KABANATA 7

Natapos ang salu-salo at isa-isang nagsiuwian ang mga kasamahan, halatang magaan ang loob at masaya ang gabi.

Si Sky na lang ang naiwan. Dahil sa maikli niyang buhok na hanggang balikat, leather jacket, hilig sa motorsiklo, at palaging malamig na ekspresyon, mukha siyang malaya at hindi basta-basta lapitan. Pero sa totoo lang, mahilig siyang kumapit kay Adelaide at magpa-cute.

Ngayon, mahigpit siyang nakahawak sa braso nito, ayaw bumitaw. “Boss, isama mo ako. Ano bang saysay ng buhay kung hindi na kita makikita araw-araw?”

Tinapik ni Adelaide ang noo ni Sky, halatang wala nang magawa. “Ilang taon ka na ba?”

“Mas bata pa sa’yo.”

“Eksakto,” sagot ni Adelaide. “Dahil mas bata ka, tandaan mong tawagan ako kapag may problema ka.”

Namula ang mga mata ni Sky. Pilit niyang nilunok ang luha, ayaw magpakitang mahina.

“Boss,” bulong niya habang mas lumalapit, “hindi mabuting tao ang matalik mong kaibigan. Mag-ingat ka sa kanya, hindi naman sa sinisiraan ko siya—ahh, basta! Mag-ingat ka sa kanya, iba ang kutob ko.”

Tumango si Adelaide. “Alam ko.”

“Huwag mong maliitin ang sinasabi ko.”

“Alam kong may pagkatanga ako, pero hindi ibig sabihin no’n ay hindi na ako magigising.”

Agad umiling si Sky. “Hindi ka tanga. Sa totoo lang, sobrang talino mo. Pero kahit gaano ka katalino, may mga taong malapit sa’yo na kaya ka pa ring traydurin.”

Tahimik sandali si Adelaide. Totoo ang sinasabi ni Sky. Minsan, mas malinaw talaga ang nakikita ng nasa gilid kaysa sa mismong nasa loob ng laro.

Matapos makaalis si Sky, lumabas din si Angela. Siya ang nagbayad ng bill, halos agawin pa mula sa kamay ni Adelaide. Pero matapos mamahagi ni Adelaide ng pera, ano pa nga ba ang saysay ng maliit na halagang iyon bilang kabutihang-loob?

“Laide, magta-taxi ka ba pauwi?” tanong ni Angela habang papalapit.

Hindi agad sumagot si Adelaide. Tinaasan lang niya ng kilay si Angela. “Hindi ka naman uminom kanina. Tubig ang laman ng baso mo noong nag-toast ka.”

Biglang napatigil si Angela. “A… ayoko lang talagang uminom.”

“Hindi,” kalmadong sagot ni Adelaide. “May tinatago ka sa akin.”

“Ano naman ang itinatago ko…” nagmamaang-mangang wika nito.

“Hindi ka buntis, ‘di ba?”

Nanlaki ang mga mata ni Angela. Hindi niya inasahan na ganoon kabilis tatama ang hula ni Adelaide.

Nang makita ang reaksiyon niya, ngumiti si Adelaide na parang sigurado na. “Buntis ka nga.”

“Ako?” wala sa sariling tinuro ni Angela ang sarili.

“Plano mo pa bang itago sa akin?” nagkunwaring nasasaktan si Adelaide sa akto nito.

Nagmamadaling nagsalita si Angela, halatang naguguluhan. “Gusto ko sana… gusto ko talagang sabihin sa’yo. Hindi ko lang mahanapan ng tamang oras. Saka masyado kang busy, ayaw ko namang maabala ka.”

Marahang huminga si Adelaide, parang sinadyang magpakita ng pasensya. “Sige. Ngayong tayo na lang, maging tapat ka sa akin. Kaninong anak ‘yan?”

“Hindi mahalaga kung sino ang ama.”

“Syempre mahalaga.” Diretso ang tingin ni Adelaide.

Nabigo si Angela na makahanap ng maayos na palusot. Kita sa mukha niya ang kaba at pag-aalala.

“Ah… sa totoo lang,” mahina niyang sabi, “kay Pierre.”

Pinikit ni Adelaide ang mga mata. Si Pierre ay dating nobyo ni Angela. Talagang nagawa nitong magsinungaling nang harapan para lang linlangin siya. Hanggang saan aabot ang pagsisinungaling nila?

“Tatlong taon na kayong hiwalay, ‘di ba?” malamig niyang tanong.

“Nagkita kami ulit kamakailan,” mahina ang boses ni Angela. “Nagkataon lang… napunta kami sa isang hotel. Isang gabi lang, at agad na nagbunga ang nangyari sa amin.”

“Grabe ka talaga.”

Naningkit ang mga mata ni Adelaide. Bigla niyang itinaas ang kamay at sinampal si Angela. Umalingawngaw ang tunog sa tahimik na gabi.

Napatakip si Angela sa pisngi niya, gulat na gulat ang tingin kay Adelaide. “Ikaw… anong karapatan mong saktan ako? Nababaliw ka na ba, Laide?”

“Dahil nakita ko si Pierre sa business trip na ‘yon,” sigaw ni Adelaide, galit na galit ang anyo. Itinuro niya si Angela. “At kasal na siya! Hindi ko akalaing magiging kabit ka!”

“Ako…” Natigilan si Angela, walang maisagot.

“Wala ka bang hiya?” tuloy ni Adelaide. “Paano mo nagawang sirain ang pamilya ng iba?”

“Hindi ko alam…” nanginginig ang boses ni Angela.

“Sobrang nadismaya ako sa’yo.”

Pagkasabi niyon, tumalikod si Adelaide at naglakad palayo, walang lingon-lingon. Sa loob-loob niya, may kakaibang gaan.

Sumakay siya ng taxi. Sa salamin sa likuran, nakita niya si Angela na nakatakip pa rin sa mukha, parang kawawang iniwan sa gitna ng gabi. Kinuha ni Adelaide ang kanyang telepono at tumawag, bahagyang ngumisi.

“Sa likurang pasukan ng hotel,” sabi niya sa driver.

Pagbaba ng taxi, dumiretso si Adelaide sa lobby. Mula roon, nakita niya si Angela na nakatayo pa rin sa labas, tila may hinihintay.

Makalipas ang ilang sandali, huminto ang isang itim na Bentley sa tapat ng hotel. Bumaba si Felix mula sa driver’s seat. Paglapit niya sa harap ng sasakyan, biglang tumakbo si Angela papunta sa kanya, umiiyak, at mahigpit siyang niyakap.

Matapos marinig ang mga sinabi ni Angela, inakbayan siya ni Felix, bakas sa kilos niya ang bigat sa dibdib.

Masakit pa rin ang puso ni Adelaide. Ang lalaking minahal niya at ang kaibigang minsan niyang inakala na laging kakampi niya. Hindi ganoon kadaling tanggapin ang ganitong klaseng pagtataksil, kahit kanino.

Pero hindi si Adelaide ang tipong guguho kapag parang bumagsak ang mundo. Hindi siya ‘yong mawawalan ng lakas para magpatuloy. Isa lang ang malinaw sa kanya: ang pinaghirapan niya ay dapat may kapalit. At kung ang kapalit ay pagtataksil, hahanapin niya ang hustisya sa sarili niyang paraan.

Huminga siya nang malalim, inayos ang sarili, saka tumayo at lumabas.

“Mahal?”

Sa salitang iyon, pareho silang natigilan. Si Felix ang unang kumilos. Agad niyang inalis ang braso niya kay Angela at bahagyang itinulak ito palayo.

Nabigla si Angela at muntik pang matisod.

“Kayo… kayong dalawa?” tanong ni Adelaide, kunwaring walang alam, malamig ang tono.

“Ako…” nagmamadaling paliwanag ni Felix. “Pumunta ako rito para sunduin ka. Nakita ko si Angela sa may pinto. Umiiyak siya, kaya…”

“Kaya niyakap mo siya at inalo?” diretso ang tanong ni Adelaide.

Mabilis na lumapit si Felix sa kanya at bumulong, halos nagmamakaawa ang boses. “Bigla siyang sumugod sa akin. Itinutulak ko na sana siya palayo nang lumabas ka.”

“Talaga?” bahagyang tumaas ang kilay ni Adelaide.

“Wala ka bang tiwala sa akin?”

Tumigil si Adelaide. Sandaling nagtagpo ang mga mata nila bago siya ngumiti, banayad pero mahirap basahin.

“Siyempre may tiwala ako sa’yo,” sabi niya. “At may tiwala rin ako kay Angela.”

Lumapit si Adelaide kay Angela. Maingat niyang hinawakan ang kamay nito at pinisil, parang may iniisip na mabigat.

“Nasaktan ka kanina, at alam kong masakit iyon,” sabi niya sa mababang boses. “Pero ginawa ko iyon para magising ka. Para tumigil ka sa pagsira ng pamilya ng iba. Para tumigil ka sa pagiging kabit. Naiintindihan mo ba ang gusto kong mangyari?”

Masakit pa rin ang pisngi ni Angela. Bahagya siyang yumuko at mahina ang sagot. “Hindi ko talaga alam na may asawa na siya. Kung alam ko lang, hinding-hindi ko gagawin iyon.”

Napabuntong-hininga si Adelaide, parang biglang napagod. “Hay naku. Galit lang ako kanina.” Tiningnan niya si Angela, tila sinusukat ang bawat salita. “Sa tingin mo ba hindi kita kilala? Alam ko kung anong klaseng tao ka. Mabait ka, maayos, at palaging nasa tama. Kaya mas hindi ko maintindihan kung paano ka napunta sa ganitong sitwasyon.”

Huminto siya sandali, saka malamig na nagpatuloy. “Si Pierre ang dapat sisihin. May asawa na, pero nang-aakit pa rin ng iba. Nakakadiri.”

Tumama ang mga salitang iyon sa dalawa. Namutla si Angela. Si Felix naman ay hindi maitago ang paninigas ng mukha.

Tumingin si Adelaide kay Angela. “Plano mo bang ituloy ang pagbubuntis?”

“Ha?”

“Tinatanong kita,” ulit ni Adelaide, malinaw at diretso. “Gusto mo bang ipanganak ang batang ito?”

Napalingon si Angela kay Felix, saglit na nag-alinlangan, saka tumango. “Oo. Gusto ko. K-Kahit naman bunga lang siya ng gabing iyon ay nagmula pa rin ito sa akin.”

Walang sabi-sabing niyakap ni Adelaide si Angela. Sa unang tingin, parang puno ng pag-aalala ang yakap niya.

“Bilang kaibigan mo,” sabi niya, dahan-dahan ang tono, “suportado kita sa anumang desisyon mo. Kung gusto mong ituloy, itutuloy natin. Sasamahan kita sa checkups, tutulungan kita pagkatapos manganak, at pati sa pag-aalaga ng bata. Hindi ka mag-iisa.”

Nanatiling tahimik si Felix, habang si Angela ay nakatayo sa loob ng yakap, hindi alam kung dapat ba siyang gumaan o mas lalo pang kabahan.

“Salamat… salamat talaga.”

Ngumiti si Adelaide. “Paano kung ganito, ako na lang ang maging ninang ng anak mo.”

“Ha?”

“Para mas bagay,” dagdag pa niya na parang nagbibiro, “ang asawa ko naman ang magiging ninong. Ang saya, ‘di ba?”

Puro salita lang iyon, pero kapwa napilitan sina Felix at Angela na ngumiti, halatang hindi komportable.

Masiglang itinulak ni Adelaide si Angela papasok sa likod ng kotse. “Hatid muna kita,” sabi niya, saka siya umupo sa passenger seat sa harap.

Si Felix ang nagmaneho. Noong una, halata ang kaunting ilang, pero mabilis din siyang kumalma. Tutal, dati na silang tatlo na magkasamang bumiyahe. Ang dating kaba at hiya, parang matagal nang nilamon ng panahon.

Si Angela ang mas mabilis naka-adjust. Habang tumatakbo ang sasakyan, unti-unting sumiksik ang selos sa dibdib niya habang tinitingnan si Adelaide sa passenger seat.

Asawa siya. Ang upuang iyon, malinaw na sa kanya dapat.

Nagkunwari si Adelaide na walang napapansin. Nakikipagkwentuhan siya, tumatawa, parang walang bigat ang lahat.

Hanggang sa huminto ang kotse sa berdeng ilaw.

Yumuko si Adelaide para pulutin ang kung anong nahulog sa sahig. Pag-angat niya, biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Felix,” malamig niyang sabi, “may iba ka bang isinasakay dito?”

Itinaas niya ang lipstick na hawak niya, halatang hindi kanya.

“Talagang pinauupo mo pa ang ibang babae sa upuang ito?” sigaw niya, puno ng galit at panunumbat.