INICIAR SESIÓNBella woke up the next morning with her heart still racing. The taste of Raf’s lips lingered on hers, and kahit anong pilit niya, hindi niya maalis sa isip ang lalaki
“Ano ba ‘to sa akin?” she whispered to herself while sipping her morning coffee “Hindi ko siya kilala… pero bakit parang hindi ko siya malimutan?” Si Raf, meanwhile, hindi rin nagpahuli. By noon, may message na sa phone ni Bella Raf: “Missing you. Don’t pretend you’re not.” Bella stared at her phone, unsure how to respond. Heart beating fast, she typed Bella: “Stop teasing me. We barely know each other.” But deep down, alam niya, hindi niya kayang i-ignore si Raf. There was something dangerous about him, yes… pero mas masarap ang thrill By evening, Bella received another message Raf: “I have a place you’ll love. Just me, you, and no distractions. Tonight?” No distractions? Bella’s knees weakened. She knew it was risky—very risky—but curiosity won “Fine,” she typed back. “Pero this is just… friendly, ha.” When she arrived at Raf’s penthouse that night, she felt a mix of excitement and nervousness. Raf greeted her with that same confident grin “You look… stunning,” he said, pulling her into a hug that lingered a second too long “Raf…” Bella murmured, feeling her face heat up “I told you… just friendly.” “Friendly?” Raf teased, inching closer “With this chemistry? I don’t think we know the meaning of that word.” Bella swallowed hard. Raf’s nearness, the faint scent of his cologne, and the way he looked at her made her knees tremble. Her mind screamed “This is a mistake!” but her body whispered “Do it.” They sat on the couch, music soft in the background, champagne glasses in hand. Raf’s hand brushed hers occasionally, every touch sending shivers down her spine “So… tell me about you,” Raf said, leaning closer. “The real Bella. Not the perfect girl everyone sees.” Bella hesitated. Usually, she’s private. Pero sa kanya, sa presence ni Raf, parang wala siyang choice “I… I study a lot. I help my mom. I try to stay out of trouble,” she said, voice soft “That’s boring compared to you, I guess.” Raf chuckled, tracing a finger along her jawline “Boring? I don’t think so. You’re… interesting. Dangerous, even. Don’t lie—you liked the party last night. You liked me teasing you.” Bella felt her heartbeat speeding up “Stop saying that,” she whispered, though part of her wanted more Raf leaned in slowly, his eyes locked with hers. “I don’t want to stop,” he murmured, before capturing her lips in a slow, teasing kiss This time, Bella didn’t resist. Hands tangled in his hair, lips moving in sync, the couch suddenly too small for the fire that sparked between them. Every kiss, every touch, every whisper made her forget logic, rules, and the world outside “Raf… wait—” she gasped. But Raf only smiled against her lips, pressing her closer. “No waiting. Not tonight,” he whispered, his hand sliding to the small of her back. Bella felt her body respond even though her mind screamed “This is wrong!” Every nerve alive, every sense tingling. She couldn’t believe she was doing this—but she wanted to. She needed to Hours passed in a blur of whispers, kisses, and touches that left both of them breathless. Raf’s presence was intoxicating, dangerous, and addictive all at once. And though Bella knew this could never end well, she couldn’t stop herself from wanting more Finally, they paused, foreheads pressed together, breathing heavily “Bella…” Raf murmured “You feel it too, right? This… us?” Bella’s chest ached. She nodded slowly “Yeah… I feel it.” Raf smiled, dangerous yet tender “Then stop thinking. Just feel. Forget the world. Tonight, it’s just us.” And just like that, Bella gave in to the temptation. The night stretched endlessly, a dance of passion, whispers, and the kind of intimacy that left no room for regret—at least, not yet As dawn crept through the penthouse windows, Bella sat against Raf, exhausted, breathless, and emotionally tangled. She knew this was only the beginning A beginning that would change everything… her heart, her mind, and perhaps even her life.Hindi agad gumising si Bella kinabukasan.At nang magising siya, ang una niyang naramdaman ay hindi sakit....kundi kawalan.Parang may hinugot na parte sa loob niya habang tulog siya.Parang may namatay, at hindi niya alam kung paano iluluksa.Nakatingin lang siya sa kisame, pinapakinggan ang katahimikan ng apartment. Walang “good morning.” Walang kamay na hahaplos sa buhok niya. Walang presensyang magpaparamdam na may naghihintay sa kanya sa mundo.Siya lang.At ang bigat ng alaala.Unti-unti, bumalik ang lahat.Ang story.Ang reaction ni Lena.Ang katahimikan ni Raf.Ang salitang confused.Confused—parang hindi siya ang nasaktan,parang hindi siya ang minahal,parang hindi siya ang ginawang tahanan kapag walang ibang mapuntahan.Umupo siya sa gilid ng kama. Nanginginig ang mga kamay niya habang kinukuha ang cellphone.May 17 missed messages.May 9 missed calls.Lahat mula kay Raf.Hindi niya binuksan agad.Parang may takot sa dibdib niya—takot na baka isang mensahe lang, bumigay
Hindi agad napansin ni Bella ang pagbabago.Hindi dahil bulag siya—kundi dahil pagod na siyang magduda.Pagod na siyang maghanap ng mali sa bawat ngiti ni Raf, sa bawat mensaheng mas maikli kaysa dati, sa bawat “busy lang ako” na paulit-ulit niyang tinanggap nang walang tanong.She told herself she was overthinking.Na hindi lahat ng katahimikan ay pagtataksil.Na hindi lahat ng distansya ay paglayo.Pero may mga bagay na hindi mo kailangang hanapan ng ebidensya para maramdaman.At iyon ang pakiramdam na unti-unti siyang pinapalitan—kahit hindi pa umaalis si RafNagsimula ito sa mga maliliit na bagay.Mas bihira na ang good morning messages.Mas madalas na “mamaya na tayo mag-usap.”Mas maraming oras na hindi niya alam kung nasaan si Raf—at mas kaunti ang paliwanag.At kapag nagtatanong siya, laging pareho ang sagot.“Pagod lang ako.”“Marami lang iniisip.”“Don’t make it complicated, Bella.”Pero paano hindi magiging komplikado ang isang relasyon na unti-unting nilulunod ka sa katah
Minsan, si Bella lang ang nakaupo sa kanyang kwarto, nakatitig sa bintana habang ang ulan ay bumubuhos sa labas. Ang bawat patak ay parang sumasalamin sa nararamdaman niya...malamig, malungkot, at walang direksyon.Simula nang makita niya si Lena at marinig ang mga sinabi nito, hindi na siya makapag-focus sa kahit ano. Kahit ang mga mensahe ni Raf, na dati ay nagbibigay kilig, ngayon ay nagdudulot ng pangamba.He doesn’t leave. He replaces.He tells everyone they are special.Paulit-ulit niya itong binasa sa isip. Parang mantra na hindi niya matanggal, isang babala na unti-unting sinisipsip ang kanyang katauhan.Kinabukasan, nagkita silang dalawa sa coffee shop, neutral ground. Matao, maliwanag, safe.Ngunit kahit ganoon, hindi niya maalis sa isip ang mga alaala ni Lena at ang mga salitang iniwan nito.Pagkakita niya kay Raf, hindi na tulad ng dati ang excitement niya.Bawat ngiti, bawat halik sa kamay niya, may kasamang kaba—takot na baka may parte pa siya sa puso ni Raf na para sa n
Hindi na nawala sa isip ni Bella ang mukha ni Lena.Hindi ito galit.Hindi rin pananakot.Kalmado siya—masyadong kalmado para sa isang babaeng may dahilan para magalit.At iyon ang unang dahilan kung bakit natakot si Bella.Nagsimula ang lahat sa isang message na hindi niya inaasahan.Isang pangalan na matagal na niyang naririnig pero hindi kailanman nakita.Lena.“I’m not here to fight. I just think you deserve to know the truth.”Matagal na nakatitig si Bella sa cellphone niya. Paulit-ulit niyang binasa ang mensahe, parang naghahanap ng mali, ng bitag, ng galit na hindi niya makita.She shouldn’t reply.Alam niya iyon.Pero mas malakas ang curiosity kaysa takot.Bella: “Anong katotohanan?”Ilang minuto ang lumipas.Limang minuto.Sampu.Bawat segundo, mas bumibigat ang dibdib niya.Hanggang sa nag-vibrate ulit ang phone.“That he doesn’t leave. He replaces.”Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ni Bella.Nagkita sila kinabukasan sa isang coffee shop—matao, maliwanag, ligta
Bella should have knownHindi puwedeng maging ganito kasimple ang lahat. Hindi puwedeng walang multong hahabol sa isang lalaking tulad ni RafThe message came on a Sunday afternoon, habang nakahiga siya sa kama, trying to convince herself that choosing Raf wasn’t the stupidest decision she’d ever madeUnknown Number: “So ikaw na pala ang kapalit.”Nanlamig ang mga daliri niyaBella: “Sorry, who’s this?”Matagal bago dumating ang replyUnknown: “The one he never told you about.”Her chest tightenedThat night, nagkita sila ni Raf. Bella didn’t mention the message agad. She wanted to see him first. To read his face. To check if she was imagining thingsPero bago pa siya makapagsalita, may babaeng lumapit.Matangkad. Makinis. Confident in a way that screamed history“Raf,” sabi ng babae, parang walang kahirap-hirap bigkasin ang pangalan niya“We need to talk.”Nanigas si BellaRaf’s body tensed instantly“…Lena,” sabi niya, mababa ang boses.And just like that, everything made senseHind
Hindi agad nawala ang bigat sa dibdib ni Bella matapos ang gabing nakita niya si Raf kasama ang ibang babaeKahit anong pilit niyang magpakatatag, parang may malamig na kamay na humihigpit sa puso niya tuwing naaalala niya ang eksenang iyonYou’re the only one I wantPero bakit parang may kulang? Bakit parang may hindi tugma?Sa classroom, wala siyang maintindihan sa lecture. Paulit-ulit lang bumabalik sa isip niya ang ngiti ni Raf...yung confident, yung mapang-akit, pero ngayong iniisip niya… parang may itinatagong lungkot sa likod nitoThat night, tumunog ang phone niyaRaf: “See me tonight. I need you.”Hindi miss you. Hindi want you.Need you.At doon pa lang, may something nang bumigat sa dibdib niya. Pero tulad ng mga nakaraang gabi, nanaig ang damdamin kaysa isipBella: “Okay.”Nagkita sila sa isang tahimik na restaurant—malayo sa clubs, malayo sa ingay. Hindi ito ang tipo ng lugar na inaasahan niyang dadalhin siya ni Raf. Walang malakas na music, walang alak na umaapaw. Soft l







