KABANATA 5

Totoong nagalit si Felix nang tumanggi si Adelaide na tanggapin ang bahay.

Sa buong biyahe pauwi, ni isang salita ay wala siyang sinabi. Tahimik lang siya sa manibela, nakatuon ang tingin sa daan, habang si Adelaide ay nakatingin sa bintana, pilit pinapakalma ang sarili.

Pagdating nila sa bahay, napansin agad ni Cynthia ang itsura ng anak niya. Kita sa mukha ni Felix ang pagkainis at bigat ng loob. Agad nitong ibinaling ang tingin kay Adelaide, matalim niya itong tinignan.

Hindi na pinansin ni Adelaide ang titig nito. Dumiretso siya sa itaas para magpalit ng damit.

Pagbaba niya para sa hapunan, wala na sa bahay sina Roberto at Felix. Mag-isa lang si Cynthia sa mesa. May pagkain sa gitna, pero malinaw na walang inihandang puwesto para sa kanya. Walang mangkok. Walang chopsticks.

“Nakita kong parang wala ka sa mood,” malamig na sabi ni Cynthia. “Kaya hindi ko na pinaasikaso kay Chloe ang pagkain mo. Siguro naman hindi ka rin nagugutom.”

“Ganun po ba?” mahinahong sagot ni Adelaide.

Sa gilid ng mata niya, nakita niya si Chloe na palabas ng kusina, may hawak na plato ng pagkain. Awtomatiko siyang lumapit at inabot iyon.

Sanay si Chloe na magkasama silang naghahanda ng hapunan, kaya walang pag-aalinlangang iniabot sa kanya ang plato. Ngunit sa huling sandali, biglang binawi ni Adelaide ang kamay niya.

Bumagsak ang plato sa sahig.

Kalabog.

Nabasag ang katahimikan sa dining area.

Napalingon si Cynthia, at sa isang iglap ay sumabog ang galit nito. “Ano bang problema mo?” sigaw niya. “Kahit simpleng paghahain ng pagkain, hindi mo magawa nang maayos! Malaking pagkakamali talaga ng pamilya Villareal na ikaw ang pinakasalan ng anak ko!”

“Hindi ko sinasadya,” sabi ni Adelaide, kunwaring naguguluhan at bahagyang nababagabag.

Mabilis siyang tumalikod at nagtungo sa kusina. Kumuha siya ng bagong plato, saka maingat na pinulot ang mga pagkaing nagkalat sa sahig. Walang pag-aalinlangan, ibinalik niya ang mga iyon sa plato at iniharap mismo kay Cynthia.

“Ano bang ginagawa mo?” singhal nito.

“Kainin mo,” kalmadong sagot ni Adelaide. “Sayang ang pagkain.”

Nanlaki ang mga mata ni Cynthia. “Gusto mong ipakain sa akin ang nahulog sa sahig?”

“Hindi ba ‘yan naman ang trato mo sa akin?” malamig niyang balik. “Parang basura.”

“Ikaw—” nanginginig sa galit si Cynthia. “Ikaw ang basura!”

Namula ang mukha ng ginang sa tindi ng galit. Si Adelaide naman ay tahimik lang na naghugas ng kamay, parang walang nangyari. Pagkatapos, may bahagyang ngiti sa labi, umakyat siya sa itaas.

—

Kinabukasan sa kompanya, nadatnan ni Adelaide si Sky na naghihintay sa tapat ng elevator.

“Boss, anong nangyayari?” bakas ang pag-aalala sa boses nito. “Hindi ba close kayo ni Angela? Paano niya nagawang kunin ang proyekto mo, lalo na’t malapit na ang pirmahan? Oras na sana para anihin ang pinaghirapan mo. Hindi ba’t parang pang-aapi na ‘yan?”

Si Sky ang isa sa mga taong siya mismo ang nag-angat ng posisyon. Kakampi niya, at hindi kailanman kumalas.

Tinapik ni Adelaide ang balikat nito. “Relax ka lang. May plano ako.”

“Anong plano?” naguguluhang tanong ni Sky.

Ngumiti lang si Adelaide, may bahid ng pilyo, pero walang paliwanag.

Agad na kumapit si Sky sa braso niya. “Kahit ano pa ‘yan, huwag mo akong iiwan, ha.”

Tatlong taon ang tanda ni Adelaide kaysa sa kanya. Para siyang nakababatang kapatid na palaging nasa likod niya, makulit, pero tapat.

Tinapik ni Adelaide ang noo ni Sky. “Sige.”

Pagdating niya sa project office, ramdam agad niya ang biglang katahimikan. Isa-isang napalingon ang mga kasamahan niya, may halong pag-aalala at pagtataka ang mga tingin, para bang sabay-sabay silang nagtatanong kung ano na naman ang nangyari.

Ngumiti si Adelaide sa kanila, sapat lang para ipakitang ayos siya. Tahimik pero matatag. Unti-unti ring bumalik ang kilos ng buong opisina.

“Laide, buti nandito ka na!” biglang sabi ni Angela.

Naka-business suit si Angela, pero naka-flat shoes, kaya halatang mas maliit siya kumpara kay Adelaide. Lumapit ito at hinawakan ang braso ni Adelaide, parang sobrang lapit nilang dalawa, saka siya inakay papunta sa opisina ng presidente.

“Bigla kasing ipinasa sa akin ng CEO ang project,” mahinahong wika ni Angela, pero sapat ang lakas para marinig ng mga nasa paligid. “Hindi ko naman pwedeng kunin basta ang credit mo. Gusto ko nga sanang tumanggi, pero nagmatigas talaga siya.”

Sandaling huminto siya, saka muling nagsalita. “Wala akong choice kundi tanggapin muna. Pero pupunta tayo sa CEO mamaya, ipapaliwanag natin lahat. Ayokong magmukhang inaagaw ko ang pinaghirapan mo.”

Ramdam ni Adelaide ang mga matang nakatutok sa kanila. Alam niyang sinadya iyon ni Angela. Para magmukha siyang malinis sa mata ng ibang tao.

Hindi siya ang tipo ng taong kayang traydurin ang kaibigan. Mas pipiliin pa niyang isantabi ang sarili niyang interes, basta maprotektahan lang ang mga taong mahalaga sa kanya.

Kaya nang marinig ng iba ang sinabi ni Angela, marami ang tumango, halatang sang-ayon. Para sa kanila, malinaw kung sino ang mukhang tama.

Tahimik na tinitigan ni Adelaide si Angela.

Kailan nga ba nagsimulang magbago ang matalik niyang kaibigan? Kailan pa ito natutong mangmanipula ng tao? O baka noon pa man ay ganito na talaga siya, at ngayon lang nabuksan ang mga mata ni Adelaide.

Alam niya ang susunod na mangyayari kapag sumama siya kay Angela sa opisina ni Roberto. Madedesisyunan na agad, siya ang aalisin at si Angela ang papalit.

At sa mata ng lahat, hindi inagaw ni Angela ang proyekto. Sa halip, si Adelaide ang lalabas na may problema. Siya ang dahilan kung bakit napilitan ang CEO na magtanggal ng tao.

Isang perpektong plano. Isang perpektong pamilya.

Huminga nang malalim si Adelaide, saka ngumiti. Inabot niya ang kamay ni Angela at marahang hinawakan iyon.

“Okay lang,” sabi niya, kalmado ang boses. “Hindi man ako sang-ayon na palitan ako ng kompanya matapos kong tapusin ang lahat, mas kampante ako kung ikaw ang hahawak.”

Saglit siyang huminto, saka idinugtong na parang biro, pero malinaw ang tama. “Tayong dalawa naman, matalik na magkaibigan. Kung ikaw ang aanihin ang mga gantimpala, sigurado akong hindi mo makakalimutan ang mga taong tumulong sa’yo.”

Sa isang iglap, malinaw ang lahat. Itinapon siya matapos mapakinabangan. At alam na alam ni Adelaide iyon.

At ang linyang “aani ka ng mga gantimpala” ay malinaw ang tama. Ipinapahiwatig nito na ang tagumpay ay bunga ng pagpupunyagi ni Adelaide, habang si Angela ay darating lang sa dulo para makinabang.

Sa ganoong paraan, kahit hindi siya mag-ingay, mahihirapan ang mga kasamahan nilang igalang ang isang taong sanay lang umani ng resulta, hindi magpakapagod para rito.

Hindi napigilan ni Angela ang isang pilit na ngiti. “H-Hindi ko… hindi ko kayang akuin ang proyektong ’to.”

“Kung gano’n,” kalmadong sagot ni Adelaide, “magre-resign ka ba?”

“Ako…” Natigilan si Angela.

“Siyempre,” dugtong ni Adelaide, bahagyang nakangiti, “alam kong mahirap talagang bitawan.” May himig ng kabaitan ang boses niya, pero sapat para magmukhang alanganin si Angela sa harap ng iba.

Hindi na niya hinayaang sumama pa si Angela. Sa halip, dumiretso si Adelaide sa opisina ni Roberto, mag-isa.

Alam ni Roberto na darating siya. Handa na rin ang sasabihin nito.

“Laide,” panimula nito, mahinahon, “alam mong mataas ang tiwala ko sa’yo. Kapag bumaba ako sa puwesto at si Felix na ang humawak ng kumpanya, sigurado akong ikaw ang magiging kanang kamay niya.”

Sandaling tumigil si Roberto, saka ipinagpatuloy. “Habang nandito pa ako, umaasa akong ikaw ang tutulong palawakin ang negosyo ng pamilya Villareal. Kailangan ng mas bata ng mas maraming exposure bago nila kayaning pasanin ang mas mabibigat na responsibilidad.”

Tahimik na nakinig si Adelaide, malinaw na nauunawaan ang ibig sabihin sa likod ng bawat salita.

Ang mga salitang iyon ay bagay sana sa isang fresh graduate na bagong pasok sa kumpanya sa ilalim ng isang trainee program. Pero hindi na siya baguhan. Matagal na siyang nasa larangan, sanay na sa laban at laro sa loob ng opisina.

“Ano po bang ibig ninyong sabihin, Chairman? Hindi ko po masyadong gets,” mahinahong sabi ni Adelaide.

“May project sa visayas,” sagot ni Roberto. “Gusto kong ikaw ang mag-handle. Malaki at sensitibo ang proyektong ’yon. Ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko.”

Napangiti si Adelaide, pero walang saya sa mga mata niya.

Visayas. Ibig sabihin, ilalayo siya. Habang si Angela, ibinabalik sa pamilya Villareal para magpahinga, alagaan, at ipagdiwang ang pagbubuntis. Buo at masaya ang mundo nila, habang siya, itinataboy palayo, tinatabunan sa dilim, at ginagawang tagasalba ng gulo ng iba.

Maayos ang plano. Malinis. Halos dapat palakpakan.

“Hindi ako pupunta sa Visayas,” diretsong sabi ni Adelaide. “Gaya ng sinabi ko kanina, handa akong isuko ang project. Pero may kondisyon ako. Gusto ko ng engrandeng kasal.”

Kumunot ang noo ni Roberto. “Pinipigilan ko lang ang sarili ko dahil manugang kita. Kung hindi—”

Tinaasan siya ng kilay ni Adelaide. “Kung hindi, ano?”

“Maaari kitang tanggalin sa kumpanya.”

Tanggalin siya?

Napatawa si Adelaide, maikli pero matalim. “Sige. Tanggalin mo ako.”

Huminto siya sandali, saka muling nagsalita, malinaw ang bawat salita. “Puwede kong hilingin kay Felix ang kasal. Pero ang bonus ng proyektong ito, ibibigay mo sa akin. Kung hindi, hindi ko bibitawan ang proyekto.”

Tahimik ang silid. At sa katahimikang iyon, malinaw na hindi na siya ang dating Adelaide na kayang itulak at idikta ang kapalaran.

Huminga nang malalim si Roberto, halatang pinipigilan ang inis. “Laide, kailan ka pa naging ganito? Nakakabigo ka.”

Tumayo si Adelaide, diretso ang tindig. “Naniniwala lang ako sa isang bagay, Chairman. Kung ano ang itinanim, iyon ang aanihin. Hindi ito pagiging makasarili. Ito ang nararapat sa akin.”

Para matiyak na tuluy-tuloy ang paglipat ng proyekto, agad niyang ipinag-utos sa finance department na ilipat ang bonus kay Adelaide.

Hindi maliit ang halaga. Kita sa mukha ni Roberto ang pagkainis habang pinipirmahan ang mga dokumento. Pero kabaligtaran naman si Adelaide. Kalma. Bahagyang nakangiti.

Paglabas niya ng opisina ni Roberto, dumiretso siya sa rooftop. Humangin nang malamig habang inilabas niya ang cellphone at tinawagan ang project manager ng kumpanya ni President Yuchengco.

“Nakausap ka na ni President Yuchengco, tama?”

“Oo. Simula ngayon, ikaw na ang overall head ng project. Susunod sa’yo ang lahat ng department namin.”

“Darating bukas ang mga tao ng Villareal Group para pumirma ng kontrata.”

“Handa na ang kontrata.”

“Punitin mo.”

“Ha?”

“May nakita akong ilang problema sa design proposal nila. Maliit lang, pero sapat para ipabalik. Ipa-revise mo sa kanila.”

Sandaling natahimik ang kausap, saka sumagot.

“Sige. Gets ko. Gagawin ko.”

Ibinaba ni Adelaide ang tawag. Sumandal siya sa railings ng rooftop at napatawa nang mahina, halos parang nagbibiro sa sarili.

Totoo nga. Masarap pala talagang makipaglaro, lalo na kapag alam mong hawak mo na ang baraha.