KABANATA 6

Pagbalik sa opisina ng proyekto, lahat ng kanyang mga kasamahan ay tumingin sa kanya ito nang may pag-aalala.

Nagkibit-balikat si Adelaide at sinabing, "Tinanggal na nila ako."

Bumuntong-hininga ang ilang mga kasamahan, ang ilan ay nalilito, at ang ilan ay nagalit.

“Napakarami malalaking proyekto ang nakuha ni Boss para sa kompanya. Siya ang may pinakamalaking ambag sa tagumpay ng kumpanya ngayon. Kaya paanong basta na lang siyang tinanggal? Gano’n na lang ba siya kadaling itapon matapos…” unti-unting humina ang boses niya.

Basta na lang itatapon ang isang tao mapatapos mapakinabangan at makamit ang dapat nilang makapit.

Hindi ito sinabi nang malakas ni Sky, ngunit ang mga katagang iyon ay agad na sumagi sa isip ng lahat.

Sumang-ayon ang lahat sa mga salita ni Sky. Bago pa man si Adelaide ang pumalit sa opisina ng proyekto, ang kumpanya ay nahaharap sa isang krisis sa negosyo dahil sa kakulangan ng mga proyekto. Matapos niyang pamunuan, nagsikap siya para sa reporma, hindi na masyadong nag-aasikaso, nagsimula sa mas maliliit na proyekto at unti-unting muling itinatayo ang panlabas na tiwala sa Villareal, hanggang sa makuha niya ang proyekto ng Galvez Commercial Plaza, na nagpabago sa Villareal.

Pero paanong ang isang taong may ganitong kagalang-galang na kontribusyon, na minsang nagligtas sa kumpanya, ay madaling naagaw ang kanyang mga nagawa at matanggal sa trabaho?

Tinapik ni Adelaide si Sky sa balikat. “Pagod na rin ako. Gusto ko na talagang magpahinga.”

“Pero ako, galit na galit para sa’yo,” sabi ni Sky na may pilit na ngiti.

Pumalakpak si Adelaide, parang sinisikap buhatin ang bigat sa hangin. “Sige na nga. Libre ko kayo ng dinner mamaya. Una, para ipagdiwang ang pagkakatanggal ko. At pangalawa…”

Sandaling tumingin si Adelaide kay Angela, na palabas pa lang ng opisina nito. Ngumiti siya, diretso at malinaw.

“Pangalawa, para ipagdiwang ang opisyal na pag-upo ng mabuti kong kaibigan, si Ms. Angela, bilang head ng project department at bago ninyong boss.”

Muli siyang pumalakpak, pero walang sumabay. Tahimik ang buong opisina. Magiging pareho pa kaya ang araw-araw nila sa ilalim ng bagong boss?

Walang may sagot.

Sa loob ng opisina, nagsimulang mag-impake si Adelaide. Limang taon din niyang ginamit ang silid na iyon, kaya hindi rin kaunti ang naipon niyang gamit. Hindi nagtagal, napuno ang isang malaking kahon.

Lumapit siya kay Angela at itinuro ang coffee machine. “Sa’yo na ’yan. Honestly, hindi ko talaga trip ang instant coffee sa pantry. Mas okay pa rin ang freshly ground.”

Magaan ang tono ni Adelaide, parang walang bigat.

Bahagyang kumunot ang labi ni Angela. Sa isip niya, pilit ang ngiti ni Adelaide. Sigurado siyang may kirot iyon sa loob, kahit gaano pa ito magpanggap na ayos lang.

“Laide, paano kung kausapin ko ang presidente? Baka puwede kang manatili sa project department. Kahit papaano, mababantayan pa kita.”

Bahagyang napahinto si Adelaide, saka tumawa nang mahina. “Tama na. Nag-iba na ang sitwasyon. Noon, ako ang nag-aalaga sa’yo. Ngayon, ikaw na ang gustong mag-alaga sa’kin.”

“Laide—”

“Joke lang,” mabilis niyang singit, sabay ngiti. “Pero seryoso ako sa sinabi kong gusto kong magpahinga. Sobra akong naging busy nitong mga nakaraang taon. Halos wala na akong oras para sa asawa ko.” Bahagya siyang tumingin sa gilid. “Baka kung pabayaan ko pa, makahanap siya ng iba.”

Halatang napatigil si Angela sa narinig.

“Hindi naman siguro,” sagot ni Adelaide na may bahid ng biro. “I mean, sino bang babaeng lalapit na mas maganda pa sa’yo, ’di ba?”

Napahagikgik si Angela. “Sabagay.”

“By the way,” dagdag ni Adelaide, casual ang tono, “ikaw ang magre-represent ng Villareal sa pagpirma ng kontrata sa Yuchengco bukas. Sa’yo na muna ang project.”

Tumango si Angela, pero may ngiting hindi umabot sa mata. “Laide,” sabi niya, tila pabiro pero may laman, “hindi ka naman siguro magagalit kung sakaling… may maling impormasyon akong matanggap, ’no? Yung tipong hindi ako makakaabot sa signing bukas?”

Sandaling tumahimik ang hangin sa pagitan nila.

Ngumiti si Adelaide, kalmado, parang wala lang. Ngumiti si Adelaide nang may halong biro at talas.

“Kung iba pa ’yan, baka nagawa ko na,” sabi niya. “Pero ikaw? Ikaw ang matalik kong kaibigan. Sumumpa tayo na hindi tayo magtataksilan. Kaya siyempre, hindi kita sasaktan.” Bahagya siyang tumigil at tumingin diretso kay Angela. “Pero… may nagawa ka na ba para pagtaksilan ako?”

Pinagdikit ni Angela ang mga labi niya bago sumagot. “Syempre wala.”

Inilapit ni Adelaide ang sarili at iniyakap ang balikat ni Angela. Malambot ang kilos, pero seryoso ang tingin. “Naniniwala ako sa’yo.”

Nang hapong iyon, dumaan si Adelaide sa mall. Namili siya ng bagong damit, nagpaayos ng buhok, at naglagay ng mas matingkad na makeup kaysa sa nakasanayan niya. Parang sinadya niyang iwan ang dating bersyon ng sarili niya sa likod.

Pagdating niya sa hotel para sa hapunan, naka-pulang damit siya. Mahaba at kulot ang buhok, may salaming pang-araw kahit gabi na. Habang naglalakad siya sa lobby, napapalingon ang mga tao. May ilang nagbulungan, nagtatanong kung artista ba siya o influencer.

Pagpasok niya sa pribadong silid, nandoon na ang lahat ng kanyang mga kasamahan, kasama si Angela. Sabay-sabay silang napatingin sa kanya, halatang gulat.

“Boss,” biro ng isa, “kaya pala lagi kang simple lang sa opisina. Walang makeup, puro itim at puting suit. Para pala sa ikabubuti naming lahat.” Tumawa ito. “Baka kung araw-araw kang ganyan, hindi na kami makapagtrabaho kakatingin sa’yo.”

Ngumiti lang si Adelaide, kampante at kalmado. Sa gabing iyon, malinaw na hindi lang hapunan ang ipinagdiriwang niya. Isa rin itong paalam sa dating siya.

“Boss, sa tingin ko mabuti na lang na tinanggal ka ng kumpanya. Ngayon, puwede ka nang pumasok sa industriya ng entertainment. Suportado ka namin,” biro ng isa sa mga kasamahan.

“Boss, talagang gusto kong malaman kung sino ang asawa mo. Ang swerte niya na napangasawa ka. Ngumingiti ba siya sa panaginip niya gabi-gabi?” dagdag ng isa pa.

Karaniwan man silang nasa pagitan ng biro at seryosong pag-uusap, palaging maayos ang pakikitungo ni Adelaide sa kanyang mga kasamahan, at komportable silang magbiro sa kanya nang hindi nagkakaroon ng tensyon.

Tinanggal ni Adelaide ang salamin at kumindat sa lahat. “Sayang, hindi nyo na makikita ang isang kasingganda ko,” sabi niya nang may halong pilyo. Agad nag-ungol ang kanyang mga kasamahan, halos nagmamakaawa na huwag na siyang biruin pa.

Ngunit sa kabila ng pagbibiro, malinaw ang paalala ni Adelaide. “Huwag niyong akong tawaging boss. Ito ang bago ninyong boss. Siya ang matalik kong kaibigan. Tratuhin niyo siya gaya ng pagtrato niyo sa akin.” Inilagay niya ang kamay sa balikat ni Angela, parang pagbibigay ng pormal na pagpasa ng responsibilidad.

Parang estranghero si Angela sa eksena—hindi basta baguhan, kundi parang may presensya na puwersadong pumasok sa kanilang mundo.

Habang nakangiti ang iba, ramdam ni Angela na may kaunting kulang sa init ng kanilang ngiti. May halong pangungutya, bahagya man, na nagpaalala sa kanya na kailangan niyang patunayan ang sarili.

Tumayo si Angela, pinilit ang kalmado at kumpiyansang aura. “Mahal kong mga kasamahan, masaya akong sumali sa project team. Sana ay magtulungan tayo upang lumikha ng mas malalaking tagumpay,” wika niya, habang itinaas ang baso sa lahat.

Ang mga mata ng kasamahan ay nakatuon sa kanya. Hindi simpleng pagbati ito; parang pagsusulit ng tiwala at respeto, at alam ni Angela na bawat kilos niya ay sinusukat sa silid na iyon.

Tumayo ang lahat at nag-angat ng baso, sabay-sabay na uminom.

Si Sky lang ang tila nag-aalangan, kitang-kita ang kanyang ekspresyon, humigop ng may bahagyang ngiti at pag-aalinlangan.

Nag-toast si Angela, ramdam ang kanyang presensya bilang superior, at tila sapat na ang kanyang naging kontribusyon para sa mga sandaling iyon. Ngunit bago pa siya makapagsalita, inilagay ni Adelaide sa mesa ang isang hinabing bag.

"Boss, anong klaseng armas 'yan?" biro ng isang kasamahan, pinapansin ang bigat ng bag. Halatang nahirapan si Adelaide buhatin ito, at malakas itong lumagapak sa mesa nang mailagay niya.

Ngumiti si Adelaide nang may halong hiwaga. "Hulaan niyo."

Nagsimula ang lahat na manghula, bawat isa masigla at puno ng kuryosidad. Ang tawanan at usisero nilang mga hula ay nagdala ng kasiyahan sa paligid.

Pero nang buksan ni Adelaide ang bag, nanlaki ang mga mata ng lahat.

Puno ito ng pera—mga daang pesos, maayos at mataas ang pagkakapatong.

Tumingin si Adelaide sa kanyang mga kasamahan, sa mga taong nag-overtime at nagpuyat kasama niya. Pinagdiwang nila ang tagumpay, ibinahagi ang bawat alalahanin, at sa ilang sandali, umiyak at tumawa sila nang sabay.

Mula nang magdesisyon siyang umalis sa Villareal, sila na lang ang mga taong tunay niyang mami-miss. Sa gabing iyon, ramdam niya na kahit sa gitna ng hirap at saya, may mga taong palaging kaagapay mo.

"Anuman ang huling resulta ng proyekto, perpekto na itong natapos sa aking panahon. Ang bonus para sa proyektong ito ay hindi dapat para sa akin lang; para ito sa lahat."

Itinulak ni Adelaide ang pera sa gitna ng mesa, pumalakpak at tumawa. "Ito ay isang milyon, isang daang libo bawat isa. Kunin niyo na!"

Ngunit walang gumalaw. Lahat tumingin kay Adelaide, halatang puno ng lungkot at pag-aalangan.

"Hindi namin sinasabing hindi na tayo magkikita muli. Hindi ito para pilitin kayong kumuha. Bilisan niyo at kunin ang pera. Nagdala ako ng sako na mahigit dalawampung libra, hindi para paiyakin kayo, kundi para makita kayong masayang tumatanggap ng inyong mga bonus."

Siya nanguna ang pinakamatandang kasamahan at kinuha ang kanyang bahagi. "Boss, hindi na natin kailangang mag-usap pa."

Tumango si Adelaide at ngumiti. "Oo, hindi na natin kailangan."

Isa-isa nang tumayo ang iba, kinuha ang kanilang tumpok ng pera. Pagkatapos maipamahagi ang lahat, tumayo ang grupo para mag-toast kay Adelaide, binabati siya sa tagumpay at hinihiling ang mas marami pang tagumpay sa kanyang karera.

Sa gabing iyon, ramdam ang saya at pagkakaisa—ang bawat tawa, bawat ngiti, ay nagpapaalala na minsan, sa gitna ng hirap at pagod, may mga taong palaging kaagapay mo.

Nang itaas ng lahat ang kanilang mga baso, si Angela lamang ang tila naiwan sa gilid; sa mata ni Adelaide, siya na ang naging sentro ng pagkukulang.

Iyon mismo ang epekto na nais ni Adelaide. Bilang isang huwaran, malinaw sa lahat na ang sinumang hindi mahusay ang pagganap ay haharap sa kritisismo—mula sa kumpanya at sa mga kasamahan.

Huminga si Adelaide nang malalim, pinagmamasdan ang bawat isa. Walang makakapalit sa kanya, at alam niyang ganito ang dapat na mangyari. Ang respeto at awtoridad ay hindi basta ibinibigay, pinapatunayan ito araw-araw.