All Chapters of You Tricked Me with a Fake Marriage, So I Married a Tycoon: Chapter 1 - Chapter 10

“Miss, peke po ang sertipiko ng kasal na hawak ninyo.”Tahimik na pinanood ni Laide ang receptionist habang ibinabalik nito ang dokumento. Maayos pa rin ang kilos ng babae, pero hindi maitago ang bahid ng pang-uuyam sa kanyang mga mata. Isang tinging parang sanay nang makakita ng ganitong eksena.Kinuha ni Laide ang sertipiko, bahagyang napangiti. “At bakit ko naman gagawin iyon?” tanong niya, kalmado ngunit may diin. “Para lang lokohin ka?”Nagkibit-balikat ang receptionist, pilit na pinipigil ang ngisi. “Baka po para makasali sa anniversary promo ng restaurant.”Parang may sumabog sa isip ni Laide.Promosyon? Anong promosyon? Ang tinutukoy ng receptionist. Mukha ba siya oppurtunista?Wala siyang kaalam-alam tungkol doon. Ang tanging dahilan kung bakit niya pinili ang restaurant na ito para sa ikatlong anibersaryo ng kasal nila ni Felix Villareal ay dahil nagustuhan niya ang garden setup—simple, tahimik, at may pakiramdam ng pagiging pribado.“Hindi ka basta-basta puwedeng mag-akusa n

“May pagtutol ako,” sabi ni Adelaide, bahagyang nakataas ang kilay, may ngiting hindi umaabot sa mga mata.Agad nagdilim ang mukha ng ama ni Felix. Hindi niya inasahan ang ganoong diretsahang pagtanggi—lalo na mula sa babaeng dati’y tahimik na sumusunod.“Adelaide,” singit ni Felix, marahan ang boses na parang namamagitan, “may dahilan si Tatay. Makinig ka muna sa kanya.”“Anong dahilan?” tanong ni Adelaide, diretso.Napahinto si Felix. Ang Adelaide na kilala niya noon ay hindi nagtatanong. Hindi kumokontra sa kung anong sasabihin niya. Ngayon, parang may ibang taong nakaupo sa harap niya. Parang hindi ang Laide na nakasama niya sa loob ng mahabang panahon.“Pagod ka lang siguro,” pilit niyang sabi. “Baka puwede nating pag-usapan na lang ito bukas sa opisina—”“Pagod ako, oo,” putol ni Adelaide, kalmado ngunit matalim. “Anim na buwan akong halos walang pahinga. Ako ang humarap sa kabilang partido, ako ang nagsara ng deal, at ako pa ang nagmadaling bumalik para sorpresahin ka.”Sandalin

Totoong nagalit si Felix nang tumanggi si Adelaide na tanggapin ang bahay.Sa buong biyahe pauwi, ni isang salita ay wala siyang sinabi. Tahimik lang siya sa manibela, nakatuon ang tingin sa daan, habang si Adelaide ay nakatingin sa bintana, pilit pinapakalma ang sarili.Pagdating nila sa bahay, napansin agad ni Cynthia ang itsura ng anak niya. Kita sa mukha ni Felix ang pagkainis at bigat ng loob. Agad nitong ibinaling ang tingin kay Adelaide, matalim niya itong tinignan.Hindi na pinansin ni Adelaide ang titig nito. Dumiretso siya sa itaas para magpalit ng damit.Pagbaba niya para sa hapunan, wala na sa bahay sina Roberto at Felix. Mag-isa lang si Cynthia sa mesa. May pagkain sa gitna, pero malinaw na walang inihandang puwesto para sa kanya. Walang mangkok. Walang chopsticks.“Nakita kong parang wala ka sa mood,” malamig na sabi ni Cynthia. “Kaya hindi ko na pinaasikaso kay Chloe ang pagkain mo. Siguro naman hindi ka rin nagugutom.”“Ganun po ba?” mahinahong sagot ni Adelaide.Sa gil

Natapos ang salu-salo at isa-isang nagsiuwian ang mga kasamahan, halatang magaan ang loob at masaya ang gabi.Si Sky na lang ang naiwan. Dahil sa maikli niyang buhok na hanggang balikat, leather jacket, hilig sa motorsiklo, at palaging malamig na ekspresyon, mukha siyang malaya at hindi basta-basta lapitan. Pero sa totoo lang, mahilig siyang kumapit kay Adelaide at magpa-cute.Ngayon, mahigpit siyang nakahawak sa braso nito, ayaw bumitaw. “Boss, isama mo ako. Ano bang saysay ng buhay kung hindi na kita makikita araw-araw?”Tinapik ni Adelaide ang noo ni Sky, halatang wala nang magawa. “Ilang taon ka na ba?”“Mas bata pa sa’yo.”“Eksakto,” sagot ni Adelaide. “Dahil mas bata ka, tandaan mong tawagan ako kapag may problema ka.”Namula ang mga mata ni Sky. Pilit niyang nilunok ang luha, ayaw magpakitang mahina.“Boss,” bulong niya habang mas lumalapit, “hindi mabuting tao ang matalik mong kaibigan. Mag-ingat ka sa kanya, hindi naman sa sinisiraan ko siya—ahh, basta! Mag-ingat ka sa kanya,

Kung tunay nga siyang mahak ni Felix, ay ayaw na niya sa pagmamahal nito. Napakacheat at walanghiyang uri ng pag-ibig ang kaya nitong ibigay. Hindi niya kailangan ng ganoong klaseng pag-ibig. At si Angela ay napakawalanghiya rin kaibigan. Dahil kaya nitong itapon ang pagkakaibigan ng paulit-ulit, na para bang wala silang pinagsamahan sa mahabang panahon. Hindi na ito ang minahal at tinuring niyang kapatid. Isa na lang itong walang kwentang tao sa paningin niya. Balang araw, ang pagbabayarin niya ang dalawa sa pangloloko at pagtatraydor sa kanya.Kinabukasan, nag-almusal si Adelaide kasama ang pamilyang Villareal.Maraming beses siyang tinitigan ni pamilyang Villareal, at nang hindi siya sumagot, sarkastikong wika nito, “May mga taong hindi talaga alam ang sarili nilang halaga. Iniisip nilang hindi kakayanin ng kumpanya kung wala sila.” Pagbagsak na ibinaba ni pamilyang Villareal ang baso niya sa mesa. “Ha, hinihintay ba nilang magmakaawa tayo na bumalik sa trabaho? Talagang minamal