisado niya ang mga damit na nasa closer.

Nandito si Angela, at nagtatago ito.

Marahas siyang napabuntong hininga. Handa talaga silang gawin ang lahat, kahit pa magpakasubsob sa kasinungalingan, para lang malinlang siya.

Tatlong taon siyang naging bulag. Pero ngayon, malinaw na malinaw na ang lahat.

Humakbang si Adelaide palapit sa aparador at mahigpit na hinawakan ang doorknob.

“Laide!” biglang umabot si Felix at hinawakan ang kamay niya. “Na—nabalitaan ko kay Angela na may inihahanda ka raw para sa anniversary natin?”

Lumingon si Adelaide, kaya pala. Pinag-usapan na nilang maayos ang sopresa niya rito. Maayos. Detalyado. Walang iniwang butas. Halatang sanay na sanay na silang gawin iyon sa napakahabang panahon.

Pinaglaruan ang tiwala ng isang tao, ginawang katawa-tawa ang pagmamahal—at malamang, ipinagmamalaki pa nila iyon sa isa’t isa, na nagmukha siyang tanga sa napakahabang panahon.

Ngunit ngayon, kitang-kita ang takot kay Felix. Hindi niya inaalis ang tingin sa kamay ni Adelaide na nasa doorknob. Bumibilis ang paghinga niya, at may manipis na pawis na namumuo sa noo.

Hindi lang siya ang natatakot, kasama ang buong pamilyang Villareal. Takot silang lahat na malaman niya ang lahat, pero hindi man lang nakosensya ang mga ito sa pangloloko sa kanya.

Sadyang hindi binitiwan ni Adelaide ang hawakan, bahagyang iniikot pa ito na parang bubuksan ang pinto. Lalong nataranta si Felix.

At sa sandaling iyon, napagtanto ni Adelaide na nakakatawa pala ang itsura ng isang taong nahuling nagsisinungaling.

Bigla niyang binitiwan ang doorknob. Sumimangot siya, kunwaring inis.

“Sekreto ’yon!” singhal niya. “Paano niya nasabi sa’yo?”

Agad umalma si Felix, parang nakahinga ng maluwag. “Hindi niya sinasadya. Nabasa lang daw niya. Pero sa totoo lang… hindi ko talaga gusto ang Luxery Restaurant.”

Siyempre hindi nito gusto roon. Kung babalik siya roon, malalaman niyang peke ang marriage certificate nila.

Ngumiti si Adelaide, “Kung gano’n,” sabi niya, “ibang restaurant na lang. Pero sorpresa pa rin.”

Huminto siya sandali, saka tumingin diretso sa kanya.

“Kaya bawal kang magtanong.”

“Sige.” Halos marinig ang paghinga ni Felix nang lumuwag ang balikat niya.

“Ah, nga pala,” dagdag ni Adelaide na parang bigla lang may naalala. “Nasaan na kaya ’yong camel coat ko? Malinaw na dinala ko ’yon sa business trip na ’to, pero wala sa maleta ko. Baka naiwan ko rito.”

Agad nagbago ang ekspresyon ni Felix.

“Alin?” napapitlag siyang tanong.

“Iyong binili ni Mama para sa akin,” sagot ni Adelaide habang biglang tumakbo pabalik sa aparador. “Favorite ko ’yon. Ayokong mawala.”

“W-wala rito,” mabilis na sabi ni Felix, hinabol siya at hinawakan sa braso. “Baka naiwan mo sa opisina ko.”

“Talaga?”

“Oo. Nakita ko.”

Hindi na niya hinintay ang sagot. Hinila ni Felix palabas ng walk-in closet si Adelaide—sakto namang may pumasok na tao sa silid.

Ang ina ni Felix.

“Ikaw…” napatigil ito, tila hindi alam kung paano sisimulan ang sasabihin.

“Ma,” agad singit ni Felix, pilit na kalmado ang boses, “hinahanap ni Laide ang camel coat na binili mo para sa kanya. Nakita ka ba mo ba, Ma?”

Kumurap ang babae, parang kinakalap ang sarili bago sumagot. “Ha? Damit? ’Yong coat?”

“Opo, Ma. Nakita n’yo ba?” diretso at walang paligoy na tanong ni Adelaide. “Hindi ko kasi mahanap, eh. Pero sigurado akong nilagay ko iyon sa maleta.”

“Hindi, hindi,” mabilis na sagot nito. “Coat lang ’yon. Bibilhan ka na lang ulit kita, ‘w-wag mo nang hanapin ‘yon..”

Ngumiti si Adelaide, banayad ngunit may laman. “Ang bait talaga ni Mama sa akin.”

Sandaling nanigas ang mukha ng ina ni Felix. Halatang naghanap ng isasagot—ngunit wala. Saka napansin ni Adelaide ang mangkok na hawak nito.

“Ito ba ’yong chicken soup na ginawa mo para sa akin?” sabi niya, sabay hakbang pasulong. “Salamat, Ma.”

At bago pa makapagsalita ang babae, kinuha na ni Adelaide ang mangkok mula sa kanyang mga kamay, hindi alam kung ano ang magiging reaksyon niya.

Ininom ni Adelaide ang sopas sa harap nila, paminsan-minsan ay pinupuri ang luto ni Cynthia,

"Napakasarap ng sopas mo Mama."

Pagkatapos niyang maubos ang sopas, hindi umalis si Adelaide. Sinabi lang niyang pagod siya, pinalayas si Felix sa kwarto, at humiga sa kama.

Tiningnan niya ang aparador. Si Angela ay kasalukuyang nakakulot sa masikip na aparador, hindi maiunat ang kanyang mga binti at nakakaramdam ng pagkasakal; tiyak na labis siyang naghihirap.

Sa pag-iisip nito, hindi mapigilan ni Adelaide ang matawa. Nakakatuwa talaga ito. Plano niyang magsaya kasama sila sa susunod na buwan.

Nang gabing iyon, bumalik ang ama ni Felix na si Roberto, at bumaba si Adelaide para maghapunan kasama ang buong pamilya.

Ang Villareal Group ay itinayo nang mag-isa ni Roberto. Sa paglipas ng mga taon, walang pagod siyang nagtrabaho para sa buong kumpanya, at bago pa man siya mag-animnapung taong gulang, ang kanyang buhok ay ganap nang puti.

Noon pa man ay iginagalang na ni Adelaide ang ama ni Felix, itinuturing itong hindi lamang isang matalinong negosyante kundi isa ring matuwid at mabait na nakatatanda.

Ngunit malinaw na alam din niya ang tungkol sa relasyon nina Felix at Angela.

“Kumusta na ang mall project kasama ang Yuchengco Group?” tanong ni Mr. Villareal, nakatuon ang tingin kay Adelaide.

Ang business trip na iyon ang sentro ng lahat. Isang kritikal na kolaborasyon para sa Villareal Group—at ang proyektong nagdala kay Adelaide sa pakikipagharap kay President Yuchengco. Doon nagsimula ang lahat.

“Malapit na po itong matapos,” sagot ni Adelaide, kalmado ang tono. “Final details na lang at contract signing.”

Tumango si Mr. Villareal, halatang kuntento. Ngunit maya-maya, tila may naalala siya. Bahagya siyang huminto bago muling nagsalita.

“Malaki ang naitulong mo sa proyektong ito,” sabi niya. “Kaya magbibigay ang kumpanya ng bonus. Bukas, pumunta ka sa opisina at i-turn over mo na ang project. May iba pa akong plano para sa’yo.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Adelaide.

Anim na buwan. Anim na buwang paghahanda, negosasyon, at pag-aayos—at ngayong nasa dulo na siya ng proseso, ipapasa niya lang sa iba?

“Kanino?” diretso niyang tanong.

“Kay Angela,” sagot ni Mr. Villareal, tila wala lang. “Nag-ambag din naman siya. At kaibigan mo siya. Wala ka namang tutol, ’di ba?”

Sa loob-loob ni Adelaide, napangiti siya.

Mukhang malinaw na malinaw ang linya para sa pamilyang ito: ang tunay na parte ng pamilya ay iyong may kakayahang magbigay ng tagapagmana. Ang iba, pansamantala lang—kahit pa gaano kalaki ang ambag.

Hindi lang nila alam, hindi lang proyektong ito ang hawak ni Adelaide. Sa lalong madaling panahon, ang Yuchengco Group mismo ang mapupunta sa kanya.

At sa puntong iyon, nasa kamay niya kung aangat ang proyektong ito… o kung tuluyan itong babagsak.